upośledzenie perfuzji tkanek

Upośledzenie perfuzji tkanek to stan kliniczny polegający na zmniejszeniu przepływu krwi przez naczynia włosowate, co prowadzi do niedostatecznego dostarczania tlenu i substancji odżywczych do komórek. Jest to patofizjologiczny mechanizm leżący u podstaw wielu stanów chorobowych, w tym wstrząsu, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca czy zespołu niewydolności wielonarządowej.

Do głównych przyczyn upośledzenia perfuzji tkanek należą: zmniejszona objętość krwi krążącej (np. w wyniku krwotoku), zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego, zmiany naczyniowe (wazodylatacja lub wazokonstrykcja), a także zmiany reologiczne krwi. Klinicznie manifestuje się bladością skóry, ochłodzeniem dystalnych części kończyn, wydłużonym czasem powrotu kapilarnego, tachykardią, hipotensją oraz oligurią.

Diagnostyka upośledzenia perfuzji obejmuje ocenę kliniczną, pomiary hemodynamiczne (w tym rzut serca, ciśnienie tętnicze, ośrodkowe ciśnienie żylne), a także badania laboratoryjne takie jak pomiar stężenia mleczanów, deficytu zasad i saturacji mieszanej krwi żylnej. Nowoczesne metody monitorowania mikrokrążenia, jak sublingualna mikroskopia (SDF, OPS), pozwalają na bezpośrednią wizualizację zaburzeń perfuzji na poziomie naczyń włosowatych.

Leczenie upośledzenia perfuzji tkanek jest ukierunkowane na przyczynę i obejmuje resuscytację płynową, leki inotropowe i wazopresyjne, tlenoterapię oraz interwencje specyficzne dla danej patologii (np. rewaskularyzacja w niedokrwieniu mięśnia sercowego). Wczesne rozpoznanie i interwencja mają kluczowe znaczenie dla zmniejszenia śmiertelności i ograniczenia powikłań związanych z niedotlenieniem tkanek i narządów.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl