ostre zapalenie tkanki łącznej

Ostre zapalenie tkanki łącznej, znane również jako cellulitis, to poważna infekcja bakteryjna skóry i tkanki podskórnej. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) oraz gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus), w tym szczepy MRSA.

Infekcja charakteryzuje się nagłym początkiem i typowymi objawami: zaczerwienieniem (rumień), obrzękiem, bólem, zwiększoną temperaturą skóry w miejscu zakażenia oraz często objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka i złe samopoczucie. Zmiany zwykle są jednostronne i mają nierówne, słabo odgraniczone brzegi.

Do czynników ryzyka rozwoju zapalenia tkanki łącznej należą: uszkodzenia ciągłości skóry (urazy, owrzodzenia, wypryski), obrzęk limfatyczny, otyłość, cukrzyca oraz stany obniżonej odporności. Najczęstszymi lokalizacjami są kończyny dolne, twarz oraz okolice ran pooperacyjnych.

Diagnostyka obejmuje głównie ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (podwyższone CRP, OB, leukocytoza) oraz w wybranych przypadkach badania mikrobiologiczne. Leczenie opiera się na antybiotykoterapii empirycznej, początkowo często dożylnej, ukierunkowanej na najczęstsze patogeny, z ewentualną modyfikacją po uzyskaniu wyników posiewów.

Powikłaniami nieleczonego zapalenia tkanki łącznej mogą być: ropień, martwicze zapalenie powięzi, zapalenie szpiku kostnego, bakteriemia i posocznica. W przypadku nawrotów choroby zaleca się poszukiwanie czynników predysponujących oraz rozważenie profilaktyki antybiotykowej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl