zespół zaburzeń wchłaniania
Zespół zaburzeń wchłaniania to grupa schorzeń charakteryzujących się upośledzeniem procesu trawienia i wchłaniania składników odżywczych w przewodzie pokarmowym. Zaburzenia te mogą dotyczyć absorpcji makroelementów (białka, tłuszcze, węglowodany), mikroelementów (witaminy, minerały) lub płynów, prowadząc do różnorodnych objawów klinicznych i niedoborów pokarmowych.
Etiologia zespołu zaburzeń wchłaniania jest wieloczynnikowa i obejmuje choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), choroby autoimmunologiczne (celiakia), zaburzenia enzymatyczne (niedobór laktazy), choroby trzustki (przewlekłe zapalenie trzustki), choroby wątroby i dróg żółciowych, a także stany po resekcji jelita cienkiego. Do rozwoju tego zespołu mogą przyczyniać się również czynniki infekcyjne, polekowe oraz nowotworowe.
Diagnostyka zespołu zaburzeń wchłaniania opiera się na wywiadzie klinicznym, badaniach laboratoryjnych oceniających stan odżywienia i niedobory pokarmowe, badaniach obrazowych, endoskopowych oraz testach czynnościowych. W leczeniu kluczowe znaczenie ma identyfikacja i eliminacja przyczyny zaburzeń wchłaniania, modyfikacja diety, suplementacja brakujących składników odżywczych oraz leczenie objawowe. W ciężkich przypadkach może być konieczne żywienie pozajelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru witaminy b12 lub kwasu foliowego – Leczenie
Leczenie niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 opiera się głównie na podawaniu hydroksykobalaminy domięśniowo, zgodnie z wytycznymi Brytyjskiego Towarzystwa Hematologicznego: 3 iniekcje tygodniowo przez 2 tygodnie u pacjentów bez deficytów neurologicznych, a co drugi dzień przez do 3 tygodni u chorych z objawami neurologicznymi. Dalsza terapia zależy od etiologii niedoboru – w przypadku dietetycznego deficytu (np. u wegan) możliwe jest stosowanie doustnej suplementacji 1-2 mg/dobę lub iniekcji dwa razy w roku, natomiast przy niedokrwistości złośliwej lub po resekcji żołądka konieczne są dożywotnie iniekcje co 2-3 miesiące. Doustna suplementacja witaminy B12 w wysokich dawkach (1-2 mg/dobę) jest skuteczna, choć mniej efektywna w normalizacji poziomu kwasu metylomalonowego. Leczenie niedoboru kwasu foliowego polega na podawaniu tabletek w dawce 1-5 mg/dobę przez około 4 miesiące, z koniecznością wcześniejszej oceny poziomu witaminy B12, aby uniknąć maskowania niedoboru B12 i ryzyka progresji uszkodzeń neurologicznych. W przypadku współistnienia niedoborów, suplementację witaminy B12 należy rozpocząć co najmniej 24 godziny przed kwasem foliowym.
alkoholizm, Brytyjskie Towarzystwo Hematologiczne, choroba autoimmunologiczna, cyjanokobalamina, czerwona krwinka, czynnik wewnętrzny, hemoliza, hydroksykobalamina, inhibitor pompy protonowej, kwas metylomalonowy, morfologia krwi, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, niedokrwistość złośliwa, objaw neurologiczny, resekcja żołądka, retikulocyt, średnia objętość krwinki, transfuzja krwi, witamina B12, zaburzenie wchłaniania, zespół zaburzeń wchłaniania, zespół złego wchłaniania, złuszczające zapalenie skóry