onchocerkoza
Onchocerkoza, znana również jako „ślepota rzeczna”, to przewlekła choroba pasożytnicza wywołana przez nicienia Onchocerca volvulus. Transmisja pasożyta odbywa się poprzez ukłucia muszek z rodzaju Simulium, które występują w pobliżu rzek o wartkim nurcie, głównie w Afryce Subsaharyjskiej oraz niektórych regionach Ameryki Południowej i Środkowej.
Mikrofilarie pasożyta wędrują przez skórę i tkanki podskórne, powodując intensywny świąd, zmiany skórne oraz charakterystyczne guzki podskórne (onchocercoma). Najpoważniejszym powikłaniem jest zajęcie narządu wzroku – mikrofilarie wnikając do gałki ocznej powodują zapalenie rogówki, tęczówki i naczyniówki, co może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku.
Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym skrawków skóry, wykrywaniu mikrofilarii w komorze przedniej oka lub badaniach serologicznych. W leczeniu stosuje się iwermektynę, która eliminuje mikrofilarie, jednak nie niszczy dorosłych pasożytów. Światowa Organizacja Zdrowia prowadzi program eliminacji onchocerkozy poprzez masowe podawanie iwermektyny w regionach endemicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Iwermektyna, dostępna w postaci tabletek (Ivermectin Medical Valley 3 mg, Scavertin 3 mg) oraz kremu (Soolantra 10 mg/g), powinna być stosowana u kobiet w ciąży wyłącznie przy ścisłych wskazaniach medycznych. Dane kliniczne dotyczące jej stosowania w ciąży są ograniczone, jednak badania na około 300 kobietach leczonych doustnie w pierwszym trymestrze nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych, poronień, porodów przedwczesnych ani śmiertelności noworodków. W przypadku kremu Soolantra brak jest wystarczających danych klinicznych, a badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne po podaniu doustnym, choć niska ekspozycja ogólnoustrojowa po zastosowaniu miejscowym sugeruje minimalne ryzyko dla płodu. Preparatu Soolantra nie zaleca się stosować w ciąży. U szczurów iwermektyna w dawce 200 µg/kg mc. (3-krotnie wyższej niż maksymalna dawka u ludzi) nie wykazała działań niepożądanych na reprodukcję.
dane epidemiologiczne, dane farmakokinetyczne, dane toksykologiczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, kobieta w okresie rozrodczym, onchocerkoza, poród przedwczesny, poronienie samoistne, postać farmaceutyczna, preparat doustny, śmiertelność noworodków, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, wpływ na płodność - Leksykon chorób i schorzeń
Ślepota i utrata wzroku – Zapobieganie i profilaktyka
Ślepota i utrata wzroku stanowią istotny problem zdrowotny globalnie, dotykając ponad 2,2 miliarda osób, z czego około 1 miliard przypadków jest możliwych do zapobieżenia lub leczenia. W USA ponad 3,4 miliona osób powyżej 40 roku życia cierpi na upośledzenie wzroku, a koszty medyczne związane z tym stanem wyniosły 168 miliardów dolarów w 2019 roku. Kluczowe strategie profilaktyczne obejmują regularne badania okulistyczne z rozszerzeniem źrenic, szczególnie u osób z czynnikami ryzyka, oraz wczesne wykrywanie i leczenie chorób takich jak jaskra, zaćma, retinopatia cukrzycowa i zwyrodnienie plamki żółtej (AMD). Zalecany harmonogram badań wzroku to m.in. badania co roku dla pacjentów powyżej 50 lat oraz co 2-3 lata dla osób poniżej 50 lat bez czynników ryzyka. Wczesna interwencja może zapobiec nawet 90% przypadków utraty wzroku, a 50% ślepoty można uniknąć dzięki odpowiedniej opiece.
badanie okulistyczne, badanie przesiewowe, badanie wzroku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fenofibrat, jaglica, jaskra, krople do oczu, kwasy omega-3, luteina i zeaksantyna, naczynia krwionośne siatkówki, nerw wzrokowy, onchocerkoza, opieka okulistyczna, plamka żółta, promieniowanie UV, retinopatia cukrzycowa, siatkówka, soczewka oka, Światowa Organizacja Zdrowia, sztuczna inteligencja w okulistyce, terapia genowa, upośledzenie wzroku, uraz oka, zaćma, zdrowie oczu, zespół suchego oka, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivermectin Medical Valley
Ivermectin Medical Valley zawiera 3 mg iwermektyny w formie tabletek o średnicy około 5 mm. Podczas terapii należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów sugerujących SJS lub TEN, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i rozważenie alternatywnych metod terapii. Pacjenci, u których wystąpiły takie reakcje, nie powinni ponownie otrzymywać iwermektyny. Ponadto, iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, a jej skuteczność u pacjentów z zaburzeniami odporności jest niepotwierdzona. Nie wykazuje też aktywności wobec dojrzałych form pasożytów filarii ani nie ma udowodnionego działania w leczeniu zespołu tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenia naczyń chłonnych związanych z filariozą.
ciężkie skórne działania niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie neurotoksyczne, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, leczenie profilaktyczne, leczenie skojarzone, Loa loa, mikrofilaremia, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja Mazottiego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zaburzenie odporności, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Iwermektyna, stosowana w terapii chorób pasożytniczych, wiąże się z ryzykiem ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów tych reakcji należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne metody terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami odporności, zwłaszcza przy leczeniu węgorczycy, gdzie brak jest danych dotyczących optymalnego dawkowania i skuteczności. Iwermektyna nie jest skuteczna jako profilaktyka zakażeń filariami ani węgorkiem jelitowym, nie działa na dojrzałe formy pasożytów filarii oraz nie łagodzi powikłań takich jak zespół tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenie naczyń chłonnych. Nasilenie działań niepożądanych koreluje z gęstością mikrofilarii, szczególnie u pacjentów zakażonych Loa loa, u których obserwuje się zwiększone ryzyko encefalopatii i innych neurotoksycznych efektów, w tym utraty przytomności i śpiączki.
choroba pasożytnicza, ciężkie skórne działanie niepożądane, dietylokarbamazepina, działanie niepożądane, encefalopatia, filarioza, hiperaktywna onchocerkoza, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, mikrofilaria, neurotoksyczność, onchocerkoza, przetrwałe zarażenie, reakcja alergiczna, reakcja Mazottiego, roztocze Demodex, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trądzik różowaty, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zakażenie Loa loa, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tropikalnej płucnej eozynofilii, zliszajowacenie - Leksykon chorób i schorzeń
Keratitis – Epidemiologia
Keratitis, będące jedną z głównych przyczyn ślepoty i upośledzenia widzenia globalnie, dotyka około 6 milionów osób, z częstością występowania keratitis zakaźnego (IK) wahającą się od 2,5 do 799 przypadków na 100 000 populacji rocznie, w zależności od regionu. W krajach rozwiniętych, takich jak USA i Wielka Brytania, zapadalność wynosi odpowiednio 2,5-27,6 oraz 2,6-40,3 na 100 000, podczas gdy w krajach o niższym dochodzie, np. w Nepalu, sięga aż 799 na 100 000. Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest noszenie soczewek kontaktowych, zwłaszcza przy niewłaściwej higienie, nocnym noszeniu i rzadkiej wymianie pojemników. Inne istotne czynniki to urazy rogówki, niskie statusy społeczno-ekonomiczne, choroby powierzchni oka oraz stosowanie miejscowych steroidów, które mogą zwiększać ryzyko infekcji, zwłaszcza grzybiczych. Profil mikrobiologiczny różni się regionalnie – w Egipcie dominują infekcje wirusowe (41,55%), w tropikach grzybicze, z Fusarium spp. jako najczęstszym patogenem. W USA rocznie odnotowuje się około 930 000 wizyt ambulatoryjnych i 58 000 na oddziałach ratunkowych z powodu keratitis, z 76,5% przypadków leczonych antybiotykami, co podkreśla znaczenie racjonalnej terapii przeciwdrobnoustrojowej w obliczu rosnącej oporności.
Aspergillus, Candida, choroba powierzchni oka, Fusarium, jaglica, keratitis, keratitis bakteryjne, keratitis grzybicze, keratitis mikrobiologiczne, keratitis nabłonkowe, keratitis stromalne, keratitis wirusowe, keratoplastyka, onchocerkoza, oporność na antybiotyki, reumatoidalne zapalenie stawów, ślepota rogówkowa, soczewka kontaktowa, Streptococcus pneumoniae, uraz rogówki, wirus opryszczki pospolitej, zapalenie powiek, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Scavertin
Iwermektyna, stosowana w terapii pasożytniczych schorzeń, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów skórnych sugerujących SJS lub TEN konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i rozważenie alternatywnych metod terapeutycznych. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza leczonych z powodu węgorczycy, brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących optymalnej skuteczności i dawkowania, a pojedyncza dawka może nie eliminować zakażenia. Iwermektyna nie wykazuje skuteczności profilaktycznej ani działania wobec dojrzałych form filarii, larw zakaźnych, ani w leczeniu powikłań filariozy takich jak zespół tropikalnej płucnej eozynofilii czy zapalenie naczyń chłonnych.
ciężkie skórne działania niepożądane, encefalopatia, filarioza, iwermektyna, Loa loa, mikrofilaremia, mikrofilaria, neurotoksyczność, obniżenie świadomości, obniżona odporność, onchocerkoza, reakcja Mazzottiego, śpiączka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgorczyca, węgorek jelitowy, Wuchereria bancrofti, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Iwermektyna, stosowana jako lek przeciwpasożytniczy, wykazuje profil bezpieczeństwa zależny od rodzaju i nasilenia infekcji pasożytniczej oraz zagęszczenia pasożytów u pacjenta. Najczęściej działania niepożądane mają charakter łagodny i przejściowy, jednak u pacjentów z wielopasożytniczymi zakażeniami, zwłaszcza Loa loa, ryzyko poważnych powikłań, takich jak encefalopatia, jest istotnie zwiększone. W przypadku filariozy wywołanej przez Wuchereria bancrofti, nasilenie objawów niepożądanych koreluje z zagęszczeniem mikrofilarii we krwi, a nie z dawką leku. Do najpoważniejszych działań należą encefalopatia, neurotoksyczność (zaburzenia świadomości, śpiączka), ciężkie reakcje skórne (toksyczna rozpływna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzenia czynności wątroby (ostre zapalenie, podwyższone enzymy ALT i fosfatazy zasadowej, hiperbilirubinemia).
aminotransferaza alaninowa, Ascaris, encefalopatia, filarioza Wuchereria bancrofti, fosfataza zasadowa, hiperbilirubinemia, hipereozynofilia, iwermektyna, krwiomocz, krwotok spojówkowy, lek przeciwpasożytniczy, leukopenia, Loa loa, mikrofilaria, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, Onchocerca volvulus, onchocerkoza, ostre zapalenie wątroby, reakcja Mazottiego, świerzb, toksyczna rozpływna martwica naskórka, węgorczyca, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie rąbka rogówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Scavertin 3 mg
Iwermektyna, substancja czynna leku Scavertin w dawce 3 mg, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne, obejmujące około 300 przypadków ekspozycji w pierwszym trymestrze ciąży, nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych, poronień samoistnych, porodów przedwczesnych ani śmiertelności noworodków. Jednakże brak jest szerokich badań epidemiologicznych, a badania przedkliniczne na zwierzętach wskazują na potencjalne ryzyko reprodukcyjne, co wymaga stosowania iwermektyny w ciąży wyłącznie przy ścisłych wskazaniach, gdy korzyści przewyższają ryzyko. W przypadku karmienia piersią, mniej niż 2% dawki przenika do mleka, a bezpieczeństwo dla noworodków nie jest w pełni określone, co nakłada konieczność indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka oraz rozważenia czasowego przerwania karmienia lub alternatywnych terapii.
anomalia rozwojowa, badanie epidemiologiczne, badanie przedkliniczne, bilans korzyści i ryzyka, dawka leku, działanie niepożądane, iwermektyna, karmienie piersią, leczenie masowe, mleko kobiece, onchocerkoza, płodność, poród przedwczesny, poronienie samoistne, profil bezpieczeństwa, Scavertin, śmiertelność noworodków, trymestr ciąży, wada wrodzona, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Stosowanie iwermektyny (Ivermectin Medical Valley 3 mg) w okresie ciąży wymaga szczególnej ostrożności. Dane kliniczne, obejmujące około 300 ciężarnych kobiet leczonych podczas masowego leczenia onchocerkozy, nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych, poronień, porodów przedwczesnych ani śmiertelności noworodków po podaniu leku w pierwszym trymestrze. Jednakże brak jest szerokich badań epidemiologicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania iwermektyny w ciąży. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, choć ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone. W związku z tym iwermektynę należy stosować w ciąży wyłącznie przy ścisłych wskazaniach medycznych, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Epidemiologia
Zarażenia pasożytnicze robakami, zwłaszcza helmintami przenoszonymi przez glebę (STH), schistosomami i filariami, stanowią istotny problem zdrowotny globalnie, dotykając około 1,5 miliarda ludzi (24% populacji światowej). Najczęstsze helminty to Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura oraz tęgoryjce Necator americanus i Ancylostoma duodenale. Występowanie tych zakażeń jest szczególnie wysokie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, Azji i obu Amerykach, gdzie warunki sanitarne są niewystarczające. W 2021 roku ponad 500 milionów dzieci w krajach endemicznych otrzymało profilaktyczne leczenie przeciwpasożytnicze, co stanowi 62% dzieci z grupy ryzyka. Globalna częstość występowania glistnicy spadła z 1089,36 mln przypadków w 1990 r. do 799,68 mln w 2016 r., a podobne tendencje obserwuje się dla włośnicy, tęgoryjczycy i schistosomatozy. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach serologicznych, badaniu plwociny oraz metodach obrazowych, a nadzór epidemiologiczny jest kluczowy dla monitorowania skuteczności programów kontroli.
badanie kału, badanie plwociny, cysticerkoza, eozynofil, eozynofilia, filarioza limfatyczna, glistnica, helmint, lek przeciwpasożytniczy, masowe podawanie leków, moksydektyna, onchocerkoza, owsiki, robaki przenoszone przez glebę, schistosomatoza, schistosomy, strongyloidoza, test serologiczny, test taśmowy, toxocara, włośnica, włosogłówka ludzka