toksyczność układu oddechowego
Toksyczność układu oddechowego odnosi się do szkodliwego wpływu substancji chemicznych, leków, gazów lub innych czynników na funkcjonowanie dróg oddechowych i płuc. Może objawiać się jako ostre uszkodzenie dróg oddechowych, zapalenie płuc, obrzęk płuc lub przewlekłe schorzenia, takie jak astma czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP).
Najczęstszymi czynnikami wywołującymi toksyczność układu oddechowego są dym tytoniowy, zanieczyszczenia powietrza, gazy przemysłowe, opary chemiczne, niektóre leki (np. bleomycyna, amiodaron, metotreksat) oraz terapia tlenowa w wysokich stężeniach. Mechanizmy toksycznego działania obejmują stres oksydacyjny, reakcje zapalne, uszkodzenie komórek nabłonka oddechowego oraz zaburzenia produkcji surfaktantu.
Diagnostyka toksyczności układu oddechowego opiera się na badaniach obrazowych (RTG, tomografia komputerowa), badaniach czynnościowych płuc (spirometria, DLCO), badaniach gazometrycznych oraz czasem na inwazyjnych metodach jak bronchoskopia z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL) lub biopsją płuca. Leczenie obejmuje przede wszystkim eliminację czynnika toksycznego, tlenoterapię, leczenie przeciwzapalne oraz wspomaganie oddychania w ciężkich przypadkach.
W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie funkcji płuc u pacjentów przyjmujących leki o potencjalnym działaniu pneumotoksycznym oraz wczesne rozpoznawanie objawów toksyczności, które mogą obejmować duszność, kaszel, świsty, zmniejszoną tolerancję wysiłku lub nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dicloreum 25 mg/ml
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w trakcie ciąży, szczególnie w pierwszym i drugim trymestrze, gdzie hamowanie syntezy prostaglandyn może prowadzić do zwiększonego ryzyka poronień oraz wad rozwojowych serca i wytrzewienia, z ryzykiem bezwzględnym wzrastającym z <1% do około 1,5%. W okresie od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może indukować małowodzie oraz zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga przedporodowego monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku ich wystąpienia. W trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzenia czynności nerek oraz wydłużenie czasu krwawienia i hamowanie czynności skurczowej macicy u matki i noworodka.
czynność skurczowa macicy, diagnostyka niepłodności, diklofenak, działanie antyagregacyjne, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, przeciwwskazanie, synteza prostaglandyn, toksyczność układu oddechowego, wada rozwojowa serca, wada wrodzona, wytrzewienie, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Anapran 275 mg
Stosowanie naproksenu sodowego (Anapran) u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na mechanizm działania leku polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn. Naproksen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży z powodu ryzyka toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, w tym przedwczesnego zwężenia lub zamknięcia przewodu tętniczego oraz nadciśnienia płucnego, a także zaburzeń czynności nerek płodu prowadzących do małowodzia. Po 20. tygodniu ciąży stosowanie naproksenu może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, dlatego konieczne jest monitorowanie stanu płodu i przerwanie terapii w przypadku wystąpienia tych powikłań. Lekarz powinien również poinformować o ryzyku wydłużenia czasu krwawienia i hamowania czynności skurczowej macicy, co może opóźniać poród.
działanie przeciwpłytkowe, hamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, naproksen sodowy, przenikanie leku do mleka, toksyczność układu oddechowego, trymestr ciąży, wpływ na płodność, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmisartan HCT EGIS
Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Hydrochlorotiazyd może wywołać rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), który rozwija się szybko po podaniu leku i objawia się dusznością, gorączką, niedociśnieniem tętniczym oraz osłabioną czynnością płuc. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby, ze względu na zmniejszony klirens wątrobowy. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Leczenie antagonistami receptora angiotensyny II nie powinno być rozpoczynane u kobiet w ciąży, a po jej stwierdzeniu należy je natychmiast przerwać. Monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, kreatyniny i kwasu moczowego, jest niezbędne podczas terapii, ze względu na ryzyko hipokaliemii, hiperkaliemii oraz zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej wywołanych przez hydrochlorotiazyd i telmisartan.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność wątroby, oliguria, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, telmisartan, toksyczność układu oddechowego, tolerancja glukozy, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon substancji czynnych
Azot – Przedawkowanie
Tlenek azotu (NO) stosowany w produktach leczniczych takich jak Noxap (200 ppm mol/mol, 800 ppm mol/mol) oraz VasoKINOX (450 ppm mol/mol, 800 ppm mol/mol) może powodować poważne powikłania w przypadku przedawkowania. Główne objawy kliniczne to wzrost stężenia methemoglobiny powyżej 7%, co prowadzi do ograniczenia zdolności transportu tlenu i ryzyka niedotlenienia tkanek, oraz podwyższone stężenie dwutlenku azotu (NO₂) powyżej 3 ppm, które wywołuje toksyczne uszkodzenie układu oddechowego, w tym ostre uszkodzenie płuc i obrzęk płuc. Przedawkowanie manifestuje się zaburzeniami oddechowymi i wymaga natychmiastowej interwencji terapeutycznej.
- Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Busulfan jest silnym środkiem cytotoksycznym stosowanym pod ścisłym nadzorem lekarskim, ze względu na ryzyko głębokiej mielosupresji, obejmującej ciężką granulocytopenię (granulocyty obojętnochłonne < 0,5 x 10⁹/l), małopłytkowość (< 25 x 10⁹/l) oraz niedokrwistość (Hb < 8,0 g/dl). U dorosłych pacjentów neutropenia utrzymuje się średnio 6 dni po przeszczepie autologicznym i 9 dni po allogenicznym, a u dzieci odpowiednio 5 i 18,5 dnia. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, w tym wzoru odsetkowego leukocytów i liczby płytek, oraz profilaktyka zakażeń z zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych. Wskazane jest także stosowanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz transfuzji preparatów krwiopochodnych. Busulfan wykazuje hepatotoksyczność, w tym ryzyko choroby zarostowej żył wątrobowych (HVOD), szczególnie u pacjentów po radioterapii lub intensywnej chemioterapii, co wymaga monitorowania enzymów wątrobowych i bilirubiny przez 28 dni po przeszczepieniu.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, choroba zarostowa żył wątrobowych, czerwienica prawdziwa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, duszność, granulocytopenia, granulocyty obojętnochłonne, hiperurykemia, hiperurykozuria, immunosupresja, kardiotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakaźny, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, nefropatia moczanowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość Fanconiego, profilaktyka przeciwdrgawkowa, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, środek cytotoksyczny, śródmiąższowe zwłóknienie płuc, tamponada serca, terapia kondycjonująca, toksyczność układu oddechowego, wtórna choroba nowotworowa, zaburzenie czynności wątroby, zespół zamknięcia żył wątrobowych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprom Zatoki Max 400 mg + 60 mg
Produkt leczniczy Ibuprom Zatoki Max, zawierający 400 mg ibuprofenu oraz 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na rozwój płodu oraz funkcje matki. Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, zwiększa ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych, zwłaszcza serca i wytrzewienia, z ryzykiem bezwzględnym wzrastającym do około 1,5%. W okresie od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co jest odwracalne po zaprzestaniu leczenia. W trzecim trymestrze ibuprofen może wywołać przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, zaburzenia czynności nerek, wydłużenie czasu krwawienia oraz hamowanie czynności skurczowej macicy, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jego stosowania w tym okresie. Pseudoefedryna dodatkowo zmniejsza przepływ krwi w macicy, potęgując ryzyko dla płodu.
efekt przeciwpłytkowy, hamowanie czynności skurczowej macicy, ibuprofen, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, poronienie implantacyjne, przedwczesne zwężenie, pseudoefedryna, toksyczność układu oddechowego, wada serca, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aspirin Pro 500 mg
Kwas acetylosalicylowy, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może wpływać na płodność kobiet poprzez zaburzenia owulacji, jednak efekt ten jest przemijający i ustępuje po zakończeniu terapii. Stosowanie leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszym i drugim trymestrze, wiąże się z podwyższonym ryzykiem poronienia oraz wad wrodzonych, w tym sercowo-naczyniowych, gdzie ryzyko wzrasta z <1% do około 1,5%, zależnie od dawki i czasu terapii. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają zwiększone ryzyko obumarcia zarodka i wad rozwojowych. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia.
czynność skurczowa macicy, dysfagia, działanie antyagregacyjne, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, kwas acetylosalicylowy, laktacja, małowodzie, nadciśnienie płucne, organogeneza, owulacja, przedwczesne zwężenie przewodu tętniczego, toksyczność układu krążenia, toksyczność układu oddechowego, układ sercowo-naczyniowy, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprofen Aflofarm 400 mg
Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, wykazuje istotny wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz laktację, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym. Stosowanie ibuprofenu w pierwszym i drugim trymestrze ciąży jest niewskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania kliniczne, przy czym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Po 20. tygodniu ciąży ryzyko powikłań, takich jak małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, wzrasta, co wymaga monitorowania płodu. W trzecim trymestrze stosowanie ibuprofenu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzenia czynności nerek oraz powikłań okołoporodowych, takich jak wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie skurczów macicy.
czynność nerek płodu, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, monitorowanie płodu, nadciśnienie płucne, niepłodność, niewydolność nerek, przenikanie do mleka kobiecego, ryzyko poronienia, synteza prostaglandyn, toksyczność układu oddechowego, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wady rozwojowe płodu, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie owulacji, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby oraz klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Leczenie wymaga monitorowania stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego, ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hiperkaliemia, oraz azotemii indukowanej tiazydem. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce, u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, kardiopatia niedokrwienna, kwas moczowy, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rasa czarna, reakcja idiosynkratyczna, sorbitol, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność układu oddechowego, tolerancja glukozy, triglicerydy, utrata wzroku, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmizek HCT
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentek w ciąży oraz u osób z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych i ciężką niewydolnością wątroby ze względu na zmniejszony klirens wątrobowy. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Telmizek HCT jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min oraz wymaga monitorowania elektrolitów, kreatyniny i kwasu moczowego u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. Leczenie tiazydem może powodować hipokaliemię, hiponatremię, alkalozę hipochloremiczną oraz hiperglikemię, a telmisartan może zmniejszać nasilenie hipokaliemii, ale jednocześnie zwiększać ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, serca i cukrzycą.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kardiomiopatia niedokrwienna, klirens kreatyniny, krótkowzroczność przejściowa, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwotny hiperaldosteronizm, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność układu oddechowego, tolerancja glukozy, triglicerydy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zmniejszenie ostrości widzenia, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprofen Aflofarm 200 mg
Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może negatywnie wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz laktację. U kobiet planujących ciążę lub będących w pierwszym i drugim trymestrze ciąży stosowanie ibuprofenu (np. Ibuprofen Aflofarm 200 mg tabletki drażowane) powinno być ograniczone do najmniejszej skutecznej dawki i najkrótszego czasu terapii ze względu na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych płodu. Po 20. tygodniu ciąży lek może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, dlatego konieczne jest monitorowanie przedporodowe. W trzecim trymestrze stosowanie ibuprofenu jest przeciwwskazane z powodu ryzyka toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzeń funkcji nerek, wydłużenia czasu krwawienia u matki oraz zahamowania skurczów macicy.
drugi trymestr ciąży, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, monitorowanie przedporodowe, nadciśnienie płucne, pierwszy trymestr ciąży, poronienie, przenikanie do mleka, przewód tętniczy, toksyczność układu oddechowego, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa płodu, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie owulacji, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diclac 25 mg/ml (75 mg/3 ml)
Diklofenak sodowy, zawarty w leku Diclac (25 mg/ml, 75 mg/3 ml), jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamuje syntezę prostaglandyn, co negatywnie wpływa na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój zarodka i płodu. Epidemiologiczne dane wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad rozwojowych serca (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia jelit przy stosowaniu diklofenaku we wczesnej ciąży, z ryzykiem rosnącym proporcjonalnie do dawki i czasu terapii. W modelach zwierzęcych obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodka i płodu oraz wady wrodzone, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego. Po 20. tygodniu ciąży diklofenak może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. W trzecim trymestrze stosowanie diklofenaku jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, w tym przedwczesne zwężenie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek oraz wydłużenie czasu krwawienia i hamowanie czynności skurczowej macicy u matki, co może prowadzić do opóźnienia i przedłużenia porodu.
diagnostyka niepłodności, diklofenak sodowy, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, opóźnienie porodu, organogeneza, poronienie, przedłużenie porodu, roztwór do wstrzykiwań, strata implantacyjna, synteza prostaglandyn, toksyczność układu oddechowego, wada rozwojowa serca, wada układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie jelit, zaburzenie czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Adarostin 10 mg/g
Diklofenak sodowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, wykazuje istotne ograniczenia w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Produkt Adarostin (żel 10 mg/g) nie jest zalecany w I i II trymestrze ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz dowody na szkodliwy wpływ na procesy rozrodcze w badaniach na zwierzętach. Stosowanie diklofenaku jest bezwzględnie przeciwwskazane w III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych powikłań u płodu, takich jak przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek z małowodziem oraz u matki – zaburzenia hemostazy i zahamowanie skurczów macicy, co może prowadzić do komplikacji okołoporodowych. Lekarz powinien zawsze ocenić stosunek korzyści do ryzyka i poinformować pacjentkę o potencjalnych zagrożeniach.
diklofenak sodowy, działanie antyagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, przenikanie do mleka matki, synteza prostaglandyn, toksyczność diklofenaku, toksyczność układu krążenia, toksyczność układu oddechowego, wchłanianie systemowe leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemostazy, zahamowanie skurczów macicy, zamknięcie przewodu tętniczego