przeciwhistaminowy lek pierwszej generacji

Przeciwhistaminowe leki pierwszej generacji to grupa leków blokujących receptory histaminowe H1, które zostały wprowadzone do praktyki klinicznej w latach 40. i 50. XX wieku. Należą do nich między innymi difenhydramina, klemastyna, hydroksyzyna, prometazyna i dimetinden. W przeciwieństwie do nowszych generacji, te leki łatwo przenikają barierę krew-mózg, co powoduje ich działanie ośrodkowe.

Charakterystyczną cechą przeciwhistaminowych leków pierwszej generacji jest wywoływanie efektu sedatywnego, co ogranicza ich stosowanie u osób prowadzących pojazdy czy obsługujących maszyny. Posiadają one również działanie cholinolityczne, co objawia się suchością błon śluzowych, zaburzeniami widzenia i zatrzymaniem moczu. Leki te są stosowane głównie w leczeniu reakcji alergicznych, choroby lokomocyjnej oraz jako środki nasenne.

W praktyce klinicznej przeciwhistaminowe leki pierwszej generacji są często zastępowane przez nowsze preparaty drugiej i trzeciej generacji, które charakteryzują się mniejszą liczbą działań niepożądanych i dłuższym czasem działania. Jednakże ze względu na właściwości sedatywne, leki pierwszej generacji nadal znajdują zastosowanie w leczeniu świądu, pokrzywki i innych reakcji alergicznych, szczególnie gdy pożądane jest działanie uspokajające.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl