blokowanie nerwów
Blokowanie nerwów to technika anestezjologiczna polegająca na podaniu środka znieczulającego miejscowo w okolicę nerwu lub splotu nerwowego w celu wywołania czasowego zaniku przewodnictwa nerwowego. Prowadzi to do eliminacji odczuwania bólu w obszarze unerwionym przez dany nerw, bez wpływu na świadomość pacjenta.
Procedura ta znajduje zastosowanie zarówno w anestezji okołooperacyjnej, jak i w terapii bólu przewlekłego. Najczęściej stosowane rodzaje blokad to blokady nerwów obwodowych (np. blokada splotu ramiennego, blokada nerwu udowego), blokady centralne (znieczulenie podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe) oraz blokady poszczególnych nerwów dla specyficznych procedur.
Współcześnie blokady nerwów wykonuje się najczęściej pod kontrolą ultrasonografii lub neurostymulacji, co znacząco zwiększa precyzję zabiegu i zmniejsza ryzyko powikłań. Do najczęściej stosowanych leków należą lidokaina, bupiwakaina, ropiwakaina oraz lewobupiwakaina, które różnią się czasem działania i profilem bezpieczeństwa.
W medycynie bólu stosuje się również blokady diagnostyczne (określające źródło bólu) oraz terapeutyczne, w których poza środkami znieczulającymi podaje się niekiedy glikokortykosteroidy lub inne leki, aby przedłużyć efekt przeciwbólowy i przeciwzapalny.