endoskopowe stentowanie

Endoskopowe stentowanie to minimalnie inwazyjna procedura terapeutyczna wykonywana pod kontrolą endoskopu, polegająca na umieszczeniu protezy (stentu) w zwężonym lub zamkniętym świetle przewodu, naczynia lub innej struktury anatomicznej. Metoda ta znajduje zastosowanie w leczeniu niedrożności różnych odcinków przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, trzustkowych oraz układu oddechowego.

Procedura jest wykonywana za pomocą endoskopu wprowadzonego do odpowiedniego narządu, przez który przeprowadza się specjalny system dostarczający stent. Stenty mogą być metalowe (samorozprężalne lub rozprężane balonowo), plastikowe lub biodegradowalne, a ich dobór zależy od lokalizacji zwężenia, etiologii schorzenia oraz planowanego czasu utrzymania stentu w organizmie.

Endoskopowe stentowanie jest szczególnie wartościowe w paliatywnym leczeniu zwężeń nowotworowych przełyku, dróg żółciowych czy okrężnicy, gdzie przywraca drożność światła narządu bez konieczności wykonywania rozległego zabiegu operacyjnego. Metoda znajduje również zastosowanie w leczeniu zwężeń nienowotworowych, jak striktur pooperacyjnych, popromiennych czy pozapalnych.

Wśród powikłań procedury wymienia się migrację stentu, perforację narządu, krwawienie, ból oraz nawrót zwężenia w wyniku przerastania lub zarastania stentu tkanką. Istotną zaletą metody jest możliwość wykonania jej w trybie ambulatoryjnym lub podczas krótkiej hospitalizacji, co znacząco zmniejsza obciążenie pacjenta w porównaniu z klasycznym leczeniem operacyjnym.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Leczenie

Leczenie zamknięcia jelit (niedrożności jelit) wymaga hospitalizacji i jest uzależnione od przyczyny, lokalizacji oraz stopnia nasilenia niedrożności. Początkowa stabilizacja obejmuje resuscytację płynową z użyciem płynów izoosmotycznych (0,9% roztwór soli fizjologicznej lub płyn Ringera), dekompresję żołądkową przez zgłębnik nosowo-żołądkowy oraz monitorowanie diurezy. W terapii zachowawczej stosuje się odpoczynek przewodu pokarmowego, dożylne uzupełnianie płynów i elektrolitów, leki przeciwbólowe (z wyłączeniem opioidów), przeciwwymiotne, antybiotyki oraz prokinetyki w przypadku porażennej niedrożności. W leczeniu niedrożności spowodowanej zrostami pomocne jest podanie wodnorozpuszczalnego środka kontrastowego, który może mieć działanie terapeutyczne. W przypadku całkowitej niedrożności lub braku poprawy po 3-5 dniach leczenia zachowawczego wskazane jest leczenie zabiegowe, w tym endoskopowe stentowanie, kolonoskopowa dekompresja lub interwencja chirurgiczna (liza zrostów, resekcja jelita, wyłonienie stomii). Coraz częściej stosuje się techniki małoinwazyjne, takie jak laparoskopia, co zmniejsza powikłania i skraca hospitalizację.
antybiotyk, cewnik do pęcherza moczowego, choroba Leśniowskiego-Crohna, dekompresja, deksametazon, dieta niskobłonnikowa, endoskopowe stentowanie, gastrostomia, ileostomia, kolostomia, kortykosteroid, laparoskopia, lek prokinetyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwwymiotny, martwica jelita, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, objawy otrzewnowe, oktreotyd, perforacja, perystaltyka jelit, porażenna niedrożność jelit, przerost bakterii jelitowych, resekcja jelita, resuscytacja płynowa, samorozprężalny stent metalowy, skręt esicy, stomia odbarczająca, translokacja bakterii, wgłobienie jelita, wyłonienie stomii, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zespół Ogilviego, zespolenie omijające, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Rak ampulli vatera – Leczenie

Chirurgiczne usunięcie raka ampulli Vatera, głównie poprzez pankreatoduodenektomię (procedura Whipple’a) z resekcją R0, pozostaje jedyną potencjalnie wyleczającą metodą terapii. Standardowa operacja obejmuje usunięcie odźwiernika, dwunastnicy, fragmentu jelita czczego, pęcherzyka żółciowego, dystalnego przewodu żółciowego wspólnego, głowy i szyi trzustki oraz regionalnych węzłów chłonnych. Wskaźniki resekcyjności sięgają 82%, a pięcioletnie przeżycie po radykalnej resekcji wynosi od 35% do 62,7%, z medianą około 45%. Lokalna resekcja lub endoskopowe usunięcie guza są zarezerwowane dla pacjentów z wysokim ryzykiem operacyjnym lub bardzo małymi guzami (do 2 cm). Terapia adjuwantowa, zalecana do rozpoczęcia w ciągu 12 tygodni po operacji, obejmuje schematy oparte na gemcytabinie (kategoria 1) lub 5-FU z leukoworyną, a także kombinacje gemcytabiny z kapecytabiną, cisplatyną, FOLFOX/CapeOx czy mFOLFIRINOX, bazując na badaniach ESPAC-3 i ESPAC-4 oraz innych danych. Adjuwantowa chemoradioterapia może przynosić korzyści szczególnie u pacjentów z dodatnimi węzłami chłonnymi, poprawiając medianę przeżycia (32,1 vs 15,7 miesięcy) i 5-letnie przeżycie (27,5% vs 5,9%).
antymetabolit, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia endoskopowa, chirurgia paliatywna, choroba współistniejąca, drenaż żółciowy, ekspresja PD-L1, endoskopowe stentowanie, gemcytabina, immunoterapia, leczenie neoadjuwantowe, lek przeciwnowotworowy, mikrosatelitarnie stabilny, mutacja BRAF, opieka paliatywna, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, podtyp histologiczny, przerzuty odległe, rak ampulli Vatera, resekcja R0, technika minimalnie inwazyjna, terapia adjuwantowa, terapia celowana, terapia systemowa, węzły chłonne regionalne, związek platyny

endoskopowe stentowanie

Powiązane wpisy

Zamknięcie jelit – Leczenie

Rak ampulli vatera – Leczenie