ostra niewydolność wieńcowa

Ostra niewydolność wieńcowa to stan nagłego, krytycznego zmniejszenia przepływu krwi przez tętnice wieńcowe, skutkujący niedotlenieniem mięśnia sercowego. Najczęściej jest spowodowana pęknięciem blaszki miażdżycowej i utworzeniem się zakrzepu w świetle tętnicy wieńcowej, co prowadzi do jej częściowego lub całkowitego zamknięcia.

Klinicznie ostra niewydolność wieńcowa manifestuje się jako ostre zespoły wieńcowe (ACS), obejmujące niestabilną dławicę piersiową, zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz zawał serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI). Głównym objawem jest typowy ból dławicowy – silny, dławiący lub gniotący ból zamostkowy, często promieniujący do lewego barku, ramienia lub żuchwy, nieustępujący po nitroglicerynie.

Diagnostyka opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniu EKG (obecność zmian niedokrwiennych), oznaczeniu markerów martwicy mięśnia sercowego (troponina I lub T) oraz badaniach obrazowych (koronarografia). Leczenie wymaga natychmiastowej interwencji i obejmuje farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, przeciwkrzepliwe, przeciwbólowe) oraz w zależności od sytuacji klinicznej – pilną rewaskularyzację poprzez przezskórną interwencję wieńcową (PCI) lub rzadziej pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG).

Rokowanie zależy od szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia, rozległości uszkodzenia mięśnia sercowego oraz chorób współistniejących. Opóźnienie w diagnozie i leczeniu ostrej niewydolności wieńcowej istotnie zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelność, dlatego kluczowe jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl