stomia odbarczająca

Stomia odbarczająca (wyłaniająca) to rodzaj stomii jelitowej, która ma za zadanie czasowe lub trwałe odprowadzenie treści jelitowej, omijając część jelita położoną dystalnie. Wykonuje się ją najczęściej w przypadku niedrożności przewodu pokarmowego, perforacji jelita, powikłań choroby nowotworowej lub zapalnej jelit.

Najczęstszymi typami stomii odbarczających są kolostomia (na jelicie grubym) oraz ileostomia (na jelicie cienkim). Stomia odbarczająca może być jednolufowa (końcowa) lub dwulufowa (pętlowa). W przypadku stomii pętlowej, pętla jelita jest wyprowadzana na powierzchnię brzucha i nacięta, tworząc dwa otwory – proksymalny (czynny) odprowadzający treść jelitową oraz dystalny (nieaktywny).

Stomia odbarczająca może być zabiegiem planowym lub wykonanym w trybie pilnym. Jej założenie pozwala na wygojenie zmian patologicznych w dalszej części przewodu pokarmowego. W wielu przypadkach stomia odbarczająca ma charakter czasowy i może zostać zamknięta po ustąpieniu przyczyny jej wyłonienia, zazwyczaj po 2-3 miesiącach, choć niekiedy okres ten może się wydłużyć.

Opieka nad pacjentem ze stomią odbarczającą wymaga odpowiedniego doboru sprzętu stomijnego, edukacji pacjenta w zakresie pielęgnacji stomii oraz monitorowania potencjalnych powikłań, takich jak niedokrwienie stomii, retrakacja, zwężenie, wypadanie czy przepuklina okołostomijna. Kluczowa jest również ocena funkcji odbarczającej stomii w okresie pooperacyjnym.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Zapobieganie i profilaktyka

Przetoka odbytniczo-pochwowa (POP) stanowi poważne powikłanie, często występujące po niskiej przedniej resekcji odbytnicy w leczeniu nowotworów, charakteryzujące się nieprawidłowym połączeniem między przednią ścianą odbytnicy a tylną ścianą pochwy. Kluczowe techniki zapobiegawcze obejmują precyzyjną dysekcję odbytnicy z wizualizacją tylnej ściany pochwy, badanie cyfrowe pochwy przed użyciem staplera okrężnego, odpowiednie umiejscowienie bolca staplera oraz śródoperacyjną próbę szczelności z powietrzem przez pochwę. Innowacyjną metodą jest wypełnienie przestrzeni między odbytnicą a pochwą płatem tłuszczowym z szypułą naczyniową jajnika, co poprawia ukrwienie i wzmacnia tkanki, zmniejszając ryzyko POP. W profilaktyce przetok położniczych istotne są wykwalifikowany personel, dostęp do pilnej opieki, wczesna identyfikacja ciąż wysokiego ryzyka, stosowanie partografu oraz odpowiednie zarządzanie porodem, w tym terminowe cięcie cesarskie i cewnikowanie u kobiet z przedłużającym się porodem.
choroba Leśniowskiego-Crohna, ciąża wysokiego ryzyka, cięcie cesarskie, episioproktotomia, histerektomia, krążenie oboczne, nowotwór odbytnicy, pesarium pochwowe, płat Martiusa, płat śluzówkowy, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka położnicza, rak odbytnicy, sfinkteroplastyka, stomia odbarczająca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, zespolenie odbytniczo-okrężnicze
Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka pochwy – Leczenie

Przetoka pochwy stanowi patologiczne połączenie między pochwą a innymi narządami, takimi jak pęcherz moczowy, odbytnica czy jelito grube, prowadząc do niekontrolowanego wydzielania moczu, kału lub gazów przez pochwę. Wczesna diagnostyka i ocena rozmiaru, lokalizacji oraz stanu tkanek są kluczowe dla wyboru odpowiedniej terapii. Leczenie zachowawcze, obejmujące utrzymanie cewnika Foleya przez 4-6 tygodni, antybiotykoterapię, estrogenoterapię oraz zastosowanie biomateriałów, jest skuteczne głównie w przypadku małych przetok pęcherzowo-pochwowych o średnicy <3 mm, z efektywnością sięgającą 10-50%. W większości przypadków konieczne jest leczenie chirurgiczne, które wymaga uprzedniego wyleczenia zakażeń i stanów zapalnych. Wczesne przetoki (3-7 dni od powstania) można naprawiać natychmiast, natomiast klasyczne podejście zaleca opóźnienie zabiegu do 3-6 miesięcy, a w przypadku przetok po radioterapii nawet do roku.
antybiotykoterapia, cewnik Foleya, cewnik moczowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, dostęp przezbrzuszny, dostęp przezpochwowy, dyspareunia, elektrokoagulacja, klej fibrynowy, kolostomia, komórki macierzyste mezenchymalne, mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, płat Martiusa, plazma bogatopłytkowa, przetoka moczowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka okrężniczo-pochwowa, przetoka pęcherzowo-pochwowa, przetoka pochwy, siatka chirurgiczna, stomia odbarczająca, zespolenie odbytniczo-okrężnicze, zwężenie moczowodu
Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Leczenie

Leczenie zamknięcia jelit (niedrożności jelit) wymaga hospitalizacji i jest uzależnione od przyczyny, lokalizacji oraz stopnia nasilenia niedrożności. Początkowa stabilizacja obejmuje resuscytację płynową z użyciem płynów izoosmotycznych (0,9% roztwór soli fizjologicznej lub płyn Ringera), dekompresję żołądkową przez zgłębnik nosowo-żołądkowy oraz monitorowanie diurezy. W terapii zachowawczej stosuje się odpoczynek przewodu pokarmowego, dożylne uzupełnianie płynów i elektrolitów, leki przeciwbólowe (z wyłączeniem opioidów), przeciwwymiotne, antybiotyki oraz prokinetyki w przypadku porażennej niedrożności. W leczeniu niedrożności spowodowanej zrostami pomocne jest podanie wodnorozpuszczalnego środka kontrastowego, który może mieć działanie terapeutyczne. W przypadku całkowitej niedrożności lub braku poprawy po 3-5 dniach leczenia zachowawczego wskazane jest leczenie zabiegowe, w tym endoskopowe stentowanie, kolonoskopowa dekompresja lub interwencja chirurgiczna (liza zrostów, resekcja jelita, wyłonienie stomii). Coraz częściej stosuje się techniki małoinwazyjne, takie jak laparoskopia, co zmniejsza powikłania i skraca hospitalizację.
antybiotyk, cewnik do pęcherza moczowego, choroba Leśniowskiego-Crohna, dekompresja, deksametazon, dieta niskobłonnikowa, endoskopowe stentowanie, gastrostomia, ileostomia, kolostomia, kortykosteroid, laparoskopia, lek prokinetyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwwymiotny, martwica jelita, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, objawy otrzewnowe, oktreotyd, perforacja, perystaltyka jelit, porażenna niedrożność jelit, przerost bakterii jelitowych, resekcja jelita, resuscytacja płynowa, samorozprężalny stent metalowy, skręt esicy, stomia odbarczająca, translokacja bakterii, wgłobienie jelita, wyłonienie stomii, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zespół Ogilviego, zespolenie omijające, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) stanowi wyzwanie terapeutyczne, z początkowym wskaźnikiem powodzenia pojedynczej procedury chirurgicznej wynoszącym 60-71,2%. Wskaźnik wygojenia po pierwszym zabiegu jest niższy, od 25,5% do 55,5%, jednak powtórne operacje mogą zwiększyć całkowity wskaźnik wygojenia do 67,3%. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości nawrotów w zależności od zastosowanej techniki naprawczej. Kluczowe dla rokowania są czynniki prognostyczne, takie jak etiologia przetoki (lepsze wyniki w przetokach urazowych niż zapalnych), obecność choroby Leśniowskiego-Crohna (negatywny czynnik), palenie tytoniu oraz historia wcześniejszych operacji naprawczych, które zwiększają ryzyko niepowodzenia leczenia.
choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik prognostyczny, czynnik ryzyka, nawrót przetoki, opcja terapeutyczna, operacja naprawcza, palenie tytoniu, podłoże zapalne, procedura chirurgiczna, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka zespoleniowa, stomia odbarczająca, strategia chirurgiczna, uraz położniczy, wskaźnik powodzenia, wyłonienie stomii, zabieg operacyjny, zamknięcie przetoki

stomia odbarczająca

Powiązane wpisy

Przetoka odbytniczo-pochwowa – Zapobieganie i profilaktyka

Przetoka pochwy – Leczenie

Zamknięcie jelit – Leczenie

Przetoka odbytniczo-pochwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby