płat Martiusa
Płat Martiusa (ang. Martius flap) to technika plastyki chirurgicznej wykorzystywana głównie w ginekologii operacyjnej do rekonstrukcji tkanek po uszkodzeniach pochwowych, okołocewkowych lub okołoodbytniczych. Metoda została opracowana przez niemieckiego ginekologa Heinricha Martiusa w latach 20. XX wieku.
Technika polega na pobraniu uszypułowanego płata z tkanki tłuszczowej warg sromowych większych wraz z zachowaniem unaczynienia (zwykle z tętnicy sromowej zewnętrznej) i wykorzystaniu go do uzupełnienia ubytków tkankowych. Płat ten zapewnia dobrze unaczynioną, zdrową tkankę w obszarach poddanych wcześniej urazom, radioterapii lub z zaburzoną funkcją troficzną.
Najczęstsze wskazania do zastosowania płata Martiusa obejmują: naprawę przetok pęcherzowo-pochwowych lub odbytniczo-pochwowych, leczenie nawracających zwężeń cewki moczowej u kobiet, rekonstrukcję po urazach okołoporodowych III i IV stopnia oraz wsparcie w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu. Dzięki dobrej waskularyzacji płat sprzyja również lepszemu gojeniu tkanek w obszarach poddanych wcześniej radioterapii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa (POP) stanowi poważne powikłanie, często występujące po niskiej przedniej resekcji odbytnicy w leczeniu nowotworów, charakteryzujące się nieprawidłowym połączeniem między przednią ścianą odbytnicy a tylną ścianą pochwy. Kluczowe techniki zapobiegawcze obejmują precyzyjną dysekcję odbytnicy z wizualizacją tylnej ściany pochwy, badanie cyfrowe pochwy przed użyciem staplera okrężnego, odpowiednie umiejscowienie bolca staplera oraz śródoperacyjną próbę szczelności z powietrzem przez pochwę. Innowacyjną metodą jest wypełnienie przestrzeni między odbytnicą a pochwą płatem tłuszczowym z szypułą naczyniową jajnika, co poprawia ukrwienie i wzmacnia tkanki, zmniejszając ryzyko POP. W profilaktyce przetok położniczych istotne są wykwalifikowany personel, dostęp do pilnej opieki, wczesna identyfikacja ciąż wysokiego ryzyka, stosowanie partografu oraz odpowiednie zarządzanie porodem, w tym terminowe cięcie cesarskie i cewnikowanie u kobiet z przedłużającym się porodem.
choroba Leśniowskiego-Crohna, ciąża wysokiego ryzyka, cięcie cesarskie, episioproktotomia, histerektomia, krążenie oboczne, nowotwór odbytnicy, pesarium pochwowe, płat Martiusa, płat śluzówkowy, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka położnicza, rak odbytnicy, sfinkteroplastyka, stomia odbarczająca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, zespolenie odbytniczo-okrężnicze -
Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) to patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, umożliwiające przechodzenie treści jelitowej do pochwy. Etiologia RVF jest wieloczynnikowa i obejmuje urazy porodowe (stanowiące około 85% przypadków), chorobę Leśniowskiego-Crohna, powikłania pooperacyjne (np. histerektomia, operacje odbytnicy), radioterapię (do 6% pacjentek po napromienianiu miednicy) oraz infekcje. Patogeneza różni się w zależności od przyczyny – od procesów zapalnych i martwicy tkanek po mechanizmy immunologiczne (np. udział TNF, IL-13 w chorobie Leśniowskiego-Crohna) czy uszkodzenia popromienne (endarteritis obliterans). Przetoki klasyfikuje się według lokalizacji (niskie, środkowe, wysokie) i złożoności (proste vs złożone), co determinuje wybór metody leczenia. Złożone RVF, zwłaszcza o rozmiarze ≥2,5 cm lub związane z chorobą zapalną jelit, wymagają bardziej zaawansowanych technik chirurgicznych, często z użyciem resekcji i interpozycji zdrowej tkanki.
choroba Leśniowskiego-Crohna, gruźlica, hemoroidopeksja, klej fibrynowy, metaloproteinaza macierzy, mezenchymalna komórka macierzysta, mięsień opuszkowo-jamisty, nacięcie krocza, niedokrwienie tkanek, odbytnica, płat endorektalny, płat Martiusa, przegroda odbytniczo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, ropień gruczołu Bartholina, ropień okołoodbytniczy, transformujący czynnik wzrostu beta, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, zapalenie odbytnicy, zapalenie uchyłków, ziarniniak weneryczny, złożona przetoka -
Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka pochwy stanowi patologiczne połączenie między pochwą a innymi narządami, takimi jak pęcherz moczowy, odbytnica czy jelito grube, prowadząc do niekontrolowanego wydzielania moczu, kału lub gazów przez pochwę. Wczesna diagnostyka i ocena rozmiaru, lokalizacji oraz stanu tkanek są kluczowe dla wyboru odpowiedniej terapii. Leczenie zachowawcze, obejmujące utrzymanie cewnika Foleya przez 4-6 tygodni, antybiotykoterapię, estrogenoterapię oraz zastosowanie biomateriałów, jest skuteczne głównie w przypadku małych przetok pęcherzowo-pochwowych o średnicy <3 mm, z efektywnością sięgającą 10-50%. W większości przypadków konieczne jest leczenie chirurgiczne, które wymaga uprzedniego wyleczenia zakażeń i stanów zapalnych. Wczesne przetoki (3-7 dni od powstania) można naprawiać natychmiast, natomiast klasyczne podejście zaleca opóźnienie zabiegu do 3-6 miesięcy, a w przypadku przetok po radioterapii nawet do roku.
antybiotykoterapia, cewnik Foleya, cewnik moczowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, dostęp przezbrzuszny, dostęp przezpochwowy, dyspareunia, elektrokoagulacja, klej fibrynowy, kolostomia, komórki macierzyste mezenchymalne, mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, płat Martiusa, plazma bogatopłytkowa, przetoka moczowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka okrężniczo-pochwowa, przetoka pęcherzowo-pochwowa, przetoka pochwy, siatka chirurgiczna, stomia odbarczająca, zespolenie odbytniczo-okrężnicze, zwężenie moczowodu
