profil eliminacji

Profil eliminacji to badanie umożliwiające ocenę wydajności układu wydalniczego pacjenta, przede wszystkim nerek. Obejmuje ono analizę szybkości usuwania różnych substancji z organizmu, zarówno tych naturalnie występujących (np. kreatynina, mocznik), jak i podanych celowo (np. niektóre leki czy markery diagnostyczne).

W praktyce klinicznej profil eliminacji stanowi istotne narzędzie diagnostyczne, pozwalające określić stopień wydolności nerek, monitorować przebieg chorób nerek oraz dostosowywać dawki leków wydalanych przez nerki. Badanie to jest szczególnie ważne w przypadku pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym oraz osób w podeszłym wieku.

Interpretacja profilu eliminacji wymaga uwzględnienia wielu czynników, w tym wieku pacjenta, płci, masy ciała, nawodnienia oraz chorób współistniejących. Zaburzenia profilu eliminacji mogą wskazywać na różne schorzenia, od ostrych stanów przednerkowych, przez choroby miąższu nerek, aż po zaburzenia odpływu moczu.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Kromoglikan disodowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kromoglikan disodowy wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Po podaniu wziewnym około 8% dawki dociera do układu oddechowego i jest całkowicie wchłaniane, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 15-20 minutach, z okresem półtrwania 80-90 minut. Podanie donosowe skutkuje wchłonięciem ogólnoustrojowym poniżej 7%, natomiast doustne jedynie około 1%. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wykazuje dwufazowy charakter: fazę dystrybucji trwającą 3-9 minut oraz fazę eliminacji 60-90 minut. Kromoglikan charakteryzuje się słabą rozpuszczalnością w tłuszczach, co ogranicza jego przenikanie przez bariery biologiczne, w tym barierę krew-mózg, co wpływa na jego dystrybucję tkankową i dostęp do narządów docelowych. Farmakodynamika kromoglikanu disodowego opiera się na lokalnym działaniu w narządach docelowych (oskrzela, nos, oko, przewód pokarmowy), gdzie skuteczność terapeutyczna zależy od stężenia miejscowego, a nie od stężenia ogólnoustrojowego. Nie wymaga utrzymywania stałego poziomu we krwi dla efektu terapeutycznego. Substancja nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a wchłonięta część jest eliminowana w równych proporcjach z żółcią i przez nerki. W przypadku produktu Vividrin (krople do oczu, 20 mg/ml) kluczowe jest miejscowe działanie na powierzchni oka, co podkreśla znaczenie lokalnego stężenia dla efektywności leczenia.
bariera krew-mózg, efekt terapeutyczny, farmakodynamika, faza dystrybucji, faza eliminacji, kromoglikan disodowy, krople do oczu, metabolizm leku, narządy docelowe, okres półtrwania, podanie donosowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie wziewne, profil eliminacji, proszek do inhalacji, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, układ oddechowy, Vividrin
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atosiban EVER Pharma 37,5 mg/5 ml

Atosiban, podawany dożylnie w dawce 300 μg/min u kobiet z zagrażającym porodem przedwczesnym, osiąga stężenie osoczowe w stanie równowagi dynamicznej wynoszące średnio 442 ± 73 ng/ml w ciągu około 1 godziny od rozpoczęcia infuzji. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się dwufazowym profilem eliminacji z początkowym okresem półtrwania tα = 0,21 ± 0,01 godziny oraz końcowym tβ = 1,7 ± 0,3 godziny. Klirens wynosi 41,8 ± 8,2 l/h, a objętość dystrybucji 18,3 ± 6,8 l, przy czym parametry te są niezależne od dawki. Atosiban wiąże się z białkami osocza w 46-48% i nie przenika do erytrocytów. Lek przenika przez barierę łożyskową, osiągając w krążeniu płodowym około 12% stężenia matczynego (stosunek płód/matka = 0,12). W organizmie obecny jest główny metabolit M1, którego stężenie w osoczu rośnie w trakcie infuzji (stosunek M1/atosiban od 1,4 do 2,8), wykazujący około 10-krotnie mniejszą aktywność farmakologiczną w porównaniu do leku macierzystego.
atosiban, bariera łożyskowa, cytochrom P450, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens, metabolit, metabolit M1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze, poród przedwczesny, profil eliminacji, równowaga dynamiczna, skurcz macicy, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fenactil 25 mg/ml

Chloropromazyna, substancja czynna leku Fenactil dostępnego w stężeniach 5 mg/ml i 25 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym oraz efektywną dystrybucją z wysokim powinowactwem do białek osocza, co wpływa na jej biodostępność i czas działania. Lek przenika szybko przez barierę łożyskową oraz w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących. Chloropromazyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, a jej eliminacja ma charakter dwufazowy: szybki spadek stężenia w osoczu związany z dystrybucją i metabolizmem oraz powolne wydalanie metabolitów, co może przedłużać działanie terapeutyczne. Drogi eliminacji obejmują zarówno wydalanie nerkowe, jak i wątrobowe, co wymaga uwagi u pacjentów z dysfunkcją tych narządów.
bariera biologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, chloropromazyna, dawkowanie leku, dystrybucja leku, farmakokinetyka leku, Fenactil, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, pochodne fenotiazyny, profil eliminacji, przenikanie do mleka, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie wątrobowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranigast Fast 150 mg

Ranitydyna, substancja czynna produktu leczniczego Ranigast Fast w dawce 150 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 2-3 godzinach od podania doustnego. Lek występuje w postaci tabletek musujących, co sprzyja szybszemu rozpuszczeniu i potencjalnie przyspiesza absorpcję substancji czynnej. Ranitydyna przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiet karmiących, co jest istotne przy rozważaniu stosowania leku u kobiet w ciąży i w okresie laktacji.
absorpcja, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, biotransformacja, eliminacja leku, interakcja lekowa, mleko kobiece, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, postać niezmieniona, profil eliminacji, przenikanie przez barierę biologiczną, Ranigast Fast, ranitydyna, ranitydyny chlorowodorek, skuteczność kliniczna, stężenie w osoczu, tabletka musująca, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INALDIN Gardło 3 mg

Benzydamina chlorowodorek, aktywny składnik preparatu INALDIN Gardło w postaci tabletek do ssania o dawce 3 mg, wykazuje miejscowe działanie przeciwzapalne w obrębie jamy ustnej i gardła. Po podaniu miejscowym dochodzi do wchłaniania przez błonę śluzową, co potwierdzają mierzalne, jednak niskie stężenia benzydaminy w osoczu, niewystarczające do wywołania efektów ogólnoustrojowych. Kluczową cechą farmakokinetyczną jest zdolność benzydaminy do penetracji komórek nabłonka, co umożliwia osiągnięcie wysokich, terapeutycznie skutecznych stężeń w tkankach objętych stanem zapalnym, co stanowi podstawę jej efektywności klinicznej przy stosowaniu miejscowym.
benzydamina chlorowodorek, biotransformacja, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, eliminacja nerkowa, eliminacja substancji aktywnej, INALDIN Gardło, lek przeciwzapalny, nieaktywny metabolit, produkt sprzęgania, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, selektywne gromadzenie, stężenie substancji aktywnej, tabletka do ssania, tkanki objęte procesem zapalnym, wchłanianie przez błonę śluzową, wnikanie do komórek nabłonka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xylodex 0,05% regeneracja (0,05 mg + 5 mg)/dawkę

Produkt leczniczy Xylodex 0,05% regeneracja zawiera ksylometazolinę chlorowodorek (0,05 mg/dawkę) oraz deksopantenol (5,0 mg/dawkę), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Ksylometazolina, podawana donosowo, może być wchłaniana do krążenia ogólnoustrojowego, potencjalnie wpływając na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących jej dystrybucji, metabolizmu i eliminacji u ludzi. Deksopantenol wchłania się przez skórę i błony śluzowe, ulega enzymatycznej oksydacji do kwasu pantotenowego, który jest transportowany w osoczu w formie związanej z białkami i pełni kluczową rolę w syntezie koenzymu A, uczestniczącego w cyklu Krebsa, metabolizmie kwasów tłuszczowych oraz syntezie cholesterolu.
cykl Krebsa, deksopantenol, działanie ogólnoustrojowe, koenzym A, ksylometazoliny chlorowodorek, kwas pantotenowy, metabolizm deksopantenolu, metabolizm kwasów tłuszczowych, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, proces biochemiczny, profil eliminacji, receptory alfa-adrenergiczne, synteza cholesterolu, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie przez błonę śluzową, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Irinotecan Eugia 20 mg/ml

Irynotekan (chlorowodorek trójwodny) stosowany w onkologii charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Po podaniu dawki 350 mg/m² w infuzji 30-minutowej, maksymalne stężenie irynotekanu w osoczu wynosi średnio 7,7 μg/mL, a aktywnego metabolitu SN-38 – 56 ng/mL, z AUC odpowiednio 34 μg·h/mL i 451 ng·h/mL. Objętość dystrybucji (Vss) to 157 L/m², a wiązanie z białkami osocza wynosi około 65% dla irynotekanu i 95% dla SN-38. Metabolizm obejmuje hydrolizę do SN-38 przez karboksyloesterazę oraz utlenianie przez CYP3A, z wydalaniem głównie z kałem (33%) i moczem (22%). Lek wykazuje dwu- lub trójfazowy profil eliminacji z klirensem 15 L/h/m² i okresami półtrwania: 12 minut, 2,5 godziny i 14,2 godziny dla irynotekanu oraz 13,8 godziny dla SN-38. U pacjentów z podwyższoną bilirubiną (1,5–3x ULN) klirens irynotekanu zmniejsza się o 40%, co wymaga redukcji dawki do 200 mg/m², aby uzyskać ekspozycję porównywalną do standardowej dawki 350 mg/m² u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby.
białka osocza, cytochrom P450 3A, działanie cytotoksyczne, farmakokinetyka populacyjna, genotypowanie, irynotekan, karboksyloesteraza, klirens osocza, kwas glukuronowy, leczenie onkologiczne, leukoneutropenia, metabolit SN-38, neutropenia, okres półtrwania, parametr AUC, parametry wątrobowe, polimorfizm genetyczny, profil eliminacji, rak jelita grubego z przerzutami, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, UGT1A1, wlew dożylny, zespół Criglera-Najjara, zespół Gilberta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cytosar 1 g

Cytarabina charakteryzuje się szybkim metabolizmem i eliminacją, głównie poprzez proces dezaminacji do arabinofuranozylouracylu, który zachodzi przede wszystkim w wątrobie i nerkach. Tylko 5,8% podanej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 12-24 godzin, natomiast aż 90% dawki ulega eliminacji w formie metabolitów. Po dożylnym podaniu wysokich dawek stężenie cytarabiny we krwi spada do niemierzalnych wartości w ciągu 5-15 minut, co wynika z intensywnego wychwytu komórkowego oraz szybkiego metabolizmu wątrobowego i nerkowego.
arabinofuranozylouracyl, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, biotransformacja leku, cytarabina, czas półtrwania, dezaminacja, kinetyka stężeń, metabolizm cytarabiny, metabolizm nerkowy, metabolizm wątrobowy, parametr farmakokinetyczny, profil bezpieczeństwa, profil eliminacji, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, właściwości farmakokinetyczne, wlew ciągły, wychwyt komórkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atropinum sulfuricum WZF 1 mg/ml

Atropina siarczan, substancja czynna leku Atropinum Sulfuricum WZF, wykazuje szybkie działanie po podaniu dożylnym, z początkiem efektu już po 2-4 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 30 minutach, a pełny efekt kliniczny, obejmujący wpływ na czynność serca oraz hamowanie wydzielania potu i śliny, pojawia się około 60 minut po aplikacji. Atropina charakteryzuje się zdolnością do przenikania przez barierę krew-mózg, co umożliwia jej działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Około 50% dawki wiąże się z białkami osocza, co wpływa na biodostępność i czas działania leku.
atropina siarczan, Atropinum Sulfuricum WZF, bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, działanie farmakologiczne, efekt farmakologiczny, faza eliminacji, metabolizm, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profil eliminacji, reakcja utleniania, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wątroba, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, wydzielanie potu i śliny
Leksykon substancji czynnych
Alitretinoina – Właściwości farmakokinetyczne

Alitretynoina, składnik aktywny leku Toctino (kapsułki miękkie 10 mg i 30 mg), charakteryzuje się niską i zmienną biodostępnością, silnie zależną od obecności tłuszczów w posiłku, co znacząco zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową (ponad dwukrotnie przy posiłku zawierającym około 40% tłuszczu). Po podaniu dawki 30 mg z takim posiłkiem, Tmax wynosi około 4 godziny, Cmax średnio 177 ng/mL, a AUC(0-τ) 405 ng*hr/mL. Farmakokinetyka alitretynoiny jest liniowa w zakresie dawek 10-30 mg, z wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,1%) i umiarkowaną dystrybucją tkankową (objętość dystrybucji >14 L). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C9, CYP2C8 i CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu 4-okso-alitretynoiny, którego AUC stanowi ponad 70% AUC związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (63% dawki w postaci metabolitów), z okresem półtrwania około 9 godzin dla alitretynoiny i 10 godzin dla 4-okso-alitretynoiny.
4-okso-alitretynoina, alitretynoina, biodostępność, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja tkankowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, glukuronidacja, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, kapsułka miękka, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek osocza, profil eliminacji, przewlekły wyprysk rąk, retynoid endogenny, schyłkowa choroba nerek, skala Childa-Pugha, stężenie trójglicerydów, Toctino, układ pokarmowy, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Cisatrakurium – Właściwości farmakokinetyczne

Cisatrakurium, niedepolaryzujący lek zwiotczający o strukturze benzylizochinolinowej, charakteryzuje się średnio długim czasem działania i unikalnym mechanizmem eliminacji poprzez nieenzymatyczną eliminację Hofmanna, zależną od pH i temperatury. Metabolity cisatrakurium, w tym laudanozyna i monoczwartorzędowy metabolit akrylanowy, nie wykazują aktywności blokującej przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Parametry farmakokinetyczne po podaniu dawek 0,1-0,2 mg/kg (2-4 × ED95) obejmują klirens 4,7-5,7 ml/min/kg, objętość dystrybucji 121-161 ml/kg oraz okres półtrwania eliminacji 22-29 minut. Farmakokinetyka pozostaje liniowa nawet do dawki 0,4 mg/kg (8 × ED95), a profil ustępowania bloku niedepolaryzacyjnego jest stabilny niezależnie od wieku pacjenta oraz funkcji nerek i wątroby.
blok niedepolaryzacyjny, blokowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, cisatrakurium, eliminacja Hofmanna, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, infuzja ciągła, klirens, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, laudanozyna, model niekompartmentowy, monoczwartorzędowy metabolit akrylanowy, niedepolaryzujący lek zwiotczający, nieswoista esteraza osoczowa, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametr farmakokinetyczny, praktyka anestezjologiczna, profil eliminacji, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, struktura benzylizochinolinowa, wstrzyknięcie dożylne, zwiotczenie mięśni szkieletowych
Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek benzydaminy – Właściwości farmakokinetyczne

Chlorowodorek benzydaminy, stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Substancja ta jest wchłaniana przez błony śluzowe, jednak stężenia w surowicy pozostają zbyt niskie, aby wywołać efekt ogólnoustrojowy, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych systemowych. Wchłanianie jest zależne od postaci farmaceutycznej – formy rozpuszczalne w jamie ustnej wykazują większe wchłanianie niż aerozole. Benzydamina charakteryzuje się wysokim powinowactwem do tkanek zapalnych, co umożliwia jej kumulację w miejscach objętych procesem zapalnym i zapewnia skuteczne działanie terapeutyczne.
biotransformacja, błona śluzowa gardła, błona śluzowa jamy ustnej, chlorowodorek benzydaminy, działanie niepożądane, działanie systemowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do tkanek, proces eliminacji, proces farmakokinetyczny, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, stan zapalny gardła, stan zapalny jamy ustnej, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie substancji czynnej, tkanka zapalna, wchłanianie benzydaminy, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości dystrybucyjne, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adabonib 3,5 mg

Bortezomib, substancja czynna leku Adabonib, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z różnicami w biodostępności zależnymi od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m² maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wynoszą odpowiednio 57-112 ng/ml, natomiast po podaniu podskórnym Cmax jest znacząco niższe (20,4 ng/ml), choć całkowita ekspozycja (AUClast) jest równoważna (wskaźnik 0,99; 90% CI: 80,18%-122,80%). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (82,9%), niezależnym od stężenia. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, z deboronacją prowadzącą do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania po wielokrotnych dawkach wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity zmniejsza się znacząco po pierwszej dawce (z 102-112 l/h do 15-32 l/h), co sugeruje nasycenie szlaków metabolicznych lub zmiany dystrybucji.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność systemowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, enzym wątrobowy, ester kwasu boronowego z mannitolem, faza eliminacji, guz lity, inhibitor proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosom wątrobowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, powierzchnia ciała, profil eliminacji, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crestor 10 mg

Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax około 5 godzin oraz biodostępnością około 20%, co jest typowe dla statyn podlegających efektowi pierwszego przejścia. Lek wykazuje dużą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, a metabolity N-demetylowane wykazują zmniejszoną aktywność, podczas gdy pochodne laktonowe są klinicznie nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5%), z okresem półtrwania około 19 godzin i klirensem osoczowym około 50 l/h. Farmakokinetyka jest liniowa, a parametry nie zmieniają się po wielokrotnym podaniu, co umożliwia stabilne utrzymanie stężenia terapeutycznego.
białko transportujące BCRP, białko transportujące OATP1B1, cholesterol LDL, ciężka niewydolność nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ustrojowa, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, genotypowanie, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, metabolity N-demetylowane, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą AUC, polimorfizm genetyczny, profil eliminacji, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroquenin 200 mg

Hydroksychlorochina siarczan, substancja czynna leku Hydroquenin w dawce 200 mg, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu i krwi osiągane jest po 3-4 godzinach, a bezwzględna biodostępność wynosi średnio 79% (SD 12%). Lek charakteryzuje się bardzo dużą objętością dystrybucji (około 5500 L w krwi i 44 000 L w osoczu) oraz znaczną akumulacją w elementach morfotycznych krwi (stosunek stężenia w krwi do osocza 7,2). Około 50% hydroksychlorochiny wiąże się z białkami osocza, co wpływa na dostępność wolnej frakcji leku. Metabolizm zachodzi głównie przez deetylację, z udziałem izoenzymów CYP2C8, CYP3A i w mniejszym stopniu CYP2D6, prowadząc do powstania N-desetylohydroksychlorochiny i innych metabolitów.
akumulacja w tkankach, biodostępność, cytochrom P450, deetylacja, dystrybucja leku, efekt terapeutyczny, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksychlorochina siarczan, izoenzymy CYP, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, reumatoidalne zapalenie stawów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Autokila 200 mg

Hydroksychlorochina, składnik aktywny Hydroxychloroquine TZF, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 79% (±12%) i osiąga maksymalne stężenia w osoczu po 3-4 godzinach. Lek wykazuje bardzo dużą objętość dystrybucji (5500 l w krwi, 44 000 l w osoczu) oraz kumuluje się w tkankach takich jak oczy, nerki, wątroba i płuca, a także w krwinkach (współczynnik krew/osocze 7,2). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, CYP3A4, CYP2D6, FMO-1 i MAO-A, bez dominacji pojedynczego izoenzymu CYP. Hydroksychlorochina ma długi okres półtrwania 30-50 dni, a 20-25% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej. W stanie stacjonarnym u pacjentów z toczniem lub RZS stężenia we krwi wynoszą 450-490 ng/ml przy dawce 200 mg/dobę oraz 870-970 ng/ml przy dawce 400 mg/dobę, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 200-500 mg/dobę.
białko transportowe, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksychlorochina, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kumulacja tkankowa, monoaminooksydaza A, monooksygenaza flawinowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, populacja pediatryczna, profil eliminacji, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczan hydroksychlorochiny, toczeń rumieniowaty, wiek podeszły
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ampril 10 mg tabletki 10 mg

Ramipryl, substancja czynna leku Ampril (dostępnego w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu po około 1 godzinie. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% po dawkach 2,5 mg i 5 mg, a jego stężenia maksymalne pojawiają się po 2-4 godzinach. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), natomiast ramiprylat wiąże się w 56%, co wpływa na jego aktywność farmakologiczną. Metabolizm ramiprylu przebiega niemal całkowicie do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla niższych dawek jest dłuższy ze względu na wysycalne wiązanie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). Stan stacjonarny stężenia ramiprylatu osiągany jest około czwartego dnia leczenia.
aktywny metabolit, biodostępność metabolitu, biotransformacja leku, dystrybucja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka ramiprylu, klirens nerkowy, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proces metabolizmu, profil eliminacji, przewód pokarmowy, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne ramiprylatu, stężenie maksymalne ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calgel (3,3 mg + 1 mg)/g

Produkt leczniczy Calgel, zawierający lidokainę chlorowodorek (3,3 mg/g) oraz chlorek cetylopirydyniowy (1 mg/g), nie przeszedł kompleksowych badań farmakokinetycznych, co uniemożliwia dokładne określenie biodostępności obu substancji po zastosowaniu miejscowym na błonę śluzową jamy ustnej. Lidokaina wykazuje szybkie wchłanianie z błony śluzowej, z początkiem działania już po 2 minutach od aplikacji. Po absorpcji wiąże się z białkami osocza w 66%, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (90% dawki). Półokres eliminacji lidokainy wynosi około 1,6 godziny, a klirens jest wysoki, z eliminacją 65-70% dawki przez wątrobę. Nie obserwuje się krążenia jelitowo-wątrobowego, a mniej niż 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej.
białko osocza, biodostępność substancji czynnej, biotransformacja, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, dystrybucja w organizmie, klirens lidokainy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, półokres eliminacji, profil eliminacji, środek miejscowo znieczulający, wchłanianie z błony śluzowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Fresenius Kabi 100 mg

Imatynib wykazuje stabilne i przewidywalne właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek od 25 do 1000 mg, z wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 98% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) i czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) ulegają niewielkim zmianom po spożyciu wysokotłuszczowego posiłku (Cmax obniżone o 11%, tmax wydłużone o 1,5 godziny), a całkowita ekspozycja (AUC) zmniejsza się o 7,4%. Imatynib wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której AUC stanowi 16% AUC imatynibu. Okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a kumulacja leku w stanie równowagi dynamicznej jest 1,5-2,5-krotna.
białko osocza, biotransformacja leku, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosom wątrobowy, N-demetylowy metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, profil eliminacji, przewlekła białaczka szpikowa, równowaga dynamiczna, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxychloroquine sulfate Accord 200 mg

Hydroksychlorochina charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 79% (SD 12%) oraz osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 3-4 godzinach od podania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (5 500 l w krwi, 44 000 l w osoczu) oraz znaczną kumulację w tkankach takich jak oczy, nerki, wątroba i płuca, a także w komórkach krwi (stosunek stężenia we krwi do osocza 7,2). Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem wielu enzymów, w tym CYP2C8, CYP3A4, CYP2D6, FMO-1 i MAO-A, bez dominującego izoenzymu. Eliminacja jest wielofazowa z długim okresem półtrwania 30-50 dni, a 20-25% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 200-500 mg/dobę, z osiąganymi stężeniami w stanie stacjonarnym odpowiednio 450-490 ng/ml (200 mg) i 870-970 ng/ml (400 mg).
biodostępność bezwzględna, cytochrom CYP2C8, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dezetylochlorochina, farmakokinetyka leku, hydroksychlorochina, kumulacja w tkankach, monoaminooksydaza A, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces ADME, profil eliminacji, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczan hydroksychlorochiny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, toczeń, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mucosolvan 30 mg

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna Mucosolvanu, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z doustnych postaci o natychmiastowym uwalnianiu, z liniową zależnością stężenia leku we krwi od dawki w zakresie terapeutycznym. Tmax wynosi 1-2,5 godziny dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz średnio 6,5 godziny dla postaci o opóźnionym uwalnianiu. Biodostępność tabletek 30 mg wynosi 79%, a kapsułek o opóźnionym uwalnianiu 95% (po normalizacji dawki). Posiłki nie wpływają na biodostępność, co eliminuje konieczność dostosowywania czasu podania leku względem posiłków. Brak kumulacji dawki terapeutycznej przy wielokrotnym podaniu potwierdza bezpieczeństwo terapii długoterminowej.
ambroksol chlorowodorek, biodostępność, biodostępność ambroksolu, biotransformacja, choroba układu oddechowego, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja do tkanek, glukuronidacja, indeks terapeutyczny, interakcja lekowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas dibromoantranilowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, postać o natychmiastowym uwalnianiu, postać o opóźnionym uwalnianiu, profil eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wpływ posiłków na biodostępność, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Campto 20 mg/ml

Irynotekan, substancja czynna leku Campto (20 mg/ml koncentrat do infuzji), wykazuje złożony, wielofazowy profil farmakokinetyczny z klirensem osoczowym około 15 l/h/m² i objętością dystrybucji Vss wynoszącą 157 l/m². Okresy półtrwania irynotekanu w modelu trójfazowym to: 12 minut (faza I), 2,5 godziny (faza II) oraz 14,2 godziny (faza końcowa). Aktywny metabolit SN-38 charakteryzuje się dwufazowym profilem eliminacji z okresem półtrwania fazy końcowej około 13,8 godziny. Przy dawce 350 mg/m² stężenia końcowe w osoczu wynoszą średnio 7,7 µg/ml dla irynotekanu oraz 56 ng/ml dla SN-38, a pole powierzchni pod krzywą (AUC) odpowiednio 34 µg·h/ml i 451 ng·h/ml. Parametry farmakokinetyczne są proporcjonalne do dawki i nie zależą od liczby wcześniejszych kursów chemioterapii ani schematu dawkowania. Irynotekan wiąże się z białkami osocza w około 65%, a SN-38 w około 95%. Eliminacja leku odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (33%) i moczem (22%), z ponad 50% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
aktywność cytotoksyczna, AUC, CAMPTO, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, enzym UGT1A1, esteraza, farmakokinetyka populacyjna, genotypowanie UGT1A1, glukuronid SN-38, irynotekan, karboksyloesteraza, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, metabolit SN-38, model trójkompartmentowy, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, rak okrężnicy i odbytnicy, substancja czynna, transferaza UGT1A1, UGT1A1, wiązanie z białkami osocza, zespół Criglera-Najjara, zespół Gilberta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oleomint 182 mg

Oleomint w postaci miękkich kapsułek dojelitowych zawiera 182 mg olejku z mięty pieprzowej (Mentha x piperita L., aetheroleum) jako substancję czynną. Związki terpenowe, głównie mentol, charakteryzują się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego po podaniu doustnym. Preparat wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza poprzez hamowanie enzymu CYP3A4, co może wpływać na metabolizm leków takich jak felodypina czy cyklosporyna. Wydalanie mentolu i innych składników odbywa się głównie w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym, a kapsułki dojelitowe modyfikują profil eliminacji, powodując opóźnione i obniżone maksymalne wydalanie w moczu w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.
cyklosporyna, CYP3A4, felodypina, glukuronidacja, interakcje lekowe, jelito cienkie, kapsułki dojelitowe, kwas glukuronowy, mentol, mięta pieprzowa, olejek miętowy, procesy farmakokinetyczne, profil eliminacji, sok żołądkowy, właściwości farmakokinetyczne, związki terpenowe
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny wodny z liścia babki lancetowatej – Właściwości farmakokinetyczne

Wyciąg płynny wodny z liścia babki lancetowatej, będący składnikiem syropu Flegatussin, nie posiada szczegółowo określonych właściwości farmakokinetycznych. Dostępne dane nie potwierdzają ogólnoustrojowego działania składników czynnych tego surowca roślinnego, a parametry takie jak biodostępność, maksymalne stężenia w surowicy, wiązanie z białkami osocza, metabolizm oraz eliminacja pozostają nieznane. Brak jest również informacji dotyczących farmakokinetyki tego wyciągu w specjalnych grupach pacjentów, np. z niewydolnością wątroby czy nerek, co ogranicza możliwość precyzyjnego dawkowania i monitorowania terapii w tych populacjach.
AUC, biodostępność, bromoheksyna, czas półtrwania, efekt pierwszego przejścia, Flegatussin, klirens, metabolizm i eliminacja, metabolizm wątrobowy, model dwukompartmentowy, model farmakokinetyczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pole pod krzywą stężenia, profil eliminacji, przenikanie przez bariery, stężenie w surowicy krwi, wiązanie z białkami osocza, wyciąg płynny wodny z liścia babki lancetowatej
Leksykon substancji czynnych
Cytykolina – Właściwości farmakokinetyczne

Cytykolina (CDP-cholina) wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, domięśniowym oraz dożylnym, z niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego i porównywalną biodostępnością doustną i dożylną. Po absorpcji ulega intensywnemu metabolizmowi w ścianie jelita i wątrobie, gdzie rozkładana jest do choliny i cytydyny, co skutkuje znaczącym wzrostem stężenia choliny w osoczu. Substancja dystrybuuje się szeroko, z wyraźnym powinowactwem do tkanki mózgowej, gdzie frakcja choliny jest wbudowywana do fosfolipidów błon komórkowych, a cytydyna włączana do nukleotydów i kwasów nukleinowych, co podkreśla jej rolę w neuroprotekcji i funkcjonowaniu błon komórkowych OUN.
biodostępność cytykoliny, biodostępność doustna, błona komórkowa, cytykolina, dystrybucja leku, działanie neuroprotekcyjne, fosfolipidy strukturalne, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proces metaboliczny, profil eliminacji, przenikanie przez barierę krew-mózg, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie przez płuca, związek endogenny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mitomycin Accord 10 mg

Mitomycyna, podawana dożylnie w dawce 10-20 mg/m², osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 0,4-3,2 μg/ml, co odzwierciedla ekspozycję ogólnoustrojową leku. Jej biologiczny okres półtrwania wynosi 40-50 minut, a eliminacja przebiega dwufazowo – szybki spadek stężenia w ciągu pierwszych 45 minut, po którym następuje wolniejsza faza eliminacji. Po około 3 godzinach stężenie mitomycyny spada poniżej granicy wykrywalności, co wskazuje na krótkotrwałą obecność leku w krążeniu systemowym. Wątroba jest głównym narządem metabolizmu i eliminacji, z dominującym wydalaniem żółciowym, podczas gdy wydalanie nerkowe jest minimalne, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby.
absorpcja ogólnoustrojowa, cytostatyk, działanie niepożądane, eliminacja dwufazowa, metabolizm wątrobowy, mitomycyna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, profil eliminacji, proszek do sporządzania roztworu, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memocit 1000 mg/10 ml

Cytykolina, zawarta w Memocit w dawce 1000 mg/10 ml, wykazuje doskonałe właściwości farmakokinetyczne, w tym wysoką biodostępność po podaniu doustnym, porównywalną z podaniem dożylnym. Substancja jest efektywnie wchłaniana także po podaniu domięśniowym i dożylnym, co skutkuje znaczącym wzrostem stężenia choliny w osoczu. Metabolizm cytykoliny zachodzi głównie w ścianie jelita oraz wątrobie, gdzie ulega rozkładowi do choliny i cytydyny. Metabolity te są szeroko dystrybuowane, z istotnym wbudowaniem choliny do fosfolipidów błon komórkowych mózgu oraz włączeniem cytydyny do nukleotydów i kwasów nukleinowych, co podkreśla neuroprotekcyjne i strukturalne działanie leku.
bariera krew-mózg, biodostępność cytykoliny, błona cytoplazmatyczna, cytykolina, fosfolipid strukturalny, frakcja fosfolipidów, kinetyka eliminacji, kwas nukleinowy, nukleotyd cytydynowy, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie parenteralne, proces farmakokinetyczny, profil eliminacji, roztwór doustny, ściana jelita, struktura mózgowa, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z moczem
Leksykon substancji czynnych
Hydroksychlorochina – Właściwości farmakokinetyczne

Hydroksychlorochina wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (średnio 79% ± 12%), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 3-4 godzinach (zakres 2-6 h). Charakteryzuje się bardzo dużą objętością dystrybucji (5500 ± 2200 l na podstawie danych z krwi oraz 43 000-44 000 l z osocza), co wynika z akumulacji w tkankach (oczy, nerki, wątroba, płuca) oraz w elementach morfotycznych krwi (stosunek stężenia we krwi do osocza 7,2). Wiązanie z białkami osocza wynosi 30-50%, z enancjoselektywnym preferowaniem enancjomeru (+)-(S). Hydroksychlorochina jest metabolizowana głównie w wątrobie przez CYP2C8, CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z udziałem enzymów FMO-1 i MAO-A, do metabolitów: N-dezetylhydroksychlorochiny, dezetylochlorochiny i bidezetylochlorochiny. Okres półtrwania eliminacji jest długi i wynosi 30-50 dni w krwi pełnej oraz około 32 dni w osoczu, co powoduje osiągnięcie stanu stacjonarnego dopiero po około 4 miesiącach regularnego stosowania.
BCRP, białko osocza, białko transportowe, biodostępność, choroba autoimmunologiczna, CYP2C8, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, enancjomer, hydroksychlorochina, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, klirens, lek przeciwmalaryczny, MATE1, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, OCT1, OCT2, okres półtrwania, P-glikoproteina, profil eliminacji, reumatoidalne zapalenie stawów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, toczeń, toksyczność siatkówkowa, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zapalenie stawów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pikopil 7,5 mg/ml

Pikosiarczan sodu, substancja czynna leku Pikopil (7,5 mg/ml krople doustne), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem po podaniu doustnym, co skutkuje dostarczeniem substancji w formie niezmienionej do jelita grubego. Nie przechodzi przez krążenie wątrobowo-jelitowe, co ogranicza ekspozycję systemową i wpływa na bezpieczeństwo stosowania. Działanie przeczyszczające jest wynikiem bakteryjnego metabolizmu pikosiarczanu sodu w jelicie grubym do aktywnego metabolitu bis (p-hydroksyfenylo)-pirydylo-2-metanu (BHPM). Po podaniu dawki 10 mg, około 10,4% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 48 godzin w postaci glukuronidu BHPM, co wskazuje na zależny od dawki profil eliminacji.
BHPM, biotransformacja, działanie przeczyszczające, flora bakteryjna, glukuronid BHPM, jelito grube, krążenie wątrobowo-jelitowe, krople doustne, mechanizm działania leku, metabolizm bakteryjny, parametr farmakokinetyczny, pikosiarczan sodu, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, wchłanianie do krwiobiegu, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anidulafungin Fresenius Kabi 100 mg

Anidulafungina wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny z niewielką zmiennością międzyosobniczą (~25%). Po podaniu dawki nasycającej, stan stacjonarny osiągany jest już pierwszego dnia, przy dawce nasycającej stanowiącej dwukrotność dawki podtrzymującej. Lek charakteryzuje się szybkim okresem półtrwania fazy dystrybucji (0,5-1 h) oraz objętością dystrybucji 30-50 l, odpowiadającą całkowitej objętości płynów ustrojowych. Anidulafungina wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, nie ulega metabolizmowi wątrobowemu, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z cytochromem P450. Eliminacja odbywa się głównie przez rozkład chemiczny i wydalanie z żółcią (~30% dawki z kałem, z czego <10% w postaci niezmienionej), z nieistotnym klirensem nerkowym (<1%). Główny okres półtrwania wynosi około 24 h, a końcowy 40-50 h. W stanie stacjonarnym po dawce 200/100 mg Cmax wynosi około 7 mg/l, Cmin około 3 mg/l, a AUC około 110 mg·h/l.
aktywność przeciwgrzybicza, bariera krew-mózg, białka osocza, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, infekcja grzybicza, inwazyjna kandydoza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, klirens nerkowy, metabolizm wątrobowy, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, wydalanie z kałem
Leksykon substancji czynnych
Gwajfenezyna – Właściwości farmakokinetyczne

Gwajfenezyna, będąca składnikiem leku Grypolek (200 mg na tabletkę), charakteryzuje się dobrą i szybką absorpcją z przewodu pokarmowego, co umożliwia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Metabolizm gwajfenezyny zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania metabolitów, które są następnie eliminowane przede wszystkim drogą nerkową w postaci metabolitów, a nie substancji niezmienionej. W przeciwieństwie do innych składników Grypolka, takich jak paracetamol (325 mg, Tmax około 1 godziny, biodostępność 90%), pseudoefedryna (30 mg, Tmax około 2 godzin) i dekstrometorfan (15 mg, Tmax około 2 godzin, t½ 1,4–3,9 h), dla gwajfenezyny nie określono dokładnego czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia ani okresu półtrwania. Brak danych dotyczących stopnia wiązania gwajfenezyny z białkami osocza może mieć znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, biotransformacja, czas do maksymalnego stężenia, dekstrometorfan, dostępność biologiczna, efekt terapeutyczny, eliminacja nerkowa, eliminacja z organizmu, gwajfenezyna, interakcja lekowa, metabolizm wątrobowy, N- i O-demetylacja, okres półtrwania, paracetamol, pH moczu, proces metaboliczny, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, pseudoefedryna, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie terapeutyczne, utlenianie, wiązanie z białkami osocza