zanik korowy tylny

Zanik korowy tylny (PCA – posterior cortical atrophy) to rzadki wariant choroby Alzheimera, charakteryzujący się postępującym zanikiem tylnych obszarów kory mózgowej. Schorzenie to często określane jest jako „wariant wzrokowy” choroby Alzheimera, ponieważ początkowo manifestuje się głównie zaburzeniami wzrokowo-przestrzennymi przy relatywnie zachowanej pamięci.

Pacjenci z zanikiem korowym tylnym doświadczają trudności w rozpoznawaniu obiektów (agnozja), zaburzeń orientacji przestrzennej, problemów z czytaniem (aleksja), trudności w wykonywaniu precyzyjnych ruchów (apraksja) oraz zaburzeń widzenia. Choroba zwykle rozpoczyna się przed 65. rokiem życia, a diagnoza często opóźnia się ze względu na nietypowy obraz kliniczny w porównaniu do klasycznej choroby Alzheimera.

W badaniach neuroobrazowych obserwuje się charakterystyczny zanik kory w płatach ciemieniowym i potylicznym, czasem z zajęciem płata skroniowego. Badania PET i SPECT wykazują zmniejszony metabolizm glukozy i przepływ krwi w tych regionach. W badaniu histopatologicznym stwierdza się odkładanie białka beta-amyloidu i białka tau, podobnie jak w chorobie Alzheimera, jednak z odmienną dystrybucją w mózgu.

Leczenie zanika korowego tylnego opiera się głównie na stosowaniu inhibitorów cholinesterazy i memantyny, podobnie jak w klasycznej chorobie Alzheimera. Istotną rolę odgrywa również rehabilitacja neuropsychologiczna ukierunkowana na kompensację deficytów wzrokowo-przestrzennych oraz wsparcie psychologiczne dla pacjentów i ich opiekunów.