hiperplazja zwykła
Hiperplazja zwykła (łac. hyperplasia simplex) to łagodny, nienowotworowy rozrost tkanki charakteryzujący się zwiększeniem liczby komórek bez zaburzenia ich struktury i organizacji. Jest to fizjologiczna reakcja adaptacyjna organizmu na różne bodźce, która może występować w wielu narządach i tkankach.
W ginekologii termin ten najczęściej odnosi się do hiperplazji endometrium (błony śluzowej macicy) bez atypii, która stanowi spektrum zmian od łagodnych po te zwiększające ryzyko rozwoju raka endometrium. Hiperplazja zwykła endometrium wynika zwykle z nadmiernej, długotrwałej stymulacji estrogenowej bez odpowiedniej przeciwwagi progesteronu.
W diagnostyce hiperplazji zwykłej kluczową rolę odgrywa badanie histopatologiczne. Leczenie zależy od lokalizacji, przyczyny oraz nasilenia zmian. W przypadku hiperplazji endometrium stosuje się terapię progestagenami, a w sytuacjach opornych na leczenie zachowawcze lub u pacjentek po menopauzie może być konieczne leczenie operacyjne.
Hiperplazja zwykła wymaga różnicowania z innymi rodzajami hiperplazji, zwłaszcza z hiperplazją atypową, która niesie ze sobą znacznie wyższe ryzyko transformacji nowotworowej. Regularne kontrole i właściwe postępowanie terapeutyczne są niezbędne w prowadzeniu pacjentów z tym rozpoznaniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atypowa hiperplazja piersi – Objawy
Atypowa hiperplazja piersi (ADH i ALH) to stan przednowotworowy charakteryzujący się nieprawidłową proliferacją komórek nabłonkowych w przewodach mlekowych lub zrazikach piersi, wykrywany głównie przypadkowo podczas mammografii przesiewowej, biopsji lub badania histopatologicznego. Stan ten jest bezobjawowy lub może manifestować się niespecyficznymi dolegliwościami, takimi jak rzadko występujące guzki, ból czy wyciek z brodawki. Ryzyko progresji do raka piersi wynosi około 1% rocznie, kumulując się do 30% w ciągu 25 lat od diagnozy. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. liczba ognisk atypii (≥3 ognisk – ryzyko do 47%), młody wiek (<45 lat), obecność zwapnień, dodatni wywiad rodzinny, mutacje BRCA1/BRCA2 oraz niepełna inwolucja zrazikowa. ADH predysponuje głównie do raka ipsilateralnego, natomiast ALH do raka obustronnego, z przewagą nowotworów przewodowych in situ i inwazyjnych o średnim lub wysokim stopniu złośliwości.
aneuploidia, atypowa hiperplazja piersi, atypowa hiperplazja przewodowa, atypowa hiperplazja zrazikowa, badanie histopatologiczne, badanie palpacyjne, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, chemioprewencja, hiperplazja zwykła, inwazyjny rak piersi, kanał limfatyczny, mammografia przesiewowa, metylacja DNA, mikrozwapnienia, mutacja genu BRCA, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rak endometrium, rak in situ, rak inwazyjny, rak przewodowy in situ, raloksyfen, receptor estrogenowy, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, stan przednowotworowy, tamoksyfen, tomosynteza, utrata heterozygotyczności, wyciek z brodawki sutkowej