metabolizm tapentadolu

Tapentadol jest lekiem przeciwbólowym o podwójnym mechanizmie działania, który łączy aktywność agonistyczną wobec receptorów opioidowych μ (MOR) z hamowaniem wychwytu zwrotnego noradrenaliny. Metabolizm tapentadolu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie jest on intensywnie metabolizowany, głównie poprzez glukuronidację, katalizowaną przez UGT1A9 i UGT2B7, z niewielkim udziałem cytochromu P450.

Głównym metabolitem tapentadolu jest nieaktywny farmakologicznie tapentadol-O-glukuronid, który stanowi około 70% dawki leku wykrywanej w moczu. Pozostałe metabolity, w tym N-demetylotapentadol i hydroksytapentadol, stanowią niewielki odsetek dawki. Zaledwie około 3% leku jest wydalane w postaci niezmienionej, co świadczy o intensywnym metabolizmie pierwszego przejścia.

Okres półtrwania tapentadolu wynosi około 4 godzin, a jego metabolity są wydalane głównie przez nerki. Metabolizm tapentadolu jest mniej podatny na interakcje lekowe niż niektóre inne opioidy, co wynika z minimalnego zaangażowania enzymów cytochromu P450. Jest to istotna zaleta kliniczna, szczególnie u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Przeciwwskazania stosowania

Tapentadol wykazuje podwójny mechanizm działania: agonizm receptorów opioidowych μ oraz hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny, co determinuje jego specyficzne przeciwwskazania. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze (np. laktozę jednowodną w preparacie Adoben), istotną depresję oddechową, ostrą lub ciężką astmę oskrzelową, hiperkapnię, niedrożność jelit (w tym niedrożność porażenną), a także ostre zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, opioidami i substancjami psychoaktywnymi. W tych stanach ryzyko nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego, zaburzeń perystaltyki oraz powikłań zagrażających życiu jest znaczące. Ponadto, tapentadol wymaga ostrożności u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami oddychania (np. astma kontrolowana, POChP, bezdech senny), zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie konieczne jest dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie kliniczne.
agonista receptora opioidowego, astma oskrzelowa, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, farmakokinetyka leku, hiperkapnia, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwdrgawkowy, lek serotoninergiczny, metabolizm tapentadolu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedrożność jelit, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, ostre zatrucie, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor opioidowy μ, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie oddechowe, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 50 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Palexia, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 32% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie terapeutycznym. Stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii, a okres półtrwania wynosi około 4 godziny, co determinuje dawkowanie co 6 godzin. Pokarm zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność, dlatego lek można podawać niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji na poziomie wypierania z białek.
biodostępność bezwzględna, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm tapentadolu, N-desmetylotapentadol, niewydolność nerek, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stan stacjonarny, stężenie tapentadolu w surowicy, szlak metaboliczny, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 100 mg

Tapentadol, substancja czynna w tabletkach powlekanych Palexia, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w około 1,25 godziny. Farmakokinetyka tapentadolu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a współczynnik akumulacji wynosi 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla głównego metabolitu O-glukuronidu. Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach terapii. Pokarm zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na działanie leku. Objętość dystrybucji wynosi 540 ± 98 l, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu odbywa się głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7), z wydalaniem 70% dawki z moczem w postaci sprzężonej (55% glukuronid, 15% siarczan), a klirens całkowity po podaniu dożylnym wynosi 1530 ± 177 ml/min. Okres półtrwania to około 4 godziny.
biodostępność bezwzględna, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksytapentadol, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm tapentadolu, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, stężenie maksymalne, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

metabolizm tapentadolu

Powiązane wpisy

Tapentadol – Przeciwwskazania stosowania

Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 50 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 100 mg