insulinoterapia uzupełniająca

Insulinoterapia uzupełniająca (określana również jako intensywna insulinoterapia lub terapia funkcjonalna) to schemat leczenia polegający na podawaniu insuliny w sposób naśladujący fizjologiczne wydzielanie tego hormonu przez zdrową trzustkę. Polega na stosowaniu insuliny bazowej (długodziałającej) oraz insuliny bolusowej (szybkodziałającej) przed posiłkami.

W ramach insulinoterapii uzupełniającej pacjent przyjmuje insulinę bazową raz lub dwa razy dziennie, co zapewnia podstawowy poziom insuliny we krwi przez całą dobę. Dodatkowo przed posiłkami podawana jest insulina szybkodziałająca, której dawka jest dostosowywana do ilości spożytych węglowodanów, aktualnego poziomu glikemii oraz planowanej aktywności fizycznej.

Insulinoterapia uzupełniająca jest standardem leczenia w cukrzycy typu 1, ale jest również stosowana u niektórych pacjentów z cukrzycą typu 2, gdy inne metody leczenia nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii. Ta forma terapii wymaga od pacjenta aktywnego udziału w procesie leczenia, w tym umiejętności liczenia wymienników węglowodanowych, regularnego monitorowania poziomów glukozy we krwi oraz dostosowywania dawek insuliny.

Skuteczna insulinoterapia uzupełniająca umożliwia pacjentom prowadzenie elastycznego stylu życia przy jednoczesnym utrzymaniu optymalnej kontroli glikemii, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka rozwoju powikłań cukrzycowych. Może być realizowana zarówno przy pomocy wstrzykiwaczy typu pen, jak i osobistej pompy insulinowej.