krzywa eliminacji
Krzywa eliminacji (ang. elimination curve) to graficzne przedstawienie procesu usuwania substancji (najczęściej leku) z organizmu w funkcji czasu. Pokazuje ona, jak stężenie danej substancji w płynach ustrojowych (zwykle w osoczu lub krwi) zmniejsza się po zakończeniu jej podawania.
W najprostszym modelu farmakokinetycznym, zwanym modelem jednokompartmentowym, krzywa eliminacji ma charakter wykładniczy, co w skali półlogarytmicznej daje linię prostą. Na jej podstawie można określić kluczowe parametry farmakokinetyczne, takie jak okres półtrwania (t₁/₂), stałą eliminacji (kel) oraz klirens leku.
W praktyce klinicznej analiza krzywej eliminacji ma fundamentalne znaczenie dla ustalania optymalnych schematów dawkowania leków, oceny funkcji narządów odpowiedzialnych za eliminację (głównie wątroby i nerek), a także w toksykologii klinicznej przy prognozowaniu czasu, w którym toksyna zostanie usunięta z organizmu do bezpiecznego poziomu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Meldonium, substancja czynna preparatu Mildronate 500 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (78%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie 1-2 godzin (Tmax). Spożycie posiłku opóźnia Tmax, nie wpływając na Cmax ani AUC po dawce 400 mg. Farmakokinetyka meldonium wykazuje liniową zależność między dawką a parametrami farmakokinetycznymi, co ułatwia przewidywanie stężeń leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, jednak szczegółowe szlaki biotransformacji u ludzi pozostają nieznane. Eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z charakterystycznym dwufazowym profilem: fazą szybką (α) i wolną (β), co odzwierciedla różną kinetykę usuwania meldonium i jego metabolitów.
AUC, biodostępność, Cmax, faza alfa, faza beta, kinetyka eliminacji, krzywa eliminacji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, t1/2α, t1/2β, Tmax, wydalanie nerkowe, znakowanie izotopowe -
Leksykon substancji czynnych
Farmakokinetyka gemcytabiny została oceniona w 7 badaniach klinicznych obejmujących 353 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (45%) i rakiem trzustki (35%). Po podaniu dawek od 500 do 2592 mg/m² w infuzjach trwających 0,4-1,2 godziny, maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 3,2-45,5 μg/ml. Po dawce 1000 mg/m² podanej w 30-minutowej infuzji, stężenie gemcytabiny utrzymuje się powyżej 5 μg/ml przez około 30 minut, a następnie powyżej 0,4 μg/ml przez kolejną godzinę. Objętość dystrybucji środkowego przedziału różni się ze względu na płeć: 12,4 l/m² u kobiet i 17,5 l/m² u mężczyzn, z dużą zmiennością (91,9%). Okres półtrwania gemcytabiny wynosi 42-94 minuty i zależy od wieku oraz płci, a klirens układowy waha się od 29,2 do 92,2 l/h/m², przy czym u kobiet jest o 25% mniejszy. Gemcytabina jest szybko metabolizowana do nieaktywnego dFdU, którego maksymalne stężenie w osoczu wynosi 28-52 μg/ml, a okres półtrwania wynosi średnio 65 godzin. Wydalanie leku następuje głównie przez nerki (92-98% dawki), głównie w postaci metabolitu dFdU.
aktywne metabolity, deaminaza cytydyny, difluorourydyna, difosforan, eliminacja leku, gemcytabina, interakcje farmakokinetyczne, karboplatyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens układowy, komórki jednojądrzaste krwi obwodowej, krzywa eliminacji, leczenie skojarzone, monofosforan, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, pochodne fosforanowe, rak trzustki, stężenie w osoczu, stężenie wewnątrzkomórkowe, trifosforan gemcytabiny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku -
Leksykon substancji czynnych
Winorelbina, półsyntetyczny alkaloid barwinka, wykazuje rozległą dystrybucję tkankową z objętością dystrybucji średnio 21,2 l/kg (zakres 7,5-39,7 l/kg) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (13,5%), ale silne powinowactwo do płytek krwi (~78%). Substancja akumuluje się intensywnie w tkance płucnej (stosunek stężenia tkanka płucna/osocze >300) i nie przenika do OUN. Po podaniu doustnym osiąga Cmax około 130 ng/ml po 1,5-3 godzinach (Tmax) przy dawce 80 mg/m², z biodostępnością około 40%, niezmienioną przez posiłki. Doustne dawki 60 i 80 mg/m² odpowiadają stężeniom dożylnym 25 i 30 mg/m², a farmakokinetyka jest liniowa do 100 mg/m². Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z aktywnym metabolitem 4-O-deacetylowinorelbina powstającym przez karboksyloesterazy. Eliminacja wykazuje trójfazową krzywą, z długim okresem półtrwania około 40 godzin i wysokim klirensem (0,72 l/godz./kg), dominującą drogą wydalania jest żółć, a wydalanie nerkowe stanowi <20% dawki.
4-O-deacetylowinorelbina, alkaloid barwinka, cytochrom P450 CYP3A4, dystrybucja tkankowa, hematotoksyczność, karboksyloesterazy, krzywa eliminacji, leczenie onkologiczne, liniowość farmakokinetyczna, maksymalne stężenie we krwi, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, powinowactwo do komórek krwi, przerzuty do OUN, przerzuty do wątroby, tkanka płucna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią -
Leksykon leków
Winorelbina, substancja czynna leku Navirel (10 mg/ml, koncentrat do infuzji), charakteryzuje się rozległą dystrybucją z objętością dystrybucji 25,4-40,1 l/kg oraz wysokim powinowactwem do tkanki płucnej (stosunek stężenia w tkance do osocza >300). Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (13,5%), natomiast z płytkami krwi znaczne (78%). Farmakokinetyka winorelbiny jest liniowa do dawki 45 mg/m². Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4-O-deacetylowinorelbiny. Eliminacja przebiega głównie przez wydzielanie do żółci, z klirensem całkowitym 0,97-1,26 l/h/kg i okresem półtrwania w końcowej fazie >40 godzin; droga nerkowa odpowiada za mniej niż 20% eliminacji, głównie w formie niezmienionej substancji.
aminotransferaza, białko osocza, bilirubina, biotransformacja, CYP3A4, deacetylowinorelbina, droga nerkowa, farmakokinetyka, klirens, krzywa eliminacji, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametr hematologiczny, płytka krwi, powierzchnia ciała, przerzut do wątroby, stężenie w tkance płucnej, tkanka płucna, upośledzona czynność nerek, winian winorelbiny, wydzielanie żółci
