zastój wątrobowy
Zastój wątrobowy (łac. congestio hepatis) to stan patologiczny charakteryzujący się nadmiernym gromadzeniem krwi w wątrobie, najczęściej spowodowany utrudnionym odpływem krwi żylnej z tego narządu. Występuje głównie w przebiegu prawokomorowej niewydolności serca, zaciskającego zapalenia osierdzia, kardiomiopatii restrykcyjnej oraz zespołu Budda-Chiariego.
W obrazie klinicznym obserwuje się powiększenie wątroby (hepatomegalię), uczucie dyskomfortu w prawym podżebrzu, wodobrzusze oraz objawy niewydolności prawokomorowej serca. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższone wartości enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), bilirubiny oraz fosfatazy alkalicznej, a w obrazie histopatologicznym charakterystyczne są poszerzone zatoki wątrobowe oraz zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów w strefie centralnej zrazika.
Diagnostyka zastoju wątrobowego obejmuje badania obrazowe (USG z oceną dopplerowską przepływu w żyłach wątrobowych, tomografię komputerową), badania laboratoryjne oraz ocenę funkcji serca (echokardiografię). Leczenie ukierunkowane jest przede wszystkim na przyczynę zastoju, głównie poprzez optymalizację terapii niewydolności serca z zastosowaniem leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz beta-blokerów.
Długotrwały zastój wątrobowy może prowadzić do rozwoju marskości zastoinowej (tzw. marskość sercowa), która charakteryzuje się włóknieniem przestrzeni Dissego oraz przebudową architektoniki wątroby. Wczesne rozpoznanie i leczenie przyczyny zastoju wątrobowego ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta i zapobiegania nieodwracalnym zmianom w miąższu wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej – Objawy
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) to złożona wada wrodzona serca charakteryzująca się całkowitą niedrożnością zastawki płucnej oraz obecnością ubytku w przegrodzie międzykomorowej, co prowadzi do nieprawidłowego mieszania się krwi. Objawy kliniczne pojawiają się zazwyczaj w pierwszych godzinach lub dniach życia noworodka i obejmują centralną sinicę, duszność, zmęczenie, problemy z karmieniem oraz charakterystyczne szmery sercowe. Przebieg choroby jest zróżnicowany i zależy od anatomicznych wariantów, w tym rozwoju naczyń płucnych i obecności dużych kolateral aortalno-płucnych (MAPCAs). Bez leczenia chirurgicznego około 50% pacjentów umiera w ciągu pierwszych 2 lat życia, a 20-letnia przeżywalność wynosi około 10%, z ryzykiem powikłań takich jak niewydolność serca, zaburzenia rytmu, infekcyjne zapalenie wsierdzia, udar mózgu czy padaczka.
arytmia serca, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, cewnikowanie serca, choroba przewlekła, duszność, dyspnea, hipoksja mózgu, infekcja układu oddechowego, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kolaterale aortalno-płucne, krążenie płucne, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, padaczka, palce pałeczkowate, sinica, sinica centralna, szmer serca, szmer skurczowy, tachypnoe, udar mózgu, wrodzona wada serca, zaburzenia przepływu krwi, zaburzenia wzrostu, zapalenie wsierdzia, zastawka płucna, zastój wątrobowy - Leksykon substancji czynnych
Ziele konwalii – Wskazania do stosowania
Ziele konwalii (Convallaria maialis) jest surowcem roślinnym zawierającym glikozydy nasercowe o działaniu kardiotonicznym, stosowanym w preparatach wspomagających leczenie w początkowym stadium niewydolności serca, szczególnie u osób starszych. Preparaty dostępne na polskim rynku to Convafort (tabletki drażowane zawierające 15,7 mg wyciągu suchego, odpowiadające 0,53–0,79 jednostkom gołębim glikozydów nasercowych) oraz Kelicardina (krople doustne z 0,47 g wyciągu płynnego na 1 ml, zawierające 2,5–4,2 jednostek gołębich glikozydów nasercowych, dodatkowo wyciąg z kwiatostanu głogu 0,40 g/ml i trokserutynę 4,7 mg/ml). Terapia jest wskazana u pacjentów z łagodnymi objawami dysfunkcji mięśnia sercowego, bez cech zastoju krążenia (brak obrzęków, zastojów płucnych czy wątrobowych), odpowiadających klasie I lub łagodnej II wg NYHA, gdzie nie jest konieczne stosowanie silniejszych leków kardiologicznych, takich jak glikozydy naparstnicy czy diuretyki pętlowe.
Convallaria maialis, diuretyk pętlowy, duszność wysiłkowa, dysfunkcja mięśnia sercowego, działanie kardiotoniczne, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, jednostka gołębia, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, osłabienie mięśnia sercowego, powiększenie wątroby, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z głogu, zaburzenia pracy serca, zastój krążenia, zastój w krążeniu płucnym, zastój wątrobowy, ziele konwalii - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Patofizjologia i mechanizm
Atrezja płucna to rzadka, złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym brakiem drożności zastawki pnia płucnego, co uniemożliwia przepływ krwi z prawej komory do tętnicy płucnej. Wyróżnia się dwie główne postaci: PA/IVS (z nienaruszoną przegrodą międzykomorową) oraz PA/VSD (z ubytkiem przegrody międzykomorowej). PA/IVS cechuje się hipoplazją prawej komory, nieprawidłowościami zastawki trójdzielnej oraz zależnością przepływu płucnego od drożności przewodu tętniczego, natomiast PA/VSD przypomina skrajną postać tetralogii Fallota, z lepiej rozwiniętą prawą komorą, obecnością dużego ubytku międzykomorowego oraz często tętnic obocznych aortalno-płucnych (MAPCAs). Patofizjologia obejmuje przerost prawej komory, przeciek prawo-lewy i niedotlenienie, a także ryzyko nadciśnienia płucnego w przypadku nieprawidłowości tętnic płucnych. Kluczowe dla przeżycia jest utrzymanie drożności przewodu tętniczego (prostaglandyny) oraz funkcjonalność otworu owalnego, umożliwiającego mieszanie krwi.
aberracja chromosomowa, atrezja płucna, delecja 22q11, dysplazja, dziedziczenie autosomalne dominujące, enteropatia z utratą białka, hipoksemia, hipoplazja, hipoplazja prawej komory, koarktacja aorty, mutacja genowa, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, otwór owalny, patofizjologia, powikłanie ogólnoustrojowe, prostaglandyna, przerost prawej komory, przerwany łuk aorty, przewód tętniczy, sinica, teratogen, tętnica oboczna aortalno-płucna, tetralogia Fallota, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zastawka pnia płucnego, zastawka trójdzielna, zastój wątrobowy, zespół DiGeorge’a