okluzja mieszka włosowego
Okluzja mieszka włosowego to patologiczny stan, w którym dochodzi do zablokowania ujścia mieszka włosowego przez nagromadzenie keratyny, sebum, bakterii lub martwych komórek naskórka. Zablokowanie mieszka uniemożliwia prawidłowy wzrost włosa oraz odpływ łoju produkowanego przez gruczoły łojowe.
Stan ten może prowadzić do rozwoju różnorodnych dermatoz, takich jak trądzik pospolity, trądzik różowaty, zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) czy pseudofolliculitis barbae. Przy długotrwałej okluzji może dojść do powstania zaskórników, grudek, krost, a w cięższych przypadkach do tworzenia się torbieli i ropni.
Czynnikami predysponującymi do okluzji mieszków włosowych są m.in. nadmierna produkcja sebum, hiperkeratynizacja naskórka, kolonizacja przez Propionibacterium acnes, stosowanie okluzyjnych kosmetyków, środków farmakologicznych (np. steroidów, leków przeciwpadaczkowych), a także czynniki genetyczne i hormonalne. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje odpowiednią higienę, stosowanie środków keratolitycznych, antybiotyków miejscowych lub ogólnych oraz retinoidów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to zapalny proces obejmujący pojedyncze lub mnogie mieszki włosowe, manifestujący się czerwonymi grudkami lub krostkami, często z ropnym wypełnieniem, lokalizującymi się najczęściej na twarzy, owłosionej skórze głowy, szyi, ramionach, pachwinach i pośladkach. Etiologia jest najczęściej bakteryjna, z dominacją Staphylococcus aureus, choć możliwe są także infekcje grzybicze, wirusowe, pasożytnicze oraz czynniki nieinfekcyjne (mechaniczne, chemiczne, okluzja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z możliwością wykonania wymazów do hodowli, badania mikroskopowego lub biopsji w przypadkach atypowych. W przebiegu łagodnym zaleca się samoopiekę, natomiast w cięższych lub nawracających przypadkach stosuje się miejscowe (kwas fusydowy, klindamycyna, erytromycyna) lub doustne antybiotyki (dikloksacylina, cefalosporyny, tetracykliny), a także leki przeciwgrzybicze i kortykosteroidy. Wskazane jest stosowanie ciepłych kompresów, higieny skóry oraz unikanie czynników drażniących.
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, azole, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, blizna, blizna keloidowa, cefalosporyna, ciepły okład, czyrak, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fototerapia, głębokie zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, hodowla bakteryjna, ketokonazol, klindamycyna, kortykosteroid, krostki ropne, kwas fusydowy, laseroterapia, lek przeciwgrzybiczny, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nosiciel S. aureus, okluzja mieszka włosowego, osłabiony układ odpornościowy, podrażnienie mechaniczne, rumień, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie mieszków włosowych