wirusowe zapalenie mieszków włosowych

Wirusowe zapalenie mieszków włosowych (łac. folliculitis viralis) to infekcyjne schorzenie dermatologiczne, charakteryzujące się stanem zapalnym obejmującym mieszki włosowe. Głównym czynnikiem etiologicznym są wirusy, najczęściej należące do rodziny Herpesviridae, w tym wirus opryszczki pospolitej (HSV) i wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV).

Obraz kliniczny charakteryzuje się obecnością swędzących, bolesnych grudek i krostek zlokalizowanych wokół mieszków włosowych. W przypadku zakażenia wirusem HSV, zmiany często występują w okolicy twarzy, szyi lub okolic narządów płciowych. Etiologia wirusowa może prowadzić do bardziej rozległych zmian niż w przypadku bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych.

Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, badaniach mikrobiologicznych wydzieliny lub materiału pobranego ze zmian skórnych oraz metodach molekularnych (PCR). Leczenie wirusowego zapalenia mieszków włosowych obejmuje stosowanie leków przeciwwirusowych (np. acyklowir, walacyklowir), preparatów miejscowo działających oraz leczenie objawowe.

W zapobieganiu nawrotom istotne znaczenie ma wzmacnianie odporności, unikanie czynników drażniących skórę oraz stosowanie odpowiedniej higieny. Powikłaniami nieleczonego wirusowego zapalenia mieszków włosowych mogą być rozległe infekcje skóry, blizny oraz nadkażenia bakteryjne, dlatego ważne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie właściwej terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to stan zapalny mieszków włosowych o etiologii bakteryjnej, grzybiczej, wirusowej lub pasożytniczej, diagnozowany głównie na podstawie badania klinicznego. Charakterystyczne objawy to rumieniowe grudki i krosty wokół mieszków włosowych, lokalizujące się w obszarach gęstego owłosienia oraz miejscach okluzji. Wywiad powinien uwzględniać czynniki ryzyka, takie jak stosowanie miejscowych kortykosteroidów, antybiotyków doustnych, ekspozycję na wanny z hydromasażem, baseny oraz immunosupresję (np. HIV z liczbą CD4 < 250). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. trądzik pospolity, kandydozę, liszajec czy pokrzywkę grudkową. W przypadkach atypowych, opornych na leczenie lub nawracających wskazane są badania mikrobiologiczne (wymaz z krostek z barwieniem Grama i posiewem, badanie KOH, posiew wirusowy) oraz biopsja skóry, szczególnie w eozynofilowym zapaleniu mieszków włosowych i folliculitis decalvans.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie KOH, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, barwienie metodą Grama, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, folliculitis, folliculitis decalvans, gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, immunosupresja, kokcydioidomykoza, Malassezia, morfologia krwi, MRSA, naciek neutrofilowy, patogeny chorobotwórcze, posiew bakteryjny, posiew wirusowy, pseudofolliculitis barbae, Pseudomonas, Staphylococcus aureus, trądzik pospolity, wirus opryszczki pospolitej, wirusowe zapalenie mieszków włosowych, wymaz z nosa, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Patofizjologia i mechanizm

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to stan zapalny obejmujący powierzchowne lub głębokie partie mieszków włosowych, wywołany przez różnorodne czynniki infekcyjne (najczęściej Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa serotyp O:11, Malassezia spp., wirusy herpes simplex, roztocza Demodex folliculorum) oraz nieinfekcyjne (urazy mechaniczne, okluzja, reakcje polekowe). Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje mechanizmy immunologiczne, takie jak odpowiedź komórkowa (przewaga limfocytów T pomocniczych), humoralna, a także przesunięcie w kierunku odpowiedzi Th2, co jest szczególnie istotne w eozynofilowym zapaleniu mieszków włosowych (EPF). Warto podkreślić rolę dysbiozy mikrobioty skórnej, zwłaszcza w folliculitis decalvans, gdzie przewlekły stan zapalny jest podtrzymywany przez nieprawidłową rekrutację komórek układu odpornościowego i obecność bakterii oportunistycznych. Czynniki środowiskowe, takie jak nadmierne pocenie się, okluzja skóry, urazy mechaniczne oraz ekspozycja na zanieczyszczoną wodę (np. woda o pH 7,8 i niskim poziomie chloru 0,5 mg/L sprzyjająca zakażeniom Pseudomonas aeruginosa), również odgrywają istotną rolę w rozwoju choroby.
Demodex folliculorum, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, folliculitis decalvans, głębokie zapalenie mieszków włosowych, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, hidradenitis suppurativa, inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu, łysienie bliznowaciejące, Malassezia, odpowiedź humoralna, odpowiedź komórkowa, okluzja mieszka włosowego, oś IL-23/IL-17, powierzchowne zapalenie mieszków włosowych, pseudofolliculitis barbae, Pseudomonas aeruginosa, receptor Toll-podobny, Staphylococcus aureus, trądzik steroidowy, wirus opryszczki zwykłej, wirusowe zapalenie mieszków włosowych, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie ziarniniakowe

wirusowe zapalenie mieszków włosowych

Powiązane wpisy

Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych – Patofizjologia i mechanizm