hidradenitis suppurativa
Hidradenitis suppurativa (HS), znana również jako trądzik odwrócony, to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry dotycząca mieszków włosowych i gruczołów apokrynowych. Schorzenie charakteryzuje się powstawaniem bolesnych, głębokich zmian zapalnych, guzów, ropni i przetok, głównie w okolicach pachowych, pachwinowych, anogenitalnych oraz pod piersiami.
Patogeneza HS obejmuje pierwotne zaczopowanie mieszków włosowych, wtórne zapalenie gruczołów łojowych i apokrynowych, z następczą kolonizacją bakteryjną i tworzeniem się przetok. W rozwoju choroby istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne, hormonalne, immunologiczne oraz środowiskowe (m.in. palenie tytoniu, otyłość).
Diagnostyka HS opiera się na obrazie klinicznym i wywiadzie. Ciężkość choroby klasyfikuje się według skali Hurley (I-III) lub bardziej szczegółowej skali IHS4. Różnicowanie obejmuje ropnie, czyraki, ziarniniak pachwinowy, chorobę Crohna oraz gruźlicę skóry.
Leczenie HS jest wielokierunkowe i dostosowane do nasilenia objawów. Obejmuje postępowanie miejscowe (antyseptyki, miejscowe antybiotyki, steroidy), ogólnoustrojowe (antybiotyki, retinoidy, leki biologiczne jak adalimumab), oraz interwencje chirurgiczne w zaawansowanych przypadkach. Istotna jest także modyfikacja stylu życia obejmująca redukcję masy ciała i zaprzestanie palenia tytoniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel pilonidalna to schorzenie skóry i tkanki podskórnej lokalizujące się najczęściej w okolicy szpary międzypośladkowej przy kości ogonowej. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, gdzie poszukuje się charakterystycznych objawów takich jak obecność dołków w linii pośrodkowej, zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, ropna wydzielina czy wyczuwalna masa podskórna. Badania obrazowe (USG, MRI, CT) są wskazane w przypadkach niepewnej diagnozy, podejrzenia ropni, przetok lub w celu planowania leczenia chirurgicznego. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. hidradenitis suppurativa, przetokę okołoodbytniczą, zapalenie mieszków włosowych, ropień okołoodbytniczy oraz choroby zapalne jelit. Wskazane jest także badanie odbytniczo-odbytowe w celu wykluczenia przetoki odbytniczej.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, biopsja skóry, choroba Leśniowskiego-Crohna, hidradenitis suppurativa, jama torbielowata, kanał przetokowy, morfologia krwi, okolica krzyżowo-ogonowa, posiew treści ropnej, procedura Cleft Lift, przetoka odbytnicza, przetoka okołoodbytnicza, pyoderma gangrenosum, reakcja typu ciała obcego, rezonans magnetyczny, ropień okołoodbytniczy, ropień pilonidalny, szpara międzypośladkowa, tkanka ziarninowa, tomografia komputerowa, torbiel dermoidalna, torbiel pilonidalna, USG przyłóżkowe, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Epidemiologia
Torbiel pilonidalna jest schorzeniem o częstości występowania około 26/100 000 populacji rocznie, z wyższą zachorowalnością w Gruzji (38,2-46,4/100 000) oraz wśród specyficznych grup zawodowych, np. fryzjerów (13%) i żołnierzy (8,8%). Choroba dotyka głównie młodych dorosłych w wieku 15-25 lat, z przewagą mężczyzn (2,2-4-krotnie częściej niż kobiety), choć u dzieci obserwuje się odwrotną tendencję. Czynniki ryzyka obejmują płeć męską, rasę kaukaską, otyłość, siedzący tryb życia, zwiększone owłosienie, głęboką szczelinę międzypośladkową, urazy okolicy kości ogonowej oraz pozytywny wywiad rodzinny. Torbiel pilonidalna często współistnieje z hidradenitis suppurativa (32,6% pacjentów), co wiąże się z cięższym przebiegiem tej choroby. Nieleczona torbiel może predysponować do rozwoju raka kolczystokomórkowego w obrębie zatoki.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, choroba fryzjerów, depilacja laserowa, hidradenitis suppurativa, kość ogonowa, leczenie ambulatoryjne, leczenie szpitalne, międzypalcowa torbiel pilonidalna, MRI miednicy, nacięcie i drenaż, nawrót choroby, procedura Cleft Lift, przewlekła postać choroby, rak kolczystokomórkowy, ropień okołoodbytniczy, ropne zapalenie apokrynowych gruczołów potowych, szczelina międzypośladkowa, torbiel pilonidalna, wskaźnik standaryzowany, zatoka włosowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Epidemiologia
Wrzody (furunculi) stanowią istotny problem zdrowotny o zmiennej częstości występowania, wynoszącej w Anglii około 450 na 100 000 osobo-lat (95% CI 447-452) z tendencją wzrostową hospitalizacji z powodu ciężkich ropni gronkowcowych i wrzodów (z 123 do 236 na 100 000 osobo-lat w latach 1998/1999–2010/2011). W USA, w populacji wojskowej, częstość SSTI, w tym wrzodów, wynosiła 352,8 na 10 000 osobo-lat, co stanowi 37% spadek względem lat 2013-2016, lecz pozostaje o 20% wyższa niż w populacji cywilnej. Czynniki ryzyka obejmują obniżoną odporność, cukrzycę, golenie, otyłość, palenie tytoniu, złe warunki higieniczne i przeludnienie. Szczególną uwagę zwraca rosnąca rola metycylinoopornego gronkowca złocistego (MRSA), zarówno szpitalnego (HA-MRSA), jak i pozaszpitalnego (CA-MRSA), który jest oporny na wiele antybiotyków i powoduje trudne do leczenia infekcje skórne, w tym czyraczność.
alergia skórna, bakteriemia, cukrzyca, czyrak, dermatoza, furunkuloza, hidradenitis suppurativa, karbunkuł, kolonizacja MRSA, metycylinooporny gronkowiec złocisty, mikrouszkodzenie skóry, nawracający wrzód, nawrót choroby, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, parazytemią, posocznica, pseudozapalenie mieszków włosowych, ropień, ropień gronkowcowy, sepsa, Staphylococcus aureus, wrzód, zakażenie gronkowcowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szpitalne MRSA, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Hidradenitis suppurativa (trądzik odwrócony) – Leczenie
Hidradenitis suppurativa (HS) to przewlekła, zapalna dermatoza charakteryzująca się bolesnymi guzkami, ropnymi przetokami i bliznowaceniem. Leczenie wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego stopień zaawansowania choroby według klasyfikacji Hurleya. W terapii stosuje się antybiotyki miejscowe (np. klindamycyna 1% dwa razy dziennie) i doustne (doksycyklina, klindamycyna 300 mg x2/d, ryfampicyna 300 mg x2/d), retinoidy (acytretyna, izotretynoina), leki hormonalne (spironolakton, doustne środki antykoncepcyjne, finasteryd 5-10 mg/d, metformina 500-1500 mg/d), a także biologiczne inhibitory TNF-α (adalimumab, infliksymab) i IL-17 (sekukinumab, bimekizumab). Adalimumab, zatwierdzony dla pacjentów ≥12 lat, wykazał w badaniach PIONEER I i II odpowiedź HiSCR u 41,8-58,9% chorych. Bimekizumab, zatwierdzony w 2024 r., poprawia objawy już po 16 tygodniach terapii. Dodatkowo stosuje się iniekcje triamcynolonu (0,05-0,25 ml zawiesiny 2,5-10 mg/ml) oraz leczenie laserowe (CO2, Nd:YAG) i fototerapię.
acytretyna, adalimumab, antagonista receptora IL-1, bimekizumab, blizna włóknista, dapson, finasteryd, fostamatinib, hidradenitis suppurativa, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, inhibitory JAK, izotretynoina, klasyfikacja Hurleya, klindamycyna, laser CO2, laser Nd:YAG, metformina, metronidazol, moksyfloksacyna, prednizolon, przetoki skórne, remibrutinib, rezorcynol, ryfampicyna, sekukinumab, spironolakton, terapia fotodynamiczna, trądzik odwrócony, triamcynolon, ustekinumab - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Etiologia i przyczyny
Torbiel pilonidalna (sinus pilonidalis) to przewlekły stan zapalny skóry i tkanki podskórnej, najczęściej zlokalizowany w okolicy szczelinki międzypośladkowej przy kości ogonowej. Etiologia jest nabyta i związana z wnikaniem włosów (często pochodzących z głowy) w głąb tkanek, co wywołuje reakcję zapalną i tworzenie torbieli wypełnionej płynem. Proces ten prowadzi do powstania zatok i ropni, często zakażonych bakteriami takimi jak beztlenowe ziarenkowce (77%), Staphylococcus aureus oraz bakterie z rodzaju Bacteroides. Czynniki ryzyka obejmują płeć męską, wiek 15-40 lat (szczyt 20-30 lat), rasę kaukaską, predyspozycje rodzinne, grube i kręcone włosy, głęboką szczelinę międzypośladkową, otyłość, wzmożoną potliwość, siedzący tryb życia oraz urazy okolicy krzyżowo-ogonowej. Warto podkreślić, że najnowsze badania podważają rolę nadmiernej potliwości jako czynnika ryzyka, wskazując na większe znaczenie czynników anatomicznych i biomechanicznych.
Bacteroides, cewa nerwowa, choroba skóry, gronkowiec złocisty, hidradenitis suppurativa, kość ogonowa, okolica krzyżowo-ogonowa, okolica międzypośladkowa, przewlekły stan zapalny, ropień, sinus pilonidalis, Staphylococcus aureus, szczelina międzypośladkowa, torbiel dermoidalna, torbiel pilonidalna, wada wrodzona, wydzielina, zapalenie gruczołów potowych, zapalenie skóry, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Zapobieganie i profilaktyka
Wrzody i karbunkuły to zakażenia skórne wywołane najczęściej przez Staphylococcus aureus, które wymagają kompleksowej profilaktyki obejmującej higienę osobistą, pielęgnację skóry oraz modyfikację stylu życia. Kluczowe jest regularne mycie rąk przez co najmniej 15 sekund mydłem antybakteryjnym lub preparatami na bazie alkoholu, codzienne kąpiele z użyciem mydła antybakteryjnego (w przypadku nawrotów zalecane mydła z chlorheksydyną 2-3% lub chloroksylenolem), a także unikanie udostępniania przedmiotów osobistych i pranie bielizny oraz ręczników w wysokiej temperaturze z wybielaczem. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednią pielęgnację drobnych uszkodzeń skóry, stosowanie ciepłych kompresów przy zapaleniu mieszków włosowych oraz unikanie obcisłej odzieży, zwłaszcza w miejscach fałdów skórnych. Pacjenci z osłabioną odpornością, cukrzycą, niedoborem żelaza lub otyłością wymagają dodatkowych środków ostrożności, w tym kontroli glikemii, suplementacji witaminy C (1000 mg/dobę) oraz leczenia niedoborów żelaza.
alkohol izopropylowy, antybiotykoterapia, chloroksylenol, ciepły kompres, cukrzyca, czyrak, dezynfekcja rąk, furunkuloza, hidradenitis suppurativa, leczenie chirurgiczne, mieszek włosowy, mydło antybakteryjne, mydło z chlorheksydyną, naczynie limfatyczne, neuropatia cukrzycowa, niedobór żelaza, nosicielstwo Staphylococcus aureus, objaw ogólnoustrojowy, rifampicyna, ropne zapalenie gruczołów potowych, Staphylococcus aureus, torbiel pilonidalna, trądzik, układ odpornościowy, wrzód i karbunkuł, zakażenie skórne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Patofizjologia i mechanizm
Torbiel pilonidalna (sinus pilonidalis) to przewlekła choroba zapalna okolicy szpary międzypośladkowej, charakteryzująca się obecnością zainfekowanych kanałów lub jam zawierających włosy. Aktualne badania jednoznacznie wskazują na etiologię nabytą, a nie wrodzoną, co potwierdzają m.in. brak nabłonkowej wyściółki torbieli oraz obecność ziarniniakowej tkanki zapalnej. Patogeneza opiera się na mechanizmie wnikania luźnych włosów do tkanek pod wpływem sił mechanicznych (efekt ssący, tarcie, rozciąganie skóry) oraz podatności skóry, co wywołuje reakcję zapalną typu ciała obcego. Włosy wykazują charakterystyczną haczykowatą budowę, ułatwiającą ich jednokierunkową migrację i utrudniającą cofanie się. Czynniki ryzyka obejmują głęboką szparę międzypośladkową, nadmierne owłosienie, płeć męską, okres dojrzewania, siedzący tryb życia oraz otyłość.
badanie histopatologiczne, folliculitis, hidradenitis suppurativa, komórki olbrzymie, komórki plazmatyczne, międzypalcowa torbiel pilonidalna, mikroskopia elektronowa, nabłonek sześcienny, naciek zapalny, nawrót choroby, okres dojrzewania, patogeneza torbieli pilonidalnej, rak kolczystokomórkowy, reakcja na ciało obce, reakcja ziarniniakowa, ropień neutrofilowy, ropień pilonidalny, szpara międzypośladkowa, torbiel pilonidalna, zatoka pilonidalna - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Patofizjologia i mechanizm
Guzy, zarówno nowotworowe, jak i nienowotworowe, powstają w wyniku złożonych mechanizmów patogenetycznych, w tym mutacji genetycznych, procesów zapalnych oraz urazów mechanicznych. Przykładowo, lipoma wykazuje nieprawidłowości genetyczne w około 66% przypadków, z genem HMGA2 na chromosomie 12q14.3 odgrywającym kluczową rolę. Procesy zapalne, takie jak ziarniniak ropotwórczy czy rumień guzowaty, manifestują się przez specyficzne reakcje immunologiczne i histologiczne, np. promieniste ziarniniaki Mieschera w tkance tłuszczowej. W kontekście guzów piersi, hormony takie jak estrogen i progesteron zwiększają ryzyko proliferacji łagodnych zmian do 74%, a mutacje genów BRCA1, BRCA2 i TP53 klasyfikowane są jako wysokiego ryzyka rozwoju raka. W przypadku choroby guzowatej skóry (LSD) u bydła, wirus z rodziny Poxviridae wywołuje zmiany skórne o średnicy 1-7 cm, z okresem inkubacji 7-28 dni i objawami gorączki do 41,5°C. Guzy tkanek miękkich, w tym mięsaki, wykazują heterogenność histologiczną i często agresywne zachowanie miejscowe, z tendencją do nawrotów i przerzutów, co wymaga kompleksowego leczenia chirurgicznego i radioterapii.
gen, gen HMGA2, gen supresorowy nowotworu, guz tkanki miękkiej, guzek reumatoidalny, hidradenitis suppurativa, komórka mezenchymalna, limfadenopatia, limfangitis, martwica tłuszczowa, mutacja genetyczna, onkogen, panniculitis, przerzut, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ropne zapalenie węzłów chłonnych, rumień guzowaty, terapia endokrynologiczna, zapalenie naczyń, zapalenie przegrod tkanki tłuszczowej, ziarniniak Mieschera, ziarniniak nieserowaciejący, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Etiologia i przyczyny
Wrzody (furunkuły) to bolesne, ropne zmiany skórne powstające w wyniku bakteryjnego zakażenia mieszków włosowych, najczęściej przez Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA) oraz produkujące leukocydynę Panton-Valentine (PVL). Proces patogenetyczny obejmuje penetrację bakterii przez mikrourazy skóry, wywołując miejscowe zapalenie i gromadzenie ropy, co prowadzi do powstania ropnia. Lokalizacje predysponowane to twarz, szyja, pachy, pośladki, uda i okolice pachwinowe. Czynniki ryzyka obejmują osłabienie odporności (cukrzyca, HIV/AIDS, choroby nowotworowe, immunosupresja), stany zapalne skóry (egzema, trądzik, folliculitis), urazy mechaniczne oraz nieodpowiednią higienę. Nawracające wrzody mogą wskazywać na nosicielstwo S. aureus, obecność szczepów PVL, niekontrolowaną cukrzycę lub przewlekłe schorzenia skóry, takie jak hidradenitis suppurativa.
atopowe zapalenie skóry, cukrzyca, folliculitis, gradówka, gronkowiec złocisty, hidradenitis suppurativa, karbunkuł, leukocydyna Panton-Valentine, leukocydyna PVL, mieszki włosowe, MRSA, nawracające wrzody, niedobór cynku, niedobór witaminy A, niedobór witaminy D, niedobór witaminy E, odporność organizmu, posocznica, ropne zapalenie gruczołów potowych, ropowica, torbiel włosowa, trądzik, zapalenie kości, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie naczyń limfatycznych, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie węzłów chłonnych, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Patofizjologia i mechanizm
Wrzody (furunkuły) to głębokie ropne zapalenie mieszków włosowych, najczęściej wywołane przez Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA). Patogeneza obejmuje inwazję bakterii przez mikrourazy skóry, ich namnażanie w mieszku włosowym, reakcję zapalną z udziałem neutrofili, tworzenie ropy i martwicę tkanki, a następnie formowanie czopa martwiczego. Organizm ogranicza infekcję poprzez wytworzenie włóknistej kapsuły, co jednak utrudnia penetrację antybiotyków. Kluczową rolę w wirulencji odgrywają hemolizyna alfa, koagulaza i białko wiążące czynnik von Willebranda, które modulują odpowiedź immunologiczną i sprzyjają tworzeniu ropni. Proces od inwazji do otwarcia ropnia trwa zwykle 8-14 dni, a objawy obejmują bolesny, zaczerwieniony guzek z ropną zawartością.
AZS, bakteriemia, cellulitis, CVST, czynnik etiologiczny, czynnik von Willebranda, czynnik wirulencji, czyrak, fagocytoza, furunkuloza, gronkowiec złocisty, hemolizyna, hidradenitis suppurativa, koagulaza, leukocydyna Panton-Valentine, leukocyty, martwica, MRSA, neutrofile, obrzęk, odpowiedź immunologiczna, ropa, ropień, ropny guzek, sepsa, stan zapalny, tkanka podskórna, układ immunologiczny, wrzód, wydzielina ropna, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Diagnostyka i diagnoza
Wrzody (furunculosis) i karbunkuły to zakażenia skóry wywołane głównie przez Staphylococcus aureus, dotyczące mieszków włosowych. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, uwzględniającym cechy takie jak zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, obecność ropy oraz wielkość zmian (wrzody od kilku mm do >2 cm, karbunkuły jako skupiska ropnych punktów). Wywiad powinien uwzględniać czynniki ryzyka, np. cukrzycę, immunosupresję czy wcześniejsze infekcje. Wskazaniem do badań dodatkowych (posiew z ropy, badania krwi) są nawracające zmiany, liczne zmiany, brak odpowiedzi na leczenie, objawy ogólnoustrojowe, lokalizacja na twarzy lub podejrzenie MRSA. Posiew mikrobiologiczny umożliwia identyfikację patogenu i antybiogram, co jest kluczowe ze względu na narastającą oporność szczepów S. aureus.
antybiotykoterapia miejscowa, cellulitis, czyrak, drenaż ropnia, gronkowiec złocisty, hemoglobina glikowana, hidradenitis suppurativa, leukocytoza, mieszek włosowy, MRSA, nosicielstwo bakterii, oporność na antybiotyki, osteomyelitis, posiew bakteriologiczny, posiew krwi, ropień skóry, sepsa, szczep oporny, test lekowrażliwości, trądzik torbielowaty, układ immunologiczny, ultrasonografia skóry, wrzód i karbunkuł, wymaz z nosa, zakażenie nawracające, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie skóry, zakrzepica zatoki jamistej - Leksykon chorób i schorzeń
Hidradenitis suppurativa (trądzik odwrócony) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Hidradenitis suppurativa (HS) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna jednostki włosowo-łojowo-apokrynowej, o częstości występowania około 1% w krajach rozwiniętych. Choroba charakteryzuje się zmiennym rokowaniem, zależnym od stadium według skali Hurleya (najgorsze rokowanie w stadium III), obecności fenotypu zapalnego oraz czynników ryzyka takich jak palenie tytoniu i otyłość. HS prowadzi do poważnych powikłań fizycznych, w tym zwiększonego ryzyka raka kolczystokomórkowego (SCC) – pacjenci mają 4,6-krotnie wyższe ryzyko rozwoju SCC, z 61% przypadków lokalizowanych w okolicy krocza lub pośladków, oraz 48% śmiertelnością w ciągu dwóch lat od diagnozy SCC. Dodatkowo obserwuje się zwiększone ryzyko innych nowotworów, przewlekły ból, przykurcze, obrzęk limfatyczny, niedokrwistość, amyloidozę oraz powikłania infekcyjne i strukturalne, takie jak przetoki czy zwężenia odbytu i cewki moczowej.
adalimumab, amyloidoza, artropatia, ból przewlekły, dysfunkcja seksualna, fenotyp zapalny, hidradenitis suppurativa, lek biologiczny, nadkażenie, niedokrwistość, niedrożność limfatyczna, obrzęk limfatyczny, przetoka, przykurcz kończyny, rak jamy ustnej, rak kolczystokomórkowy, rak kolczystokomórkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, ropień nadtwardówkowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Hurleya, trądzik odwrócony, wirus brodawczaka ludzkiego, zapalenie kości i szpiku, zwężenie cewki moczowej, zwężenie odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Etiologia i przyczyny
Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) jest wynikiem nagromadzenia woskowiny, produkowanej przez zmodyfikowane gruczoły apokrynowe i łojowe w zewnętrznej jednej trzeciej kanału słuchowego, co prowadzi do niedrożności i objawów takich jak niedosłuch przewodzeniowy, dyskomfort, uczucie pełności, szumy uszne, zawroty głowy oraz ryzyko infekcji. Czynniki predysponujące obejmują nieprawidłowe czyszczenie uszu (np. patyczki kosmetyczne), stosowanie aparatów słuchowych, słuchawek dousznych, anatomiczne cechy kanału (wąskie, zakrzywione kanały, egzostozy), wiek (zwiększone ryzyko u osób starszych z powodu zmiany konsystencji woskowiny i zmniejszonej produkcji gruczołów), choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, hidradenitis suppurativa), stres, czynniki genetyczne (np. sucha woskowina u osób wschodnioazjatyckiego pochodzenia) oraz ekspozycja na zanieczyszczenia i częste pływanie. W populacji problem dotyczy około 10% dzieci, 5% dorosłych i 33% osób starszych.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, egzema, egzostoza, gruczoł apokrynowy, gruczoł łojowy, hidradenitis suppurativa, infekcja ucha, kortyzol, łuszczyca, niedosłuch, niedosłuch przewodzeniowy, osteoma, patyczek kosmetyczny, szumy uszne, ucho pływaka, woskowina, zaburzenia równowagi, zaburzenia rozwojowe, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkanie kanału słuchowego, zatyczka do uszu, zawroty głowy, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wrzody (furunculosis) to bolesne infekcje skóry, najczęściej wywołane przez bakterie, które rozpoczynają się w mieszkach włosowych lub gruczołach łojowych. Typowo manifestują się jako twarde, czerwone guzki o średnicy około 1,25 cm, które po około 10 dniach pękają, tworząc kieszeń ropy. Lokalizują się głównie na szyi, pachach, ramionach, pośladkach i twarzy. Rokowanie jest generalnie dobre, a większość wrzodów ustępuje w ciągu 2-3 tygodni przy odpowiednim leczeniu, które obejmuje ciepłe okłady, moczenie w ciepłej wodzie oraz antybiotykoterapię, np. kloksacyliną. Czynniki wpływające na rokowanie to lokalizacja zmiany, stan układu odpornościowego, choroby współistniejące (np. cukrzyca), liczba i wielkość wrzodów, a także szybkość i adekwatność interwencji medycznej.
antybiotykoterapia, cellulitis, cukrzyca, czyrak, drenaż, folliculitis, furunkuloza, gronkowiec złocisty, gruczoł łojowy, hidradenitis suppurativa, infekcja skórna, karbunkuł, martwica tkanki, mieszki włosowe, MRSA, nacięcie chirurgiczne, oporność na antybiotyki, powikłanie neurologiczne, sepsa, układ odpornościowy, węzeł chłonny, wrzód, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie opon mózgowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel włosowa – Epidemiologia
Torbiel włosowa (pilonidal sinus) jest schorzeniem o częstości występowania około 26/100 000 osób rocznie, z wyższą zachorowalnością w niektórych krajach, np. 48/100 000 w Niemczech i 38,2-46,4/100 000 w Gruzji. Choroba dotyka głównie młodych dorosłych (15-30 lat), z przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 3-4:1, a nawet do 10:1 w danych epidemiologicznych), choć u dzieci obserwuje się odwrotny trend. Wzrost hospitalizacji z powodu torbieli włosowej w Niemczech od 2005 do 2017 roku (z 43 do 56/100 000 u mężczyzn i z 14 do 18/100 000 u kobiet) wskazuje na rosnącą częstość zachorowań. Czynniki ryzyka obejmują płeć męską, siedzący tryb życia, otyłość, hirsutyzm, nieodpowiednią higienę, głęboką szczelinę międzypośladkową oraz kontakt zawodowy z włosami. Torbiel włosowa współwystępuje często z ropnym zapaleniem gruczołów apokrynowych, co koreluje z cięższym przebiegiem tej choroby.
bakteria beztlenowa, fenotyp zapalny, hidradenitis suppurativa, hirsutyzm, keratyna, mieszek włosowy, nadmierne owłosienie, naskórek, przetoka, rak płaskonabłonkowy, ropień, skala Hurleya, szczelina międzypośladkowa, torbiel włosowa, trend zachorowalności, wskaźnik nawrotu, wskaźnik standaryzowany względem wieku, zakażenie rany, zatoka włosowa - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel włosowa – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel włosowa (pilonidal sinus) to zapalne schorzenie skóry i tkanki podskórnej w okolicy szczeliny międzypośladkowej kości krzyżowo-ogonowej, manifestujące się najczęściej jako ostry ropień z obrzękiem, bolesnością i wydzieliną ropną. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym z oceną obecności charakterystycznych otworów w linii środkowej szczeliny, obrzęku, zaczerwienienia oraz badaniu odbytnicy w celu wykluczenia przetoki odbytu. Wskazania do badań obrazowych (USG, MRI, CT) dotyczą przypadków złożonych lub nawracających, gdzie obrazowanie pozwala ocenić zakres choroby i planować leczenie chirurgiczne. W badaniach USG i MRI wykazano dobrą zgodność w ocenie bocznego rozszerzenia ropnia (kappa=0,64) oraz bliskości ropnia do kości ogonowej (k=0,62). Badania laboratoryjne, takie jak morfologia, CRP i OB, są wykonywane w ciężkich zakażeniach, natomiast posiew ropnej wydzieliny jest rzadko konieczny i służy do doboru antybiotykoterapii.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, badanie odbytnicy, badanie odbytu, białko C-reaktywne, biopsja skóry, błękit metylenowy, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, diagnostyka różnicowa, hidradenitis suppurativa, infekcja tkanki miękkiej, maceracja skóry, odczyn Biernackiego, pilonidal sinus, posiew bakteriologiczny, przetoka odbytu, pyoderma gangrenosum, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, ropień, ropień okołoodbytniczy, schorzenie zapalne, szczelina międzypośladkowa, tomografia komputerowa, torbiel włosowa, ultrasonografia, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie gruczołów potowych, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Etiologia i przyczyny
Wrzody (furunkuły) i karbunkuły to głębokie zakażenia skóry, najczęściej wywołane przez Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA), które stanowią wyzwanie terapeutyczne ze względu na oporność na antybiotyki. Furunkuł definiuje się jako zakażenie pojedynczego mieszka włosowego, natomiast karbunkuł to skupisko połączonych wrzodów, prowadzące do rozległego, głębokiego stanu zapalnego z obecnością ropy. Czynniki predysponujące obejmują m.in. cukrzycę, zaburzenia odporności, choroby skóry (egzema, łuszczyca), nosicielstwo S. aureus, otyłość, niedożywienie oraz stosowanie leków immunosupresyjnych i przewlekłą sterydoterapię. Nawracające wrzody (furunkuloza) mogą wskazywać na obecność szczepu PVL S. aureus, co zwiększa ryzyko powikłań. Diagnostyka powinna obejmować badania mikrobiologiczne z określeniem lekowrażliwości, zwłaszcza w przypadku nawracających lub opornych zakażeń.
bakteria beztlenowa, cukrzyca, egzema, furunkuloza, gronkowiec złocisty, hidradenitis suppurativa, karbunkuł, lek immunosupresyjny, łuszczyca, MRSA, niedożywienie, nosicielstwo gronkowca, nowotwór skóry, ropień, ropień podskórny, ropny guzek, sepsa, stan zapalny, sterydoterapia, torbiel skórna, trądzik, wrzód, wrzód i karbunkuł, zaburzenie odporności, zakażenie mieszka włosowego, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytu – Etiologia i przyczyny
Przetoka odbytu (fistula ani) to patologiczny kanał łączący kanał odbytu z okoliczną skórą okołoodbytową, najczęściej powstający w wyniku infekcji gruczołów odbytniczych Hermanna i Desfosses, co prowadzi do ropnia okołoodbytowego i następnie przetoki. Ropień okołoodbytowy odpowiada za około 80% przypadków przetok, z ryzykiem rozwoju przetoki wynoszącym od 7% do 50% w ciągu pierwszego roku po drenażu. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest istotnym czynnikiem etiologicznym, z aż do 50% pacjentów rozwijających przetoki w ciągu 20 lat od diagnozy, a częstość przetok okołoodbytowych w tej grupie wynosi 34%, znacznie przewyższając 4% w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Inne przyczyny to urazy mechaniczne, powikłania pooperacyjne, infekcje przenoszone drogą płciową, gruźlica, radioterapia oraz nowotwory odbytu i odbytnicy. Patogeneza obejmuje m.in. transformację nabłonkowo-mezenchymalną (EMT) oraz działanie enzymów remodelujących macierz, które wpływają na strukturę tkanek i utrzymanie przetok.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby zapalne jelit, dyslipidemia, fistulotomia, hidradenitis suppurativa, infekcje przenoszone drogą płciową, kanał odbytu, LIFT, linia grzebieniasta, nacięcie krocza, nietrzymanie stolca, przestrzeń międzyzwieraczowa, przetoka odbytu, ropień odbytu, ropień okołoodbytowy, szczelina odbytu, teoria kryptoglandularna, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, wrzodziejące zapalenie jelita, zapalenie uchyłków, zwieracz wewnętrzny