spondyloartropatia
Spondyloartropatia (SpA) to grupa chorób reumatycznych o podłożu zapalnym, charakteryzująca się zajęciem stawów kręgosłupa, stawów obwodowych, przyczepów ścięgnistych oraz występowaniem objawów pozastawowych. Do tej grupy należą zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS), reaktywne zapalenie stawów, zapalenia stawów towarzyszące chorobom zapalnym jelit oraz niezróżnicowane spondyloartropatie.
Patogeneza spondyloartropatii wiąże się ściśle z obecnością antygenu HLA-B27, który występuje u 80-95% pacjentów z ZZSK. Choroba dotyka częściej mężczyzn niż kobiety, a pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj przed 45. rokiem życia. Klinicznie manifestuje się zapalnym bólem pleców (szczególnie odcinka lędźwiowo-krzyżowego), ograniczeniem ruchomości kręgosłupa, zapaleniem stawów obwodowych oraz objawami pozastawowymi jak zapalenie błony naczyniowej oka, zmiany skórne czy zajęcie przewodu pokarmowego.
Diagnostyka spondyloartropatii opiera się na ocenie klinicznej, badaniach obrazowych (RTG, MRI stawów krzyżowo-biodrowych i kręgosłupa) oraz badaniach laboratoryjnych. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższone wskaźniki stanu zapalnego (OB, CRP), ale nie stwierdza się obecności czynnika reumatoidalnego czy przeciwciał przeciw cyklicznym cytrulinowanym peptydom (anty-CCP). Obecnie w rozpoznawaniu SpA wykorzystuje się kryteria klasyfikacyjne ASAS, które uwzględniają objawy kliniczne, badania obrazowe oraz obecność HLA-B27.
Leczenie spondyloartropatii jest kompleksowe i obejmuje farmakoterapię, fizjoterapię oraz edukację pacjenta. W farmakoterapii stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), leki modyfikujące przebieg choroby (LMPCh) oraz leki biologiczne, głównie inhibitory TNF-α i IL-17. Istotnym elementem leczenia jest regularna aktywność fizyczna, która zapobiega sztywnieniu kręgosłupa i ograniczeniom ruchomości. Wczesna diagnoza i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić jakość życia pacjentów i zapobiec nieodwracalnym zmianom w układzie kostno-stawowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa – Zapobieganie i profilaktyka
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) to przewlekła, zapalna spondyloartropatia osiowa, charakteryzująca się zapaleniem kręgosłupa i stawów krzyżowo-biodrowych, prowadzącą do sztywności, bólu i potencjalnych deformacji kręgosłupa. Diagnostyka opiera się na kryteriach ASAS, rozróżniających radiograficzną i nieradiograficzną postać osiowej spondyloartropatii, a wczesne rozpoznanie, zwłaszcza u pacjentów z bólem pleców trwającym ponad 3 miesiące przed 45. rokiem życia i dodatkowymi kryteriami klinicznymi, jest kluczowe dla skutecznego leczenia. Leczenie farmakologiczne obejmuje przede wszystkim ciągłe stosowanie NLPZ w dawce terapeutycznej przez minimum 4 tygodnie, a w przypadku nieskuteczności – terapię inhibitorami TNF-α. Czynniki ryzyka progresji choroby to m.in. podwyższone CRP, obecność syndesmofitów, palenie tytoniu oraz długi czas trwania choroby.
ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, białko C-reaktywne, dieta przeciwzapalna, dieta śródziemnomorska, fizjoterapeuta, fizjoterapia, hydroterapia, inhibitor TNF-alfa, kwas omega-3, łuszczyca, marker zapalny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, progresja radiologiczna, reumatolog, spondyloartropatia, spondyloartropatia osiowa, stan zapalny, staw krzyżowo-biodrowy, syndesmofity, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Artretyzm – Diagnostyka i diagnoza
Artretyzm to heterogenna grupa chorób stawów, obejmująca ponad 100 typów, z których najczęstsze to choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów (RA) oraz dna moczanowa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz kompleksowej ocenie laboratoryjnej i obrazowej. Kluczowe badania serologiczne to czynnik reumatoidalny (RF) obecny u 70-80% pacjentów z RA, przeciwciała anty-CCP o wysokiej specyficzności dla RA, a także markery stanu zapalnego, takie jak CRP i OB/ESR. Badanie płynu stawowego pozwala na ocenę zapalenia, wykluczenie infekcji oraz identyfikację kryształów w dnie moczanowej. Obrazowanie, w tym RTG, USG, MRI i CT, umożliwia ocenę zmian strukturalnych i zapalnych, przy czym MRI i USG są bardziej czułe we wczesnych stadiach choroby. Kryteria klasyfikacyjne ACR/EULAR pomagają w standaryzacji diagnozy RA, przyznając punkty za zajęcie stawów, wyniki serologiczne, markery ostrej fazy i czas trwania objawów.
artretyzm, artrocenteza, artroskopia, badanie fizykalne, badanie płynu stawowego, białko C-reaktywne, błona maziowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka, czynnik reumatoidalny, dna moczanowa, infekcyjne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, morfologia krwi, nadżerki kostne, odczyn Biernackiego, osteofity, osteopenia okołostawowa, płyn maziowy, przeciwciała anty-CCP, przeciwciała przeciwjądrowe, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, spondyloartropatia, staw śródręczno-paliczkowy, szpara stawowa, sztywność poranna, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wirusowe zapalenie wątroby, wywiad medyczny, zapalenie błony maziowej, zapalenie ścięgien, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, zapalne zapalenie stawów, zespół cieśni nadgarstka, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zwyrodnieniowe zapalenie stawów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Naproxen Genoptim 500 mg
Naproxen Genoptim, dostępny w dawkach 250 mg oraz 500 mg w formie tabletek, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym głównie w leczeniu schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego. W populacji dorosłych wskazania obejmują reumatoidalne zapalenie stawów, chorobę zwyrodnieniową stawów, zesztywniające zapalenie kręgosłupa, ostrą dnę moczanową, ostre zaburzenia mięśniowo-szkieletowe oraz bolesne miesiączkowanie. U dzieci i młodzieży lek jest wskazany wyłącznie w leczeniu młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów (MIZS). Naproxen działa poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co przekłada się na zmniejszenie stanu zapalnego, bólu i obrzęku w obrębie tkanek stawowych i mięśniowych.
bolesne miesiączkowanie, choroba autoimmunologiczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka stawowa, dna moczanowa, dysmenorrhea, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, moczan sodu, naciągnięcie mięśni, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, układ mięśniowo-szkieletowy, wysięk w jamie stawowej, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kości i stawów, zapalenie ścięgien, zesztywniające zapalenie kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Reaktywne zapalenie stawów – Objawy
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to aseptyczne zapalenie stawów rozwijające się w odpowiedzi na infekcję bakteryjną w układzie pokarmowym, moczowo-płciowym lub drogach moczowych, najczęściej wywołane przez Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhea, Salmonella enteritidis, Shigella spp., Yersinia enterocolitica czy Campylobacter jejuni. Objawy pojawiają się zwykle 1-4 tygodnie po infekcji i obejmują asymetryczne, oligoarticularne zapalenie stawów kończyn dolnych (kolana, stawy skokowe, stopy), często z dactylitis i entezopatiami (np. ścięgno Achillesa). Charakterystyczne są także objawy pozastawowe: zapalenie spojówek, cewki moczowej, zmiany skórne (keratoderma blennorrhagicum), a także objawy ogólne jak gorączka i zmęczenie. W diagnostyce istotne jest rozpoznanie przebytych infekcji, obecność antygenu HLA-B27 oraz monitorowanie wskaźników zapalnych (np. OB >30 mm/h). Przebieg choroby jest zmienny, z fazą ostrą trwającą 3-5 miesięcy i samoograniczającym się charakterem u 50-85% pacjentów.
antygen HLA-B27, Chlamydia trachomatis, dactylitis, entezopatia, keratoderma blennorrhagicum, nefropatia IgA, niewydolność zastawki aortalnej, owrzodzenie jamy ustnej, poranna sztywność, przednie zapalenie błony naczyniowej, reaktywne zapalenie stawów, rozcięgno podeszwowe, rumień guzowaty, Salmonella enteritidis, ścięgno Achillesa, spondyloartropatia, stawy kolanowe, zapalenie aorty, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kręgosłupa, zapalenie osierdzia, zapalenie palców, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie szyjki macicy, zapalenie twardówki, zapalenie żołędzi prącia, zespół Reitera, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa – Leczenie
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (AZZS) to przewlekła choroba zapalna bez leczenia przyczynowego, gdzie celem terapii jest kontrola bólu, sztywności oraz zapobieganie deformacjom i powikłaniom. Farmakoterapia rozpoczyna się od NLPZ (np. naproxen, ibuprofen, diklofenak, celekoksyb, etorikoksyb) w najniższej skutecznej dawce, z uwagi na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. W przypadku nieskuteczności NLPZ stosuje się leki biologiczne: inhibitory TNF (adalimumab, certolizumab pegol, etanercept, golimumab, infliksymab) oraz inhibitory IL-17 (sekukinumab, iksekizumab), podawane podskórnie lub dożylnie, które skutecznie zmniejszają stan zapalny i spowalniają progresję choroby. Alternatywnie dostępne są inhibitory kinazy janusowej (JAK) – tofacytynib i upadacytynib – stosowane doustnie u pacjentów opornych na inhibitory TNF. Dodatkowo, glikokortykosteroidy dostawowe oraz DMARDs (sulfasalazyna, metotreksat) mogą być stosowane w określonych przypadkach, głównie przy zajęciu stawów obwodowych. Kluczową rolę odgrywa fizykoterapia, obejmująca ćwiczenia rozciągające, wzmacniające, trening postawy i ćwiczenia oddechowe, które pomagają utrzymać ruchomość kręgosłupa i zapobiegać deformacjom.
ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, bimekizumab, chirurg ortopeda, cytokina, deformacja, działanie niepożądane, endoprotezoplastyka, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, endoprotezoplastyka stawu kolanowego, farmakoterapia, fizykoterapia, glikokortykosteroid, hydroterapia, inhibitor czynnika martwicy nowotworów, inhibitor IL-17, inhibitor interleukiny-17, inhibitor JAK, inhibitor kinazy janusowej, inhibitor TNF, iniekcja dostawowa, iniekcja podskórna, krioterapia, laminektomia, lek modyfikujący przebieg choroby, mikrobiota jelitowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osiowa spondyloartropatia, patogeneza, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, remisja, reumatolog, spondyloartropatia, spondylodeza, termoterapia, ustekinumab, wirusowe zapalenie wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zwyrodnieniowa stawów – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zwyrodnieniowa stawów (OA) jest najczęstszą formą zapalenia stawów, dotykającą ponad 80% osób powyżej 55 roku życia. Diagnoza opiera się głównie na wywiadzie klinicznym i badaniu fizykalnym, gdzie kluczowymi objawami są ból nasilający się podczas ruchu, poranna sztywność trwająca krócej niż 30 minut oraz ograniczony zakres ruchu z trzeszczeniami i powiększeniem kostnym stawu. Badania obrazowe, zwłaszcza RTG, potwierdzają diagnozę poprzez wykrycie zwężenia szpary stawowej, osteofitów, sklerotyzacji podchrzęstnej i torbieli podchrzęstnych, jednak zmiany radiologiczne nie zawsze korelują z nasileniem objawów. MRI, CT i ultrasonografia są stosowane w wybranych przypadkach, szczególnie gdy konieczne jest wykluczenie innych patologii lub ocena tkanek miękkich. Badania laboratoryjne, w tym CRP i OB, zwykle pozostają w normie i służą głównie do wykluczenia innych schorzeń, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa czy infekcje stawowe. Analiza płynu stawowego wykazuje liczbę leukocytów poniżej 2000/μl, co potwierdza charakter niezapalny OA.
artrocenteza, aspiracja płynu stawowego, białko C-reaktywne, biomarkery, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik reumatoidalny, dna moczanowa, fibromialgia, łuszczycowe zapalenie stawów, OB, obrzęk szpiku kostnego, osteofity, przebudowa kostna, przeciwciała przeciwjądrowe, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sklerotyzacja podchrzęstna, spondyloartropatia, sztywność poranna, tomografia komputerowa, torbiel maziowa, torbiele podchrzęstne, trzeszczenie stawu, ultrasonografia, zapalenie ścięgien, zwężenie szpary stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Objawy
Febris mediterranea familiaris (FMF) to genetyczne, autoinflamacyjne schorzenie charakteryzujące się nawracającymi epizodami gorączki (38-40°C) oraz zapalenia obejmującego jamę brzuszną, klatkę piersiową i stawy. Początek choroby występuje najczęściej przed 20. rokiem życia, a ataki trwają zwykle 12-72 godzin, z okresami bezobjawowymi trwającymi od dni do lat. Objawy prodromalne, takie jak bóle mięśniowe, stawowe, nudności czy duszność, poprzedzają około 50% ataków. Czynniki wyzwalające to m.in. stres psychologiczny (75%), zmęczenie (64%), infekcje, ekspozycja na zimno oraz zmiany hormonalne. FMF może manifestować się także zmianami skórnymi, zapaleniem osierdzia, przewlekłym zapaleniem stawów i objawami neurologicznymi. Najpoważniejszym powikłaniem jest amyloidoza typu AA prowadząca do niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z mutacją M694V, nieleczonych lub z opóźnionym rozpoznaniem.
amyloidoza AA, białkomocz, ból mięśniowy, ból stawów, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, gen MEFV, kolchicyna, łuszczyca krostkowa, nawracająca gorączka, niewydolność nerek, objawy prodromalne, pericarditis, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, schyłkowa niewydolność nerek, skręt jądra, spondyloartropatia, vasculitis, wrzodziejące zapalenie jelita, zapalenie jąder, zapalenie opłucnej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dololibre 50 mg/ml
Dololibre w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 50 mg/ml naproksenu jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu objawowym chorób reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz spondyloartropatie, a także w ostrych napadach dny moczanowej i zapalnych chorobach tkanek miękkich. Ponadto jest skuteczny w leczeniu urazów układu mięśniowo-szkieletowego oraz pierwotnego bolesnego miesiączkowania. W populacji pediatrycznej wskazaniem do stosowania jest młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIZS) u dzieci powyżej 2 lat, gdzie zawiesina umożliwia precyzyjne dawkowanie i ułatwia podawanie leku.
bolesne miesiączkowanie, choroba przewodu pokarmowego, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dysfagia, dziedziczna nietolerancja fruktozy, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, uraz mięśniowo-szkieletowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgna, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Epidemiologia
Zapalenie błony naczyniowej (uveitis) stanowi istotne wyzwanie zdrowotne, będąc jedną z głównych przyczyn utraty wzroku na świecie. Częstość występowania tej choroby waha się globalnie od 69 do 204 przypadków na 100 000 osób, a zapadalność wynosi od 17 do 52 przypadków na 100 000 osób rocznie. W USA roczna zapadalność wynosi 18,9-52/100 000, a częstość występowania nieinfekcyjnego uveitis u dorosłych to 121/100 000, u dzieci 29/100 000. Choroba najczęściej dotyczy osób w wieku produkcyjnym (20-60 lat), ze średnim wiekiem diagnozy około 37 lat. Etiologia jest zróżnicowana: idiopatyczne przypadki stanowią 25,7-70%, infekcyjne około 20%, a immunologiczne związane m.in. z HLA-B27 i chorobą Behçeta. Zapalenie przedniej części błony naczyniowej jest najczęstszą formą (27,8-72% przypadków), a zapalenie tylnej części – najrzadszą. Występują istotne różnice geograficzne i demograficzne, w tym predyspozycje rasowe i wpływ chorób układowych (np. sarkoidoza, spondyloartropatie). Zapalenie błony naczyniowej u dzieci stanowi 2-14% przypadków, z JIA jako najczęstszą przyczyną układową (14,8%).
białaczka, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, gruźlica, HLA-B27, kiła, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, panuveitis, reaktywne zapalenie stawów, sarkoidoza, ślepota prawna, spondyloartropatia, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, toksokaroza, toksoplazmoza oczna, uraz oka, utrata wzroku, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zapadalność, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie całej błony naczyniowej, zapalenie przedniej części błony naczyniowej, zapalenie wnętrza gałki ocznej, zespół TINU, zespół Vogt-Koyanagi-Harada, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, autoimmunologiczne schorzenie zapalne, którego diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych chorób zakaźnych, nowotworowych i reumatycznych. Najczęściej stosowanymi kryteriami diagnostycznymi są kryteria Yamaguchi (czułość 93,5%, specyficzność 98,5%) oraz Fautrela, które uwzględniają objawy kliniczne takie jak gorączka ≥39°C utrzymująca się co najmniej tydzień, bóle stawów trwające minimum 2 tygodnie, nieswędzącą wysypkę łososiową oraz leukocytozę ≥10 000/μl z ≥80% granulocytów. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczne są podwyższone parametry zapalne: OB >50 mm/h, CRP >2,0 mg/dl, podwyższony fibrynogen, leukocytoza z neutrofilią, trombocytoza oraz niedokrwistość. Kluczowym markerem jest hiperferrytynemia (>1000 ng/ml, często >5000 ng/ml) z obniżonym poziomem glikozylowanej ferrytyny (≤20%), co zwiększa specyficzność diagnostyczną do 89%. Dodatkowo, podwyższony poziom IL-18 może wskazywać na aktywność choroby, choć jego oznaczanie nie jest powszechnie dostępne.
aminotransferaza, białaczka, białko C-reaktywne, borelioza, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba infekcyjna, choroba Stilla u dorosłych, czynnik reumatoidalny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrynogen, granulocyt, gruźlica, hepatomegalia, HIV, infekcyjne zapalenie wsierdzia, interleukina, kryteria Yamaguchi, leukocytoza, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, neutrofilia, niedokrwistość, nowotwór układu krwiotwórczego, odczyn Biernackiego, przeciwciało ANCA, przeciwciało anty-CCP, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało przeciwjądrowe, reumatoidalne zapalenie stawów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, splenomegalia, spondyloartropatia, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytoza, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie błony maziowej, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zespół aktywacji makrofagów, zespół hemofagocytarny - Leksykon chorób i schorzeń
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa – Etiologia i przyczyny
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) to przewlekła spondyloartropatia charakteryzująca się zapaleniem stawów i więzadeł kręgosłupa, prowadzącym w zaawansowanych stadiach do zesztywnienia. Kluczowym czynnikiem genetycznym jest obecność antygenu HLA-B27, wykrywanego u 90-95% pacjentów z ZZSK pochodzenia kaukaskiego, choć tylko 1-2% nosicieli genu rozwija chorobę. Ryzyko wzrasta do 15-20% u krewnych pierwszego stopnia. Współistniejące geny, takie jak ERAP1, IL1A, IL23R oraz warianty genów TNF, również wpływają na patogenezę. Patomechanizm obejmuje nieprawidłowe fałdowanie białek HLA-B27, reakcje autoimmunologiczne cytotoksycznych limfocytów T oraz mimikrę molekularną z bakteriami Klebsiella pneumoniae. Oś cytokin IL-17/23, wraz z IL-6, IL-10, IL-22 i TNF, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu przewlekłego stanu zapalnego.
ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, antygen HLA-B27, badanie bliźniąt, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina zapalna, cytotoksyczne limfocyty T, czynnik martwicy nowotworu, interleukiny, Klebsiella pneumoniae, kompleks zgodności tkankowej, łuszczyca, mechanizm molekularny, mikroflora jelitowa, mimikra molekularna, niedobór witaminy D, przewlekły stan zapalny, spondyloartropatia, uveitis, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie stawów kręgosłupa, zesztywnienie kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Etiologia i przyczyny
Alergia na nikiel jest najczęstszą przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (ACD), klasyfikowaną jako reakcja nadwrażliwości typu IV. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje indukcję i wywołanie reakcji, gdzie jony niklu (Ni++) działają jako hapteny, przenikając przez warstwę rogową naskórka i tworząc kompleksy z białkami, które są prezentowane limfocytom T CD4+ na cząsteczkach MHC klasy II. Kluczową rolę odgrywa receptor toll-podobny 4 (TLR4) oraz specyficzne wiązanie jonów niklu przez aminokwas histydynę w receptorach limfocytów T. Czynniki ryzyka rozwoju alergii to m.in. płeć (15-20% kobiet vs 3-10% mężczyzn), przekłuwanie ciała, ekspozycja zawodowa, choroby autoimmunologiczne, stany zapalne, predyspozycje genetyczne oraz wiek, z największą częstością u nastolatków. Ekspozycja na „wolny nikiel” z powierzchni przedmiotów codziennego użytku (biżuteria, guziki, monety, sztućce, implanty) jest kluczowa dla indukcji uczulenia, a nikiel może również przenikać do organizmu drogą pokarmową, wywołując systemowy zespół alergii na nikiel (SNAS).
alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, autoimmunologiczna choroba tarczycy, choroba autoimmunologiczna, choroba Sjögrena, cytokina i chemokina, główny układ zgodności tkankowej, hapten, jon niklu, limfocyt CD4+, limfocyt T, nadwrażliwość typu IV, patofizjologia, predyspozycja genetyczna, przewlekłe zapalenie skóry, reakcja alergiczna, receptor Toll-podobny 4, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, stan zapalny, stres oksydacyjny, swędząca wysypka, systemowy zespół alergii na nikiel, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, warstwa rogowa naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa – Patofizjologia i mechanizm
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, w której kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne, zwłaszcza allel HLA-B27, obecny u około 90% pacjentów rasy białej z ZZSK. Dziedziczność choroby wynosi około 90%, z HLA-B27 odpowiadającym za około 25% tej predyspozycji. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy immunologiczne, w tym dysfunkcję osi interleukina-23/interleukina-17 (IL-23/IL-17), która prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego i aktywacji osteoklastów, hamując regenerację kości. W patogenezie istotne są także nieprawidłowości w fałdowaniu białka HLA-B27, tworzenie homodimerów oraz reakcje krzyżowe z antygenami bakteryjnymi, co wywołuje kaskadę zapalną z udziałem cytokin i komórek immunologicznych. Mikrobiota jelitowa, zwłaszcza obecność bakterii Bacteroides, oraz stres mechaniczny w przyczepach ścięgien i więzadeł do kości, również odgrywają istotną rolę w inicjacji i progresji choroby.
ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, antygen HLA-B27, błona maziowa, choroba autoimmunologiczna, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysbioza, główny kompleks zgodności tkankowej, inhibitor IL-17, inhibitor JAK, inhibitor TNF-α, komórka dendrytyczna, komórki Panetha, lek modyfikujący przebieg choroby, łuszczyca, mikrobiota jelitowa, mimikra molekularna, osteoblastogeneza, osteoklast, płytkopochodny czynnik wzrostu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przyczep ścięgnisty, reumatoidalne zapalenie stawów, sekukinumab, siateczka śródplazmatyczna, spondyloartropatia, staw międzywyrostkowy, syndesmofity, zapalna choroba jelit, zesztywnienie kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Diagnostyka i diagnoza
Ból pięty jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 10% populacji w ciągu życia, z ponad 2 milionami zgłoszeń rocznie. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze szczególnym uwzględnieniem lokalizacji bólu (podeszwowa, tylna, przyśrodkowa lub boczna część pięty), charakteru dolegliwości oraz czynników zaostrzających i łagodzących. Najczęstszą przyczyną jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), objawiające się bólem przyśrodkowej części pięty, nasilającym się przy pierwszych krokach po odpoczynku. Inne istotne etiologie to tendinopatia ścięgna Achillesa, złamania przeciążeniowe, neuropatie (np. zespół kanału stępu) oraz zespół tkanki tłuszczowej pięty. Diagnostyka obrazowa, w tym RTG, USG i MRI, jest stosowana selektywnie, zwłaszcza w podejrzeniu złamań przeciążeniowych lub neuropatii, a badania laboratoryjne mogą być pomocne w wykluczeniu chorób układowych, takich jak spondyloartropatie czy dna moczanowa.
badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, choroba Severa, dna moczanowa, elektromiografia, fibromialgia, hipercholesterolemia, łuszczycowe zapalenie stawów, neuroma, neuropatia kompresyjna, obrazowanie rezonansu magnetycznego, ostroga piętowa, radikulopatia lędźwiowa, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozlana idiopatyczna hiperostoza szkieletowa, scyntygrafia kości, seronegatywne zapalenie stawów, spondyloartropatia, tendinopatia ścięgna Achillesa, test Tinela, test Windlassa, tomografia komputerowa, uwięźnięcie nerwu, zapalenie nasady kości piętowej, zapalenie powięzi podeszwowej, zespół kanału stępu, zespół zatoki stępu, złamanie przeciążeniowe kości piętowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dololibre 50 mg/ml
Preparat Dololibre zawiera naproksen w stężeniu 50 mg/ml w postaci zawiesiny doustnej, z precyzyjnym dawkowanie umożliwiającym strzykawka o pojemności 8 ml z podziałką co 0,1 ml. Zalecany zakres dawek wynosi od 500 mg do maksymalnie 1000 mg naproksenu na dobę (10-20 ml zawiesiny), z jednorazową dawką nieprzekraczającą 1000 mg (20 ml). Wskazania obejmują m.in. bolesny obrzęk po urazie mięśniowo-szkieletowym, reumatoidalne zapalenie stawów, ostre napady choroby zwyrodnieniowej stawów, ostry napad dny moczanowej oraz pierwotne bolesne miesiączkowanie. Dawkowanie jest dostosowane do wskazań, np. w ostrym napadzie dny początkowa dawka wynosi 750 mg (15 ml), a następnie 250 mg (5 ml) co 8 godzin. U młodzieży z idiopatycznym zapaleniem stawów stosuje się 10 mg/kg mc./dobę (0,2 ml/kg), podzielone na dwie dawki, z maksymalną dawką 1000 mg (20 ml). Preparat nie jest zalecany u dzieci poniżej 2 lat oraz u młodzieży poniżej 18 lat poza wskazaniem do młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów.
bolesne miesiączkowanie, choroba reumatyczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, działanie niepożądane, hipoproteinemia, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, obrzęk bolesny, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, strzykawka doustna, uraz mięśniowo-szkieletowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Reaktywne zapalenie stawów – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to zapalne zapalenie stawów pojawiające się po infekcji bakteryjnej układu pokarmowego, moczowo-płciowego lub oddechowego, najczęściej u mężczyzn w wieku 20-50 lat. Objawy rozwijają się w ciągu dni do tygodni po infekcji i mogą obejmować stawy, oczy, skórę oraz drogi moczowe. Przebieg choroby jest zwykle samoograniczający się, trwający 3-5 miesięcy, jednak u 15-20% pacjentów może przyjąć formę przewlekłą, a u 30% wystąpią nawroty. Leczenie jest objawowe i obejmuje antybiotyki (w przypadku aktywnej infekcji), niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stosowane w dużych dawkach przez około 2 tygodnie, kortykosteroidy (miejscowo lub ogólnoustrojowo), DMARDs (np. sulfasalazyna, metotreksat) w przewlekłych przypadkach oraz leki biologiczne, takie jak inhibitory TNF (infliximab, etanercept, sekukinumab) w terapii opornej. Kluczową rolę odgrywa także fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia wzmacniające, zwiększające zakres ruchu oraz techniki łagodzenia bólu, a także terapia zajęciowa wspomagająca codzienne funkcjonowanie.
antygen HLA-B27, cyklosporyna, czynnik martwicy nowotworów, dermatolog, etanercept, fizjoterapeuta, fizykoterapia, infliksymab, inhibitor TNF, iniekcja dostawowa, kortykosteroid, leczenie przyczynowe, lek biologiczny, lek modyfikujący przebieg choroby, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okulista, przewlekłe zapalenie jelit, reaktywne zapalenie stawów, reumatolog, reumatolog dziecięcy, sekukinumab, spondyloartropatia, sulfasalazyna, terapeuta zajęciowy, terapia antyretrowirusowa, terapia zajęciowa, urolog, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalne zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Patofizjologia i mechanizm
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, które łączy kość krzyżową z kością biodrową i pełni kluczową rolę w przenoszeniu ciężaru ciała. Patogeneza sacroiliitis jest wieloczynnikowa, obejmując mechanizmy zapalne i dysfunkcje mechaniczne, z udziałem procesów immunologicznych, genetycznych (m.in. HLA-B27, polimorfizmy IL-1RA, PPM1A) oraz czynników środowiskowych. W przebiegu choroby obserwuje się zapalenie błony maziowej (synovitis), tworzenie podchrzęstnej tkanki włóknisto-naczyniowej (pannus), erozję i kostnienie chrząstki oraz kości podchrzęstnej, co prowadzi do bólu, ograniczenia ruchomości i potencjalnej ankylozy stawu. Kluczową rolę w patogenezie odgrywają cytokiny prozapalne, takie jak TNF-alfa, IL-17 i IL-23, a także procesy entezopatii i przewlekłego zapalenia przyczepów okołokręgowych. Sacroiliitis jest często wczesnym objawem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (AS) oraz innych spondyloartropatii, a także może współistnieć z zapalnymi chorobami jelit (IBD), infekcjami i innymi stanami zapalnymi.
bruceloza, choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik martwicy nowotworu, erozja kości, hipermobilność stawów, infekcyjne zapalenie stawu, kość biodrowa, kość krzyżowa, łuszczka zapalna, łuszczycowe zapalenie stawów, obrzęk szpiku kostnego, osteoartroza, reaktywne zapalenie stawów, sacroiliitis, sarkoidoza, septyczne zapalenie stawów, spondyloartropatia, stwardnienie podchrzęstne, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony maziowej, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, zapalenie tęczówki, zapalna choroba jelit, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Etiologia i przyczyny
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, które może mieć etiologię zapalną, mechaniczną, infekcyjną lub zwyrodnieniową. Najczęściej występuje w przebiegu spondyloartropatii, takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (34-78% pacjentów) czy choroby zapalne jelit. Patogeneza obejmuje aktywację cytokin prozapalnych (m.in. TNF), odpowiedź autoimmunologiczną oraz infiltrację komórek zapalnych. Mechaniczne przyczyny wiążą się z przeciążeniem, mikrourazami i zaburzeniami biomechanicznymi, natomiast infekcyjne sacroiliitis, choć rzadkie, wymaga pilnej interwencji ze względu na ryzyko ropnia i destrukcji tkanek. Czynniki ryzyka to m.in. obecność antygenu HLA-B27, predyspozycje rodzinne, urazy miednicy, ciąża oraz czynniki zawodowe i styl życia (otyłość, palenie, dożylne używanie narkotyków).
ankyloza, bruceloza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Pageta, dna moczanowa, gronkowiec złocisty, gruźlica, hipermobilność, hipomobilność, HLA-B27, infekcja bakteryjna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, łańcuch kinematyczny, łuszczycowe zapalenie stawów, nadczynność przytarczyc, osteoartroza, osteofity, reaktywne zapalenie stawów, sacroiliitis, sarkoidoza, SLE, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, stwardnienie podchrzęstne, TNF, torbiele podchrzęstne, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ZZSK - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Objawy
Choroba Whipple’a to rzadkie, przewlekłe zakażenie wywołane przez Tropheryma whipplei, które manifestuje się szerokim spektrum objawów ogólnoustrojowych, z dominującym zajęciem jelita cienkiego, stawów, układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz narządu wzroku. Charakterystyczne są trzy fazy choroby: prodromalna z poliartralgią, klasyczna z biegunką, utratą masy ciała i bólami brzucha oraz uogólniona z biegunką tłuszczową, limfadenopatią, hiperpigmentacją i dysfunkcjami wielonarządowymi. Objawy stawowe występują u 60-90% pacjentów, często na wiele lat przed objawami jelitowymi, a zajęcie OUN (10-40%) wiąże się z gorszym rokowaniem i zwiększonym ryzykiem nawrotów. W przebiegu choroby obserwuje się m.in. zapalenie wsierdzia (30-75%), hiperpigmentację skóry (40-50%), przewlekły kaszel i wysięk opłucnowy (30-40%), a także zapalenie błony naczyniowej oka (15-30%). Średni czas od pojawienia się pierwszych objawów do diagnozy wynosi około 7,5 roku, co podkreśla trudności diagnostyczne i konieczność wysokiego indeksu podejrzenia, zwłaszcza przy nietypowych postaciach ograniczonych do stawów, serca lub OUN.
ataksja móżdżkowa, biegunka tłuszczowa, ból stawów, dysfagia, hiperpigmentacja, hiperpigmentacja skóry, inhibitor TNF, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok siatkówkowy, limfadenopatia, mioklonie, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedożywienie, niewydolność serca, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, poliartralgia, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, Tropheryma whipplei, wyniszczenie, wysięk opłucnowy, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ciała szklistego, zapalenie kręgosłupa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Fenylobutazon – Wskazania do stosowania
Fenylobutazon, dostępny w postaci czopków (250 mg) oraz maści (50 mg/g) pod nazwą handlową Butapirazol, wykazuje silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, co czyni go skutecznym w leczeniu stanów zapalnych i dolegliwości bólowych w chorobach takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), dyskopatie, ostry napad dny moczanowej oraz zakrzepowe zapalenie żył. Czopki fenylobutazonu są szczególnie wskazane w ostrych stanach zapalnych, gdzie szybkie złagodzenie bólu i stanu zapalnego jest kluczowe, natomiast maść stosowana jest miejscowo w celu uzyskania efektu przeciwzapalnego i przeciwbólowego w obrębie skóry i tkanek podskórnych. Fenylobutazon powinien być stosowany u pacjentów, u których inne leki przeciwzapalne o mniejszym potencjale działań niepożądanych okazały się nieskuteczne lub są przeciwwskazane.
Butapirazol, czopki lecznicze, dna moczanowa, dyskopatia, działanie lokalne leku, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, fenylobutazon, moczan sodu, ostry napad dny moczanowej, profil bezpieczeństwa leku, skrzep krwi, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie ściany naczynia, zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zwyrodnienie krążków międzykręgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Bursitis kolana – Etiologia i przyczyny
Bursitis kolana to zapalenie kaletek maziowych stawu kolanowego, najczęściej wynikające z powtarzającego się mikrourazu (około 70% przypadków) lub bezpośredniego urazu. Przewlekły nacisk, szczególnie na kaletkę przedrzepkową (prepatellar bursitis), jest typowy dla zawodów wymagających długotrwałego klęczenia (np. hydraulicy, dekarze). Inne formy, takie jak bursitis kaletki gęsiej stopki (pes anserine bursitis), są powiązane z przeciążeniem, chorobą zwyrodnieniową stawów, otyłością i nieprawidłową biomechaniką. Septyczne zapalenie kaletki, wywołane najczęściej przez Staphylococcus aureus (80-90% przypadków), wymaga pilnej interwencji, zwłaszcza u pacjentów z immunosupresją, cukrzycą czy przewlekłą chorobą nerek. W przebiegu urazów może dochodzić do krwawienia do kaletki, co nasila stan zapalny i prowadzi do przewlekłego bólu i obrzęku.
alkoholizm, bursitis kolana, cellulitis, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, dna moczanowa, glikokortykosteroidy, immunosupresja, kaletka gęsiej stopki, kaletka przedrzepkowa, kryształ pirofosforanu wapnia, mediator zapalny, mikrouraz, przewlekła choroba nerek, pseudodna, reumatoidalne zapalenie stawów, septyczne zapalenie kaletki, septyczne zapalenie stawu, spondyloartropatia, stan zapalny, Staphylococcus aureus, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zakażenie bakteryjne, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Kyfoza – Patofizjologia i mechanizm
Kyfoza to patologiczne zwiększenie kifozy piersiowej powyżej normy 20-40°, mierzonej od kręgu T2 do T12, spowodowane klinowatym kształtem trzonów kręgów i zaburzeniami biomechanicznymi kręgosłupa. Etiologia kyfozy jest zróżnicowana i obejmuje posturalną (najczęstsza u młodzieży, związana z nieprawidłową postawą), chorobę Scheuermanna (klinowate zniekształcenie co najmniej trzech kolejnych kręgów o ≥5°), kyfozę wrodzoną (zaburzenia formowania i segmentacji kręgów), osteoporotyczne złamania kompresyjne (zwiększające kąt kyfozy o około 4° na złamanie), degeneracyjne zmiany krążków międzykręgowych, infekcje, urazy, powikłania jatrogenne (np. po laminektomii) oraz schorzenia nerwowo-mięśniowe i zapalne (np. ZZSK z HLA-B27). Patogeneza opiera się na nierównomiernym wzroście i mineralizacji kręgów, utracie integralności tylnej i przedniej kolumny kręgosłupa oraz zaburzeniach równowagi biomechanicznej, co prowadzi do progresji deformacji i przesunięcia środka ciężkości do przodu.
antygen zgodności tkankowej HLA-B27, choroba Scheuermanna, deformacja kyfotyczna, degeneracja krążków międzykręgowych, dystrofia mięśniowa, kąt kyfozy, kifoza, krążek międzykręgowy, kyfoza, kyfoza osteoporotyczna, kyfoza posturalna, kyfoza Scheuermanna, kyfoza strukturalna, kyfoza wrodzona, lordoza, martwica naczyniowa, osteogenesis imperfecta, osteoporoza, płaszczyzna strzałkowa, porażenie mózgowe, rak kości, rozszczep kręgosłupa, spondyloartropatia, spondylodeza, szpiczak mnogi, zaburzenie segmentacji, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złamanie kompresyjne kręgu - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Diagnostyka i diagnoza
Uveitis to zapalenie błony naczyniowej oka obejmujące tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, stanowiące piątą przyczynę utraty wzroku w krajach rozwiniętych, odpowiadające za około 20% przypadków ślepoty prawnej. Rocznie diagnozuje się około 4 miliony nowych przypadków na świecie, w USA od 80 000 do 168 000. Klasyfikacja uveitis opiera się na lokalizacji anatomicznej (przednie, pośrednie, tylne, panuveitis), przebiegu czasowym (ostre <12 tyg., przewlekłe >12 tyg.), patologii (ziarniniakowe vs nieziarniniakowe) oraz zajęciu jednego lub obu oczu. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, ocenie ostrości wzroku, tonometrii Goldmanna oraz badaniu dna oka. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się przyczyny idiopatyczne (50-70%), autoimmunologiczne (np. spondyloartropatie HLA-B27, sarkoidoza, choroba Behçeta), zakaźne (HSV, VZV, kiła, gruźlica, toksoplazmoza), pourazowe, polekowe i nowotworowe. Badania laboratoryjne obejmują m.in. morfologię, OB, CRP, ACE, serologie, badania genetyczne HLA oraz obrazowe (retinografia, OCT, angiografia fluoresceinowa i indocyjaninowa, USG B-scan).
angiografia fluoresceinowa, angiografia indocyjaninowa, błona naczyniowa, choroba Behçeta, ciało rzęskowe, cytomegalowirus, hypopyon, iridocyclitis, iritis, lampa szczelinowa, męty w polu widzenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, naczyniówka, oftalmoskop, optyczna koherentna tomografia, panuveitis, pars planitis, perymetria, pośrednie zapalenie błony naczyniowej, precypitaty keratyczne, przeciwciała przeciwjądrowe, przednie zapalenie błony naczyniowej, reakcja łańcuchowa polimerazy, retinitis, spondyloartropatia, światłowstręt, tęczówka, toczeń rumieniowaty układowy, tylne zapalenie błony naczyniowej, ultrasonografia B-scan, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie całej błony naczyniowej, zespół Reitera, zespół Sjögrena, zespół Vogt-Koyanagi-Harada - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Diagnostyka i diagnoza
Iryt, czyli przednie zapalenie błony naczyniowej, to stan zapalny tęczówki, wymagający szybkiej diagnozy i leczenia w celu zapobiegania powikłaniom takim jak jaskra, zaćma, zrosty tęczówki czy trwała utrata wzroku. Diagnostyka opiera się na badaniu okulistycznym z użyciem lampy szczelinowej, gdzie kluczowym objawem jest obecność komórek zapalnych i białek („flare”) w komorze przedniej, ocenianych w skali 0-4+. Dodatkowo ocenia się przekrwienie rzęskowe, złogi ropotwórcze na śródbłonku rogówki, zrosty (synechiae), zmiany ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz obecność pierścienia Vossiusa w irycie pourazowym. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. owrzodzenie rogówki, jaskrę ostrą, zapalenie rogówki i twardówki oraz odwarstwienie siatkówki. Klasyfikacja irytu (ostry, przewlekły, nawracający, ziarniniakowy vs nieziarniniakowy, jednostronny vs obustronny) jest istotna dla wyboru terapii i dalszego postępowania.
angiografia fluoresceinowa, antygen HLA-B27, badanie dna oka, badanie lampą szczelinową, badanie okulistyczne, białe krwinki, choroba zapalna jelit, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CRP, endoftalmit, enzym konwertujący angiotensynę, HSV, iryt idiopatyczny, iryt nawracający, iryt nieziarniniakowy, iryt pourazowy, iryt przewlekły, iryt ziarniniakowy, jaskra ostra, krople cykloplegiczne, krople steroidowe, lampa szczelinowa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, morfologia krwi, OB, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, optyczna koherentna tomografia, owrzodzenie rogówki, perforacja gałki ocznej, próba tuberkulinowa, przeciwciała przeciwjądrowe, przednie zapalenie błony naczyniowej, sarkoidoza, spondyloartropatia, światłowstręt, tępy uraz oka, VZV, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Roticox 90 mg
Lek Roticox zawiera etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg w formie tabletek powlekanych. Jest wskazany do leczenia objawowego choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa oraz ostrej fazy dny moczanowej u pacjentów dorosłych i młodzieży od 16 roku życia. Ponadto, lek stosuje się krótkotrwale w leczeniu umiarkowanego bólu po zabiegach stomatologicznych. Każda dawka ma charakterystyczny wygląd i rozmiar, co ułatwia identyfikację preparatu.
atak dny moczanowej, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dolegliwość bólowa, etorykoksyb, inhibitor COX-2, proces zapalny, reumatoidalne zapalenie stawów, Roticox, ryzyko sercowo-naczyniowe, ryzyko żołądkowo-jelitowe, spondyloartropatia, substancja czynna, tabletka powlekana, zabieg stomatologiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Reaktywne zapalenie stawów – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) cechuje się zmiennym przebiegiem klinicznym, zwykle samoograniczającym się z ustąpieniem objawów w ciągu 3-12 miesięcy, przy czym około 50% pacjentów doświadcza objawów krótszych niż 6 miesięcy. Przewlekły przebieg, definiowany jako utrzymujący się powyżej 6 miesięcy, występuje u 30-63% chorych, a u około 25% objawy trwają ponad rok, co może prowadzić do rozwoju przewlekłej spondyloartropatii. Czynniki prognostyczne cięższego i przewlekłego przebiegu obejmują obecność antygenu HLA-B27 (występującego u 30-80% pacjentów), typ infekcji (szczególnie Chlamydia, Yersinia, Salmonella, Shigella), dodatni wywiad rodzinny w kierunku spondyloartropatii, zajęcie stawu biodrowego, podwyższone OB powyżej 30 mm/h, brak odpowiedzi na NLPZ oraz współistniejące przewlekłe zapalenie jelit. Nawrót choroby występuje u 15-50% pacjentów, zwłaszcza u nosicieli HLA-B27, a około 15-30% rozwija długotrwałe zapalenie stawów, zapalenie przyczepów ścięgnistych lub zapalenie kręgosłupa, z możliwością progresji do zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa lub radiologicznego zapalenia stawów krzyżowo-biodrowych.
choroba zapalna jelit, dysmutaza ponadtlenkowa, enzym konwertujący angiotensynę, HLA-B27, katalaza, metotreksat, mikrobiom, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewlekłe zapalenie jelit, reaktywne zapalenie stawów, spondyloartropatia, zaburzenie autoimmunologiczne, zakażenie chlamydią, zapalenie kręgosłupa, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie stawu biodrowego, zastawka aortalna, zespół Reitera, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trosicam 15 mg
Lek Trosicam w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg meloksykamu i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 16 roku życia w leczeniu objawowym zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów, a także w długotrwałej terapii reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK). Tabletki o masie 400 mg i średnicy 12 mm, z możliwością podziału na dwie dawki, rozpadają się w jamie ustnej, co ułatwia ich przyjmowanie pacjentom z ograniczoną sprawnością manualną. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol (252,6 mg), sorbitol (40 mg) oraz aspartam (8 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z fenyloketonurią oraz nietolerancją cukrów.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfagia, fenyloketonuria, hamowanie COX-2, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksykam, powikłanie gastroenterologiczne, reumatoidalne zapalenie stawów, schorzenie reumatologiczne, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, sztywność poranna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa