lit leczniczy
Lit leczniczy (sole litu) to substancja stosowana głównie w psychiatrii jako stabilizator nastroju, przede wszystkim w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Najczęściej używaną formą litu w celach terapeutycznych jest węglan litu, choć stosuje się również cytrynian litu.
Mechanizm działania litu polega na wpływie na przewodnictwo jonowe w komórkach nerwowych oraz modulacji przekaźnictwa synaptycznego. Lit ingeruje w szlaki sygnałowe związane z przekaźnictwem wtórnym, wpływa na aktywność białek G, hamuje aktywność kinazy syntazy glikogenu (GSK-3) oraz oddziałuje na metabolizm inozytolu.
Stosowanie litu wymaga regularnego monitorowania jego stężenia w surowicy krwi ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Optymalne stężenie terapeutyczne mieści się zazwyczaj w zakresie 0,6-1,2 mmol/l. Przekroczenie bezpiecznego stężenia może prowadzić do objawów zatrucia, takich jak zaburzenia neurologiczne, drżenie, zaburzenia świadomości czy zaburzenia rytmu serca.
Wśród działań niepożądanych terapii litem wymienia się: wpływ na funkcję tarczycy (może powodować niedoczynność), działanie nefrotoksyczne, zwiększone wydalanie wody z moczem, drżenie, przyrost masy ciała oraz wpływ na przewodnictwo w sercu. Istotne są także liczne interakcje litu z innymi lekami, zwłaszcza diuretykami, NLPZ i inhibitorami ACE.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rispolept 3 mg
Rysperydon, jako selektywny antagonista receptorów serotoninergicznych 5-HT₂ i dopaminergicznych D₂, wykazuje unikalny profil farmakodynamiczny, który przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych typu I oraz behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD). W badaniach klinicznych potwierdzono jego efektywność w dawkach od 1 mg do 16 mg na dobę, z korzystnym profilem działań niepożądanych, w tym mniejszym ryzykiem objawów pozapiramidowych w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. W terapii schizofrenii rysperydon wykazał przewagę nad placebo w ocenie za pomocą skal BPRS i PANSS, a w długoterminowym badaniu wydłużył czas do nawrotu choroby w porównaniu z haloperydolem. W leczeniu manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I skuteczność potwierdzono w dawkach 1–6 mg/dobę, z istotną poprawą w skali YMRS już po 3 tygodniach terapii, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze stabilizatorami nastroju, z wyjątkiem interakcji z karbamazepiną obniżającą stężenia leku.
9-hydroksyrysperydon, aktywność motoryczna, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, epizod maniakalny, funkcja intelektualna, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lit leczniczy, neuroleptyk klasyczny, objaw negatywny, objawy pozapiramidowe, objawy wytwórcze schizofrenii, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, schizofrenia, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, stabilizator nastroju, uporczywa agresja w otępieniu, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności uczenia się, zachowanie destrukcyjne