aktywność motoryczna
Aktywność motoryczna to zdolność organizmu do wykonywania różnego rodzaju ruchów, które wynikają z pracy układu nerwowo-mięśniowego. Obejmuje ona zarówno proste odruchy, jak i złożone, skoordynowane czynności ruchowe. W medycynie ocena aktywności motorycznej stanowi istotny element diagnostyki neurologicznej oraz monitorowania skuteczności terapii.
U pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi obserwuje się szereg nieprawidłowości w zakresie aktywności motorycznej – od hipokinezji (zmniejszonej aktywności ruchowej) charakterystycznej dla choroby Parkinsona, przez hiperkinezję (nadmierną aktywność) występującą w pląsawicy, po akatyzję (niemożność pozostania w bezruchu) obserwowaną jako działanie niepożądane niektórych leków psychotropowych.
Prawidłowa ocena aktywności motorycznej wymaga analizy takich parametrów jak napięcie mięśniowe, siła mięśniowa, koordynacja ruchowa, równowaga oraz zdolność do wykonywania precyzyjnych ruchów. W praktyce klinicznej stosuje się wystandaryzowane skale i testy (np. skalę Tinetti, test Up & Go) pozwalające na obiektywną ocenę sprawności motorycznej pacjenta.
Terapia zaburzeń aktywności motorycznej obejmuje farmakoterapię, fizjoterapię, terapię zajęciową oraz, w wybranych przypadkach, metody zabiegowe (np. głęboka stymulacja mózgu w chorobie Parkinsona). Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla zachowania sprawności funkcjonalnej pacjenta i poprawy jakości jego życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clindamycin Noridem 150 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klindamycyny wykazały, że wielokrotne podawanie domięśniowe u psów prowadzi do istotnego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT oraz nieznacznego powiększenia masy wątroby, bez zmian morfologicznych. Długotrwała ekspozycja wiązała się z uszkodzeniem błony śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego, co wskazuje na ryzyko hepatotoksyczności i gastropatii przy przewlekłym stosowaniu. Reakcje miejscowe po iniekcjach obejmowały stan zapalny, wylewy podskórne i uszkodzenia tkanek, jednak badane stężenia były wyższe niż terapeutyczne u ludzi. Testy genotoksyczności (mikrojądrowy u szczurów i test Amesa) dały wyniki negatywne, co przemawia za brakiem mutagennego potencjału klindamycyny.
aktywność motoryczna, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, błona śluzowa żołądka, drgawki, hepatotoksyczność, klindamycyna, pęcherzyk żółciowy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, stan zapalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wylew podskórny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rispolept Consta 50 mg
Rysperydon, składnik aktywny leku Rispolept Consta (kod ATC: N05AX08), wykazuje specyficzny mechanizm działania farmakodynamicznego oparty na selektywnym antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5-HT2 oraz dopaminergicznych D2. Ponadto, lek wykazuje powinowactwo do receptorów alfa-1-adrenergicznych, histaminergicznych H1 oraz alfa-2-adrenergicznych, przy braku powinowactwa do receptorów cholinergicznych, co wpływa na profil działań niepożądanych. Antagonizm receptorów D2 odpowiada za skuteczność przeciwpsychotyczną, zwłaszcza w zakresie objawów pozytywnych schizofrenii, natomiast zrównoważone działanie na receptory 5-HT2 i D2 zmniejsza ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych oraz rozszerza spektrum terapeutyczne o objawy negatywne i zaburzenia afektywne. W porównaniu z klasycznymi neuroleptykami, rysperydon wykazuje mniejsze ograniczenie aktywności motorycznej i łagodniejszą katalepsję.
aktywność motoryczna, antagonizm monoaminergiczny, działanie pozapiramidowe niepożądane, forma doustna leku, katalepsja, klasyczny neuroleptyk, klasyfikacja DSM-IV, metoda ekstrapolacji ostatniej obserwacji, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozytywne schizofrenii, objawy wytwórcze schizofrenii, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, Rispolept Consta, rysperydon, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, zaburzenie afektywne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon substancji czynnych
Iberis amara – Właściwości farmakodynamiczne
Iberis amara, główny składnik aktywny preparatu roślinnego Iberogast (kod ATC: A03), wykazuje złożone, dwukierunkowe działanie na przewód pokarmowy, potwierdzone badaniami in vitro i in vivo. Farmakodynamika Iberis amara obejmuje zwiększanie napięcia podstawowego w niepobudzonych lub słabo pobudzonych odcinkach przewodu pokarmowego, co łagodzi objawy takie jak uczucie pełności i wzdęcia. Działanie to jest równoważone przez rozkurczające właściwości pozostałych ekstraktów w preparacie, co umożliwia normalizację motoryki zarówno przy osłabionej, jak i nadmiernej perystaltyce. Ponadto, Iberis amara zmniejsza wrażliwość aferentną jelita na bodźce mechaniczne i serotoninowe, co może tłumaczyć efekt przeciwbólowy w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego. Mechanizm działania opiera się na interakcji z receptorami serotoninowymi, muskarynowymi i opioidowymi, co wyjaśnia wielokierunkowe efekty farmakologiczne.
5-lipoksygenaza, aktywność motoryczna, błona śluzowa żołądka, dolegliwość bólowa, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, działanie wiatropędne, ekstrahent, ekstrakt roślinny, Iberis amara, komórka okładzinowa, lek roślinny, leukotrien, mikrobiologia przewodu pokarmowego, mucyna, patofizjologia, perystaltyka, płyn doustny, prostaglandyna, przewód pokarmowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, sok żołądkowy, stres oksydacyjny, układ pokarmowy, właściwości rozkurczające, wrażliwość aferentna jelita, wyciąg roślinny, wyciąg z ziela, wzdęcie, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rispolept 1 mg
Rysperydon, będący antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT₂ i dopaminergicznych D₂, wykazuje zrównoważone działanie farmakodynamiczne, co przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych typu I oraz behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD). W badaniach klinicznych potwierdzono jego efektywność w dawkach od 1 do 16 mg/dobę w schizofrenii (optymalne 4-8 mg/dobę), 1-6 mg/dobę w ostrych epizodach manii oraz 0,5-4 mg/dobę w leczeniu agresji u pacjentów z otępieniem. Rysperydon wykazuje mniejsze ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami, co jest związane z jego unikatowym profilem receptorowym, w tym brakiem powinowactwa do receptorów cholinergicznych. Długoterminowe badania wykazały, że rysperydon wydłuża czas do nawrotu schizofrenii w porównaniu z haloperydolem.
aktywność motoryczna, antagonista monoaminergiczny, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, działanie niepożądane, epizod manii, funkcja intelektualna, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lit, nawrót choroby, objawy wytwórcze schizofrenii, otępienie, otępienie naczyniowe, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, schizofrenia, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności uczenia się, zachowanie destrukcyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rispolept 1 mg/ml
Rysperydon, będący antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT₂ oraz dopaminergicznych D₂, wykazuje złożone działanie farmakodynamiczne, które przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych, behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD) oraz zaburzeń zachowania u dzieci. W badaniach klinicznych potwierdzono jego efektywność w dawkach od 1 do 16 mg/dobę u dorosłych ze schizofrenią, gdzie poprawiał objawy pozytywne i negatywne oceniane skalami BPRS i PANSS. W terapii epizodów maniakalnych zaburzenia dwubiegunowego stosowano dawki 1-6 mg/dobę, uzyskując istotną redukcję objawów według skali YMRS. U osób starszych z otępieniem rysperydon w dawkach 0,5-4 mg/dobę skutecznie redukował agresję, pobudzenie i psychozę, oceniane skalami BEHAVE-AD i CMAI. W populacji pediatrycznej (5-12 lat) z zaburzeniami zachowania stosowano dawki 0,02-0,06 mg/kg mc./dobę, co przekładało się na poprawę w podskali Conduct Problem skali Nisongera (N-CBRF).
aktywność motoryczna, antagonizm monoaminergiczny, antagonizm ośrodkowy, badanie podwójnie zaślepione, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, działanie pozapiramidowe, funkcja intelektualna, haloperydol, katalepsja, klasyczny neuroleptyk, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, objaw negatywny, objaw pozytywny, objaw wytwórczy, ostry epizod manii, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, receptor α2-adrenergiczny, rysperydon, schizofrenia, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, upośledzenie psychiczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania, zachowanie destrukcyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidone Grindeks 4 mg
Rysperydon, będący antagonistą receptorów 5-HT2 i D2, wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, objawów behawioralnych i psychologicznych demencji (BPSD) oraz zaburzeń zachowania u dzieci. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 2500 dorosłych pacjentów ze schizofrenią, dawki rysperydonu w zakresie 1-16 mg/dobę (optymalne 4-8 mg/dobę) wykazały istotną skuteczność w skalach PANSS i BPRS, przewyższając placebo i wykazując lepszy profil tolerancji niż klasyczne neuroleptyki. W terapii epizodów maniakalnych (dawki 1-6 mg/dobę) rysperydon znacząco obniżał wyniki w skali YMRS, z efektywnością porównywalną do haloperydolu, a w leczeniu skojarzonym z litem lub walproinianem potwierdzono większą skuteczność niż monoterapia. W populacji osób starszych z otępieniem (dawki 0,5-4 mg/dobę) rysperydon skutecznie redukował agresję, pobudzenie i psychozę, niezależnie od stopnia zaawansowania otępienia i typu choroby, oceniane skalami BEHAVE-AD i CMAI.
aktywność motoryczna, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, epizod maniakalny, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lit w psychiatrii, objawy pozapiramidowe, objawy wytwórcze, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, skala BPRS, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, skala PANSS, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sojourn 100%
Sewofluran, halogenowany eter metyloizopropylowy (kod ATC: N01AB08), jest stosowany jako środek do znieczulenia wziewnego ogólnego w stężeniu 100% (preparat Sojourn). Charakteryzuje się niskim współczynnikiem podziału krew-gaz (0,65), co umożliwia szybkie indukowanie i wybudzanie pacjenta. Działanie sewofluranu obejmuje utratę przytomności, odwracalne zniesienie bólu, hamowanie aktywności motorycznej, osłabienie odruchów autonomicznych oraz depresję układu oddechowo-krążeniowego, a intensywność tych efektów jest ściśle zależna od dawki. Minimalne stężenie pęcherzykowe (MAC) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wieku pacjenta, co pozwala na precyzyjne kontrolowanie głębokości znieczulenia.
aktywność motoryczna, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze krwi, depresja krążeniowa, depresja oddechowo-krążeniowa, działanie arytmogenne, indukcja znieczulenia, noradrenalina w osoczu, odruch autonomiczny, sewofluran, stężenie pęcherzykowe, szybkość działania leku, utrata przytomności, uwrażliwienie mięśnia sercowego, współczynnik podziału krew/gaz, wybudzenie, znieczulenie wziewne ogólne, zniesienie bólu, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Medikinet CR 5 mg 5 mg
Medikinet CR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu, jest sympatykomimetykiem o działaniu ośrodkowym, stosowanym w leczeniu ADHD u dorosłych i dzieci. Mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego wychwytu norepinefryny i dopaminy oraz zwiększeniu uwalniania monoamin, co prowadzi do pobudzenia kory mózgowej i układu siatkowatego. W badaniach klinicznych EMMA (363 pacjentów, 24 tygodnie) i QUMEA (162 pacjentów, 20 tygodni) wykazano istotne statystycznie zmniejszenie objawów ADHD mierzone skalą WRI, z efektami odpowiednio: -18,88 (p=0,002) i -13,2 (p=0,0001) w grupach leczonych Medikinet CR, w porównaniu do placebo (-13,99 i -6,2). Dawkowanie było indywidualnie dostosowywane, z przeciętnymi dawkami 0,55 mg/kg (EMMA) i 0,9 mg/kg (QUMEA), przy czym wyższe dawki korelowały z większą skutecznością. W badaniu EMMA zaobserwowano różnice płciowe w odpowiedzi na leczenie: u mężczyzn skuteczność występowała przy dawkach >0,7 mg/kg, a u kobiet już przy dawkach <0,3 mg/kg.
ADHD, aktywność motoryczna, analiza wariancji ANOVA, chlorowodorek metylofenidatu, ekstrapolacja ostatniej obserwacji, enancjomer, kora mózgowa, lek nootropowy, lek psychopobudzający, metylofenidat, mieszanina racemiczna, neuron presynaptyczny, ośrodkowy układ nerwowy, przestrzeń pozaneuronalna, psychoanaleptyk, psychoterapia poznawczo-behawioralna, skala CAARS-O:L, skala WRI, sympatykomimetyk o działaniu ośrodkowym, układ siatkowaty, uwalnianie monoamin, WRAADS, wychwyt dopaminy, wychwyt norepinefryny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rispolept 3 mg
Rysperydon, jako selektywny antagonista receptorów serotoninergicznych 5-HT₂ i dopaminergicznych D₂, wykazuje unikalny profil farmakodynamiczny, który przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych typu I oraz behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD). W badaniach klinicznych potwierdzono jego efektywność w dawkach od 1 mg do 16 mg na dobę, z korzystnym profilem działań niepożądanych, w tym mniejszym ryzykiem objawów pozapiramidowych w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. W terapii schizofrenii rysperydon wykazał przewagę nad placebo w ocenie za pomocą skal BPRS i PANSS, a w długoterminowym badaniu wydłużył czas do nawrotu choroby w porównaniu z haloperydolem. W leczeniu manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I skuteczność potwierdzono w dawkach 1–6 mg/dobę, z istotną poprawą w skali YMRS już po 3 tygodniach terapii, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze stabilizatorami nastroju, z wyjątkiem interakcji z karbamazepiną obniżającą stężenia leku.
9-hydroksyrysperydon, aktywność motoryczna, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, epizod maniakalny, funkcja intelektualna, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lit leczniczy, neuroleptyk klasyczny, objaw negatywny, objawy pozapiramidowe, objawy wytwórcze schizofrenii, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, schizofrenia, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, stabilizator nastroju, uporczywa agresja w otępieniu, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności uczenia się, zachowanie destrukcyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orizon 2 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, jest antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1-adrenergicznych, a niskim do histaminergicznych H1 i alfa-2-adrenergicznych, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego mechanizm działania pozwala na skuteczne leczenie schizofrenii, zmniejszając objawy pozytywne i negatywne oraz ograniczając ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych (4-8 tygodni, dawki 1-16 mg/dobę) wykazano istotną poprawę w skalach BPRS i PANSS. W długoterminowym badaniu (1-2 lata) rysperydon (2-8 mg/dobę) wydłużył czas do nawrotu choroby w porównaniu z haloperydolem. Ponadto, rysperydon jest skuteczny w leczeniu ostrych epizodów manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I (dawki 1-6 mg/dobę, 3 tygodnie), potwierdzając redukcję objawów w skali YMRS, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem, z wyjątkiem interakcji z karbamazepiną obniżającej stężenia leku.
aktywność motoryczna, antagonista monoaminergiczny, BPSD, choroba Alzheimera, demencja naczyniowa, działanie pozapiramidowe, epizod maniakalny, katalepsja, neuroleptyk klasyczny, objaw negatywny, objaw wytwórczy schizofrenii, otępienie umiarkowane, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie zachowania, zachowanie destrukcyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidone Grindeks 3 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Risperidone Grindeks, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o mechanizmie działania polegającym na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5-HT2 oraz dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa1-adrenergicznych i histaminergicznych H1, bez wpływu na receptory cholinergiczne. W badaniach klinicznych potwierdzono jego skuteczność w leczeniu schizofrenii (dawki 2-16 mg/dobę), gdzie wykazał poprawę objawów pozytywnych i negatywnych ocenianych skalami PANSS i BPRS oraz wydłużenie okresu remisji w porównaniu z haloperydolem. W terapii epizodów maniakalnych w zaburzeniach dwubiegunowych typu I (1-6 mg/dobę) rysperydon znacząco redukował objawy manii według skali YMRS, z utrzymaniem efektu w fazie podtrzymującej. Ponadto, w leczeniu behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD) u osób starszych (0,5-4 mg/dobę) wykazano istotną skuteczność w redukcji agresji i pobudzenia, niezależnie od stopnia zaawansowania otępienia i jego typu.
9-hydroksyrysperydon, aktywność motoryczna, antagonista monoaminergiczny, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, działanie pozapiramidowe niepożądane, funkcja intelektualna, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk klasyczny, objaw negatywny, objaw wytwórczy schizofrenii, otępienie mieszane, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, schizofrenia, skala Nisongera, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności uczenia się