wchłanianie diazepamu
Diazepam to lek z grupy benzodiazepin o działaniu przeciwlękowym, przeciwdrgawkowym, miorelaksacyjnym i nasennym. Jego wchłanianie zachodzi głównie w przewodzie pokarmowym, przy czym proces ten charakteryzuje się wysoką biodostępnością, sięgającą 80-100% po podaniu doustnym.
Wchłanianie diazepamu przebiega stosunkowo szybko – maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest zwykle po 30-90 minutach od przyjęcia doustnego, choć może to zależeć od wielu czynników, takich jak obecność pokarmu w żołądku czy jednoczesne stosowanie innych leków. Diazepam cechuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia mu łatwe przenikanie przez barierę krew-mózg oraz akumulację w tkance tłuszczowej.
Po wchłonięciu diazepam jest metabolizowany w wątrobie głównie przez enzymy cytochromu P450 (CYP2C19 i CYP3A4) do aktywnych metabolitów, w tym nordazepamu, który ma dłuższy okres półtrwania niż związek macierzysty. Ta właściwość metaboliczna przyczynia się do przedłużonego działania terapeutycznego leku. Należy pamiętać, że zaburzenia czynności wątroby mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę diazepamu, zmieniając zarówno szybkość jego wchłaniania, jak i eliminacji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Diazepam charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, istotną dla optymalizacji terapii i przewidywania interakcji lekowych. Po podaniu doustnym (5 mg) lek jest szybko i całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 176 ng/ml w ciągu 30-90 minut na czczo, jednak obecność pokarmu opóźnia wchłanianie (do około 2,5 godziny) i obniża Cmax o 20% oraz AUC o 27%. Podanie dożylne (5 mg) zapewnia najszybsze osiągnięcie efektu terapeutycznego z maksymalnym stężeniem 150-400 ng/ml po 5 minutach. Wchłanianie po podaniu domięśniowym (10 mg) jest zmienne, z Cmax 287-314 ng/ml osiąganym po około 1,3-1,5 godziny, natomiast podanie doodbytnicze cechuje się biodostępnością bliską 100% i szybkim osiągnięciem stężenia maksymalnego (6-10 minut u dzieci, 15-20 minut u dorosłych). Diazepam wiąże się z białkami osocza w 95-99% i wykazuje dużą objętość dystrybucji (0,8–2 l/kg), przenikając przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, choroba wątroby, diagnostyka różnicowa, farmakokinetyka diazepamu, faza eliminacji, fosfokinaza kreatynowa, glukuronidacja, izoenzymy cytochromu P450, klirens diazepamu, niewydolność nerek, nordiazepam, objętość dystrybucji, oksazepam, otyłość, pacjent geriatryczny, podanie wielokrotne, półokres dystrybucji, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, temazepam, wchłanianie diazepamu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Diazepam charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 176 ng/ml po 0,5-1 godzinie po dawce 5 mg. Obecność pokarmu opóźnia i zmniejsza wchłanianie, wydłużając czas do Cmax do około 2,5 godziny oraz obniżając Cmax o 20% i AUC o 27%. Diazepam wiąże się silnie z białkami osocza (98%), ma objętość dystrybucji 0,8-1,0 l/kg i okres półtrwania fazy dystrybucji około 3 godzin. Przenika przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki (około 10% stężenia osoczowego). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C19 do aktywnych metabolitów: N-desmetylodiazepamu (okres półtrwania 2-4 dni), temazepamu i oksazepamu, które ulegają dalszej koniugacji. Eliminacja jest dwufazowa, z okresem półtrwania fazy eliminacji do 48 godzin dla diazepamu i do 100 godzin dla N-desmetylodiazepamu, głównie przez nerki (sprzężone metabolity) i w 10% przez kał. Klirens wynosi 20-30 ml/min.
aktywne metabolity, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, choroba wątroby, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja leku, farmakokinetyka, glukuronidacja, klirens, kwas glukuronowy, metabolizm wątrobowy, mleko ludzkie, niewydolność nerek, nordiazepam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksazepam, podanie doustne, temazepam, wchłanianie diazepamu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe
