schemat Mayo
Schemat Mayo to jeden z najpopularniejszych protokołów leczenia mięsaka tkanek miękkich, opracowany przez klinikę Mayo w Stanach Zjednoczonych. Stanowi on kompleksowe podejście do diagnostyki i terapii tego typu nowotworów, obejmujące zarówno leczenie chirurgiczne, jak i systemowe.
W schemacie Mayo kluczowe znaczenie ma wielodyscyplinarne podejście do pacjenta, obejmujące współpracę chirurgów onkologicznych, radioterapeutów, onkologów klinicznych oraz specjalistów diagnostyki obrazowej i patologów. Protokół ten uwzględnia szereg czynników prognostycznych, w tym stopień złośliwości histologicznej, wielkość guza oraz obecność przerzutów odległych.
Leczenie według schematu Mayo zazwyczaj obejmuje radykalną resekcję chirurgiczną z odpowiednim marginesem tkanek zdrowych, często połączoną z chemioterapią przedoperacyjną lub pooperacyjną oraz radioterapią. Schemat ten jest regularnie aktualizowany w oparciu o najnowsze dane kliniczne, co pozwala na optymalizację wyników leczenia i poprawę rokowania pacjentów z mięsakami tkanek miękkich.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Capecitabinum Glenmark 150 mg
Kapecytabina, będąca prolekiem 5-fluorouracylu (5-FU), wykazuje selektywne działanie cytotoksyczne dzięki aktywacji przez fosforylazę tymidynową, enzym występujący w wyższych stężeniach w tkankach nowotworowych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy DNA i RNA poprzez blokadę metylacji kwasu deoksyurydylowego do tymidylowego, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, szczególnie szybko dzielących się. W badaniach klinicznych fazy III potwierdzono skuteczność kapecytabiny w monoterapii oraz w skojarzeniu z oksaliplatyną (schemat XELOX) w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy w stadium III, wykazując co najmniej równoważną lub lepszą skuteczność w porównaniu do standardowego schematu 5-FU/leukoworyna (Mayo). Dawki stosowane w badaniach to 1250 mg/m² pc. kapecytabiny dwa razy na dobę przez 14 dni w cyklach trzytygodniowych oraz 1000 mg/m² pc. w schemacie XELOX z oksaliplatyną 130 mg/m² pc. iv.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, całkowity czas przeżycia, cytostatyk, działanie cytotoksyczne, FOLFOX-4, fosforylaza tymidynowa, kapecytabina, kwas deoksyrybonukleinowy, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, leukoworyna, odsetek odpowiedzi, oksaliplatyna, prekursor leku, progresja choroby, przeżycie bez choroby, przeżycie bez nawrotu, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, schemat Mayo, synteza RNA, XELOX - Leksykon substancji czynnych
Kapecytabina – Właściwości farmakodynamiczne
Kapecytabina jest prolekiem 5-fluorouracylu (5-FU), aktywowanym enzymatycznie, głównie przez fosforylazę tymidynową, obecna w tkankach nowotworowych i zdrowych, lecz w niższych stężeniach. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy DNA poprzez blokadę metylacji kwasu deoksyurydylowego do tymidylowego oraz na zahamowaniu syntezy RNA i białek, co prowadzi do selektywnej cytotoksyczności wobec szybko dzielących się komórek nowotworowych. W badaniach klinicznych fazy III kapecytabina wykazała równoważną lub lepszą skuteczność w porównaniu do standardowego schematu 5-FU/leukoworyna w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy w stadium III, z dawkowaniem 1250 mg/m² pc. dwa razy na dobę przez 2 tygodnie w cyklach 3-tygodniowych. Schemat XELOX (kapecytabina 1000 mg/m² pc. dwa razy na dobę + oksaliplatyna 130 mg/m² pc. co 3 tygodnie) wykazał istotną poprawę czasu przeżycia bez choroby (HR=0,80; p=0,0045) i trend do poprawy całkowitego przeżycia w porównaniu do 5-FU/LV.
5-fluorouracyl, badanie randomizowane kontrolowane, bewacyzumab, całkowity czas przeżycia, cisplatyna, cytotoksyczność, czas przeżycia bez choroby, docetaksel, działanie przeciwnowotworowe, epirubicyna, fluoropirymidyna, FOLFOX, fosforylaza tymidynowa, kwas deoksyrybonukleinowy, leczenie uzupełniające, leukoworyna, mediana przeżycia, oksaliplatyna, progresja choroby, rak jelita grubego, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, schemat Mayo, XELOX, zaawansowany rak piersi, zaawansowany rak żołądka, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Capecitabine LEK-AM 500 mg
Kapecytabina, doustny prolek 5-fluorouracylu (5-FU), jest cytostatykiem z grupy antymetabolitów (ATC: L01BC06), aktywowanym enzymatycznie głównie przez fosforylazę tymidynową, obecną w wyższych stężeniach w tkankach nowotworowych. Mechanizm działania 5-FU obejmuje hamowanie metylacji deoksyurydylowego do tymidylowego, co zaburza syntezę DNA, oraz wbudowanie się do RNA, co hamuje syntezę RNA i białek, szczególnie w szybko proliferujących komórkach nowotworowych. W badaniach klinicznych fazy III (XACT, NO16968) kapecytabina wykazała skuteczność nie gorszą od dożylnego 5-FU/leukoworyny w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy stadium III, z dawkowaniem 1250 mg/m² dwa razy na dobę przez 14 dni w 3-tygodniowych cyklach. Schemat XELOX (kapecytabina 1000 mg/m² dwa razy na dobę przez 14 dni + oksaliplatyna 130 mg/m² co 3 tygodnie) wykazał przewagę nad 5-FU/LV w zakresie przeżycia wolnego od choroby (DFS) (HR=0,80; p=0,0045) i trend do poprawy całkowitego przeżycia (OS) w populacji z rakiem okrężnicy w stadium III. W leczeniu przerzutowego raka jelita grubego kapecytabina w monoterapii lub w skojarzeniu (XELOX) wykazała porównywalną skuteczność do schematów 5-FU opartych na bolusie lub wlewie ciągłym, z medianą OS około 392 dni i wskaźnikiem odpowiedzi obiektywnych do 25,7%.
5-fluorouracyl, antracykliny, bewacyzumab, cisplatyna, czas wolny od progresji choroby, docetaksel, epirubicyna, fosforylaza tymidynowa, gorączka neutropeniczna, irynotekan, kapecytabina, kwas deoksyurydylowy, leukoworyna, monoterapia kapecytabina, neutropenia, oksaliplatyna, przeżycie bez choroby, rak jelita grubego, schemat Mayo, schemat XELIRI, toksyczność żołądkowo-jelitowa, zaawansowany rak żołądka, zespół ręka-stopa