jednostronne porażenie strun głosowych
Jednostronne porażenie strun głosowych to stan, w którym dochodzi do utraty funkcji motorycznej jednej ze strun głosowych, co powoduje jej nieruchomość lub ograniczenie ruchomości. Jest to najczęściej wynik uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego, który unerwia mięśnie odpowiedzialne za ruch strun głosowych.
Etiologia jednostronnego porażenia strun głosowych jest zróżnicowana. Najczęstsze przyczyny obejmują zabiegi operacyjne (szczególnie operacje tarczycy, przełyku, klatki piersiowej), urazy, guzy naciekające nerw krtaniowy wsteczny (nowotwory płuc, tarczycy, przełyku), infekcje (wirusowe zapalenie krtani) oraz choroby neurologiczne. W około 20% przypadków przyczyna pozostaje nieznana (porażenie idiopatyczne).
Objawy kliniczne jednostronnego porażenia strun głosowych obejmują przede wszystkim chrypkę, osłabienie głosu, trudności w mówieniu, męczliwość głosową, a czasami trudności w połykaniu i aspirację treści pokarmowej. Nasilenie objawów zależy od pozycji unieruchomionej struny głosowej oraz zdolności kompensacyjnych drugiej, prawidłowo funkcjonującej struny.
Diagnostyka obejmuje laryngoskopię (pośrednią lub endoskopową), która pozwala na bezpośrednią ocenę ruchomości strun głosowych. W celu ustalenia etiologii wykonuje się badania obrazowe (CT, MRI) szyi i klatki piersiowej, a także badania elektrofizjologiczne i ultrasonografię krtani z oceną ruchomości strun.
Leczenie jednostronnego porażenia strun głosowych zależy od przyczyny, nasilenia objawów i czasu trwania schorzenia. Obejmuje terapię głosu, iniekcje augmentacyjne (wypełnienie struny głosowej kwasem hialuronowym, kolagenem lub tłuszczem autogennym), tyroplastykę (medializację struny głosowej) oraz reanerwację. W niektórych przypadkach możliwa jest samoistna regeneracja nerwu i powrót funkcji w ciągu 6-12 miesięcy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Diagnostyka i diagnoza
Porażenie strun głosowych to zaburzenie ruchomości jednej lub obu strun głosowych, najczęściej spowodowane uszkodzeniem nerwów krtaniowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, ocenie jakości głosu oraz badaniach laryngoskopowych, w tym fiberolaryngoskopii elastycznej i wideostroboskopii, które umożliwiają ocenę funkcji i wibracji strun głosowych. Kluczową rolę odgrywa również laryngoskopia bezpośrednia oraz elektromiografia krtaniowa (LEMG), wykonywana optymalnie między 6 tygodniem a 6 miesiącem od początku objawów, pozwalająca na ocenę stopnia uszkodzenia nerwu, różnicowanie porażenia neurologicznego od mechanicznego oraz prognozowanie powrotu funkcji. Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT) z kontrastem i rezonans magnetyczny (MRI), są niezbędne do identyfikacji przyczyn porażenia, zwłaszcza w przypadkach o niejasnej etiologii, choć CT charakteryzuje się niską czułością i wartością predykcyjną ujemną w diagnostyce porażenia strun głosowych. Dodatkowo, badania laboratoryjne, spirometria oraz analiza akustyczna głosu wspomagają kompleksową ocenę pacjenta.
borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, chrypka, cukrzyca, dysfagia, dysfonia czynnościowa, elektromiografia krtaniowa, guz Pancoasta, infekcja wirusowa, jednostronne porażenie strun głosowych, laryngolog, laryngoskopia, laryngoskopia bezpośrednia, niewydolność oddechowa, obturacja dróg oddechowych, obustronne porażenie strun głosowych, opryszczka, otolaryngologia, polineuropatia, porażenie strun głosowych, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, spirometria, stridor wdechowy, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, tomografia komputerowa, udar mózgu, wideostroboskopia, zdjęcie RTG klatki piersiowej, zespół Ortnera - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Leczenie
Porażenie strun głosowych wynika z uszkodzenia nerwu kontrolującego mięśnie strun głosowych, co prowadzi do ograniczenia ich ruchomości i wpływa na fonację, oddychanie oraz połykanie. Leczenie zależy od etiologii, stopnia nasilenia i czasu trwania objawów, obejmując terapię głosową, iniekcje wypełniające, procedury chirurgiczne oraz reinerwację nerwową. Terapia głosowa, prowadzona przez logopedę, jest pierwszą linią leczenia, szczególnie w łagodnych i umiarkowanych przypadkach, i obejmuje ćwiczenia wzmacniające struny głosowe, poprawę kontroli oddechu oraz techniki zapobiegające napięciom mięśniowym. Iniekcje wypełniające, stosowane głównie w jednostronnym porażeniu, wykorzystują substancje takie jak tłuszcz autologiczny, kolagen, kwas hialuronowy czy hydroksyapatyt wapnia, zapewniając efekt trwający od 2-3 miesięcy do roku. Laryngoplastyka medialna (tymoplastyka typu I) z implantami silikonowymi lub Gore-Tex umożliwia trwałą medializację struny głosowej i jest preferowaną metodą w celu poprawy fonacji u pacjentów z jednostronnym porażeniem.
funkcjonalna stymulacja elektryczna, Gore-Tex, hydroksyapatyt wapnia, implant krtaniowy, implant silikonowy, jednostronne porażenie strun głosowych, kwas hialuronowy, laryngolog, logopeda, nerw krtaniowy, neurostymulacja, obustronne porażenie strun głosowych, otorynolaryngolog, porażenie strun głosowych, rehabilitacja głosowa, rurka tracheostomijna, terapia genowa, terapia głosowa, terapia komórkami macierzystymi, toksyna botulinowa, tracheostomia - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Epidemiologia
Porażenie strun głosowych (VFP) jest rzadkim schorzeniem o częstości występowania około 0,42% w populacji ogólnej, z jednostronnym porażeniem (UVCP) dominującym nad obustronnym (BVFP), które występuje z częstością około 0,95/100 000 osób. Etiologia VFP jest zróżnicowana, z dominującymi przyczynami jatrogenicznymi (42%, głównie po operacjach tarczycy) oraz naciekaniem nowotworowym (27%). W populacji pediatrycznej BVFP jest drugą najczęstszą wrodzoną nieprawidłowością krtani, a spontaniczne odzyskanie funkcji strun głosowych obserwuje się u 48-62% dzieci. Diagnostyka opiera się na laryngoskopii oraz obrazowaniu (CT, MRI), a leczenie obejmuje terapię głosu i interwencje chirurgiczne, z jednostronnym poszerzeniem głośni jako najczęstszą procedurą chirurgiczną. Wskaźnik rewizji operacyjnych wynosi 32,4%, a czynniki ryzyka obejmują etiologię nowotworową i nawyki alkoholowe.
choroba Parkinsona, infekcja SARS-CoV-2, jądro dwuznaczne, jednostronne porażenie strun głosowych, kortykosteroid, laryngolog, laryngomalacja, laryngoskopia, miastenia, naciekanie nowotworowe, nerw krtaniowy wsteczny, obustronne porażenie strun głosowych, operacja tarczycy, porażenie strun głosowych, powikłanie neurologiczne, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, tracheostomia, tyroidektomia, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Zapobieganie i profilaktyka
Porażenie strun głosowych, będące wynikiem uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego (RLN), stanowi istotne wyzwanie kliniczne ze względu na ryzyko dysfonii, aspiracji oraz zapalenia płuc. Profilaktyka obejmuje unikanie urazów szyi, szybkie leczenie infekcji oraz regularne kontrole zdrowotne, a także ostrożność podczas procedur chirurgicznych i intubacji dotchawiczej. Wczesne rozpoznanie objawów takich jak chrypka trwająca ponad 2 tygodnie, dysfagia, zaburzenia oddychania czy nawracające zapalenia płuc jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego leczenia. Wczesna laryngoplastyka iniekcyjna, polegająca na podaniu środków wypełniających (np. autologiczny tłuszcz, kolagen, kwas hialuronowy), może poprawić jakość głosu, zmniejszyć ryzyko aspiracji i potencjalnie zapobiec konieczności tyroplastyki medializacyjnej.
choroba Parkinsona, chrypka, dysfagia, dysfonia, hydroksyapatyt, intubacja dotchawicza, jednostronne porażenie strun głosowych, kwas hialuronowy, nerw krtaniowy wsteczny, porażenie strun głosowych, powikłanie jatrogenne, rurka intubacyjna, schorzenie nerwowo-mięśniowe, tyroplastyka, zaburzenie oddychania, zachłystowe zapalenie płuc