jednoniciowy wirus RNA

Jednoniciowy wirus RNA (ssRNA) to rodzaj wirusa, którego materiał genetyczny stanowi pojedyncza nić kwasu rybonukleinowego (RNA). Wirusy te można podzielić na dwie główne kategorie: wirusy o dodatniej polarności (ssRNA+), których genom może bezpośrednio funkcjonować jako mRNA, oraz wirusy o ujemnej polarności (ssRNA-), których genom musi najpierw zostać przepisany na nić komplementarną, aby mógł służyć jako matryca do syntezy białek.

Do jednoniciowych wirusów RNA o polarności dodatniej należą m.in. koronawirusy (w tym SARS-CoV-2), flawiwirusy (np. wirus zapalenia wątroby typu C, wirus dengi), pikornawirus (np. wirus polio) oraz togawirusy. Natomiast wśród wirusów ssRNA o polarności ujemnej wyróżniamy ortomyksowirusy (np. wirus grypy), paramyksowirusy (np. wirus odry), rabdowirusy (np. wirus wścieklizny) oraz filowirusy (np. wirus Ebola).

Jednoniciowe wirusy RNA charakteryzują się wysoką zmiennością genetyczną wynikającą z braku mechanizmów naprawy błędów podczas replikacji. Ta cecha sprawia, że szybko ewoluują i mogą adaptować się do nowych warunków środowiskowych, co stanowi wyzwanie w opracowywaniu skutecznych metod terapeutycznych i szczepionek przeciwko chorobom przez nie wywoływanym.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Wirus syncytialny oddechowy (rsv) – Etiologia i przyczyny

Wirus syncytialny oddechowy (RSV) jest jednoniciowym wirusem RNA z rodziny Paramyxoviridae, stanowiącym główną przyczynę zakażeń układu oddechowego, zwłaszcza u niemowląt i osób starszych. RSV przenosi się drogą kropelkową i przez kontakt bezpośredni, atakując nabłonek dróg oddechowych i wywołując zapalenie oskrzelików oraz płuc. Szczególnie narażone na ciężki przebieg infekcji są niemowlęta do 12 miesiąca życia (zwłaszcza poniżej 6 miesięcy), wcześniaki, osoby powyżej 75 roku życia oraz pacjenci z chorobami serca, płuc, osłabionym układem odpornościowym i innymi schorzeniami przewlekłymi. Rocznie RSV powoduje około 34 miliony ostrych zakażeń dolnych dróg oddechowych u dzieci, z czego ponad 3 miliony wymagają hospitalizacji. W ostatnich latach opracowano trzy szczepionki zatwierdzone dla dorosłych ≥60 lat: Arexvy (skuteczność 94% przeciw ciężkiemu zapaleniu płuc, 72% przeciw ostrym zakażeniom dróg oddechowych), Abrysvo (skuteczność 67-86% w zapobieganiu zakażeniom i ciężkiej chorobie, zatwierdzona do stosowania w ciąży) oraz mRESVIA (szczepionka mRNA, skuteczność 83,7% przeciw LRTD). Ponadto, nirsevimab – przeciwciało monoklonalne – zapewnia niemowlętom ochronę przez co najmniej 5 miesięcy, zmniejszając ryzyko hospitalizacji o około 76-80%.
białko fuzyjne, choroba układu oddechowego, czynnik etiologiczny, droga powietrzna, immunizacja bierna, inaktywowany wirus, jednoniciowy wirus RNA, limfocyty T cytotoksyczne, nasilenie choroby, niedobór odporności, osłabiony układ odpornościowy, przeciwciało monoklonalne, przewlekła choroba nerek, przewlekła choroba neurologiczna, przewlekła choroba układu oddechowego, reakcja nadwrażliwości, rodzina Paramyxoviridae, schorzenie neurologiczne, stan przedrzucawkowy, szczepionka podjednostkowa, szczepionka z adiuwantem, wcześniactwo, wirus otoczkowy, wirus syncytialny oddechowy, wysokie ciśnienie krwi, zaburzenia metaboliczne, zakażenie układu oddechowego, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zespół Guillaina-Barrégo
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Diagnostyka i diagnoza

Norowirusy, będące nieosłoniętymi, jednoniciowymi wirusami RNA z rodziny Caliciviridae, są główną przyczyną ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego (AGE), odpowiadając za około 17% przypadków ostrej biegunki na świecie. W USA powodują rocznie 19-21 milionów zachorowań, 900 zgonów oraz liczne hospitalizacje i wizyty na oddziałach ratunkowych. Okres inkubacji wynosi 24-48 godzin, a objawy utrzymują się 12-60 godzin, z dominującymi wymiotami, biegunką i skurczami żołądka. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i kryteriach Kaplana, jednak w przypadkach ciężkich, u osób z obniżoną odpornością lub podczas epidemii zalecane jest potwierdzenie laboratoryjne. Preferowaną metodą jest RT-qPCR, charakteryzująca się czułością i swoistością na poziomie 90-100%, zdolna do wykrycia 10-100 kopii wirusa i różnicowania genogrup I i II. Testy immunoenzymatyczne (EIA) mają niższą czułość (31-50%) i są stosowane głównie w badaniach epidemiologicznych, natomiast mikroskopia elektronowa i inne metody (RT-LAMP, NASBA, ISC-RT-qPCR, biosensory) mają ograniczone zastosowanie ze względu na koszty i dostępność.
bezobjawowe wydalanie wirusa, biegunka, diagnostyka laboratoryjna, diagnostyka molekularna, diagnostyka różnicowa, genotypowanie, gorączka, jednoniciowy wirus RNA, kryteria Kaplana, mikroskopia elektronowa, NASBA, norowirusy, obniżona odporność, okres inkubacji, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, RT-LAMP, RT-PCR, skurcze żołądka, szybki test immunochromatograficzny, test immunoenzymatyczny, wirusowe RNA, wodnisty stolec, wymioty, zapalenie żołądka i jelit
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Etiologia i przyczyny

Norowirusy, należące do rodziny Caliciviridae, to nieosłonięte, jednoniciowe wirusy RNA o genomie długości około 7,6 kb, odpowiedzialne za większość przypadków ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego na świecie. Charakteryzują się dużą różnorodnością genetyczną, obejmującą co najmniej 10 grup genetycznych i 49 genotypów, z dominującą rolą genogrup GI, GII (szczególnie GII.4) oraz w mniejszym stopniu GIV u ludzi. Norowirusy wykazują wysoką odporność na czynniki środowiskowe, przetrwając w temperaturach do 60°C, szerokim zakresie pH oraz na wiele środków dezynfekujących, co wraz z niskim progiem zakaźności (<100 cząstek wirusa) sprzyja ich łatwemu rozprzestrzenianiu się. Główne drogi transmisji to droga fekalno-oralna, kontakt bezpośredni, aerozole z wymiocin i biegunki oraz skażone powierzchnie i żywność, zwłaszcza surowe lub niedogotowane owoce morza. Okres inkubacji wynosi 12-48 godzin, a objawy (wymioty, biegunka, nudności, bóle brzucha) trwają zwykle 1-3 dni, choć wydalanie wirusa może utrzymywać się do dwóch tygodni po ustąpieniu symptomów.
antygen grupy krwi, droga fekalno-oralna, jednoniciowy wirus RNA, komórka kępkowa, lek przeciwwirusowy, nieżyt żołądkowo-jelitowy, obróbka termiczna, oddział ratunkowy, odporność krzyżowa, odwodnienie, okres inkubacji, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, patogen, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, różnorodność genetyczna, środek dezynfekujący, terapia przeciwwirusowa, transmisja wirusa, wirus Norwalk, wizyta ambulatoryjna, zakażenie pasożytnicze, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie pokarmowe
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Norowirus, będący jednoniciowym wirusem RNA z rodziny kaliciwirusów, jest główną przyczyną ostrego zapalenia żołądka i jelit na świecie, powodując w USA rocznie 19-21 milionów zachorowań, 56000-71000 hospitalizacji oraz 570-800 zgonów. Klinicznie charakteryzuje się nagłym początkiem nudności, wymiotów, wodnistej biegunki i bólu brzucha, z gorączką do 39°C. Zmiany histopatologiczne obejmują stępienie kosmków jelita czczego przy zachowanym nabłonku, co prowadzi do upośledzenia wchłaniania tłuszczów i D-ksylozy oraz obniżenia aktywności enzymów rąbka szczoteczkowego. Choroba jest zwykle samoograniczająca, ustępując w ciągu 72 godzin, jednak u osób starszych i immunosupresyjnych może przebiegać ciężej, z ryzykiem przewlekłego zakażenia i enteropatii norowirusowej. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i potwierdzeniu obecności wirusa w kale, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka.
bilans płynów, ból mięśniowy, choroba samoograniczająca, dezynfekcja środowiska, doustny płyn nawadniający, enteropatia, jednoniciowy wirus RNA, jelito czcze, kaliciwirus, krew utajona w stolcu, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, maska ochronna, norowirus, obniżona odporność, odwodnienie, ognisko zakażenia, ostre zapalenie żołądka i jelit, płyn dożylny, próbka kału, rąbek szczoteczkowy, równowaga elektrolitowa, środek ochrony osobistej, stan nawodnienia, wirus zakaźny, wodnista biegunka, wydalanie wirusa, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie wchłaniania, zakażenie przewlekłe, zanik kosmków jelitowych, złe samopoczucie
Leksykon chorób i schorzeń
Norowirus (zakażenie jelit) – Etiologia i przyczyny

Norowirus, należący do rodziny Caliciviridae, jest jednoniciowym, nieosłoniętym wirusem RNA, stanowiącym główną przyczynę ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego na świecie. Charakteryzuje się wysoką zmiennością genetyczną z co najmniej 10 genogrupami i 49 genotypami, z dominującą u ludzi grupą GII, w tym szczepem GII.17, który odpowiada za 70% ognisk w USA. Zakażenie następuje po wniknięciu wirusa do komórek jelita cienkiego, wiążąc się z receptorami HBGA, co prowadzi do zapalenia żołądka i jelit. Dawka zakaźna jest bardzo niska (10-18 cząstek wirusa), a wirus jest wydalany w miliardach cząstek w kale i wymiocinach. Transmisja odbywa się głównie drogą kałowo-ustną, poprzez kontakt bezpośredni, skażone powierzchnie, żywność (zwłaszcza surowe owoce morza) oraz aerozol powstały podczas wymiotów. Norowirus jest odporny na zamrażanie, temperatury do 60°C oraz wiele standardowych środków dezynfekcyjnych, a skuteczne są preparaty na bazie chloru.
aerozol, antygen grupy krwi, Caliciviridae, droga kałowo-ustna, gastroenteritis, grypa żołądkowa, jednoniciowy wirus RNA, jelito cienkie, kapsyd, nieżyt żołądkowo-jelitowy, odporność krzyżowa, osłabiony układ odpornościowy, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, przeciwciała IgG, środek dezynfekujący, środek odkażający, transmisja powietrzna, wirus Norwalk, zakażenie pokarmowe, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie pokarmowe, zoonoza
Leksykon chorób i schorzeń
Wirus zika – Leczenie

Wirus Zika (ZIKV), należący do rodziny Flaviviridae, wywołuje zazwyczaj łagodne zakażenia, jednak u kobiet w ciąży może prowadzić do poważnych wad wrodzonych, takich jak mikrocefalia. Leczenie jest objawowe i obejmuje odpoczynek, nawodnienie oraz stosowanie paracetamolu; unika się NLPZ i aspiryny ze względu na ryzyko krwawień i zespołu Reye’a. Kobiety ciężarne z potwierdzonym zakażeniem wymagają ścisłego monitorowania ultrasonograficznego co 3-4 tygodnie oraz konsultacji specjalistycznych. Powikłania neurologiczne, w tym zespół Guillaina-Barrégo, leczy się wspomagająco, stosując dożylne immunoglobuliny lub plazmaferezę w ciężkich przypadkach. Brak jest specyficznych leków przeciwwirusowych, jednak badania in vitro wskazują na potencjał leków takich jak chlorochina, hydroksychlorochina, sofosbuwir, iwermektyna czy azytromycyna.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, ciśnienie śródczaszkowe, Flaviviridae, Flavivirus, glejak wielopostaciowy, immunoglobuliny dożylne, jednoniciowy wirus RNA, leczenie objawowe, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwwirusowy, małogłowie, napad padaczkowy, neuroblastoma, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność oddechowa, polimeraza RNA zależna od RNA, pyroptoza, szczepionka DNA, szczepionka inaktywowana, szczepionka podjednostkowa, terapeutyczna wymiana osocza, wady wrodzone płodu, wirus Zika, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Reye’a, zwapnienia wewnątrzczaszkowe
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół oddechowy bliskiego wschodu (mers) – Etiologia i przyczyny

Zespół oddechowy Bliskiego Wschodu (MERS) wywoływany jest przez koronawirusa MERS-CoV, należącego do rodzaju betacoronavirus, który po raz pierwszy zidentyfikowano w Arabii Saudyjskiej w 2012 roku. Wirus ten wykorzystuje receptor DPP4 (CD26) do wnikania do komórek nabłonkowych płuc, nerek, wątroby i jelit, co prowadzi do ciężkiej choroby układu oddechowego i wielonarządowej dysfunkcji. MERS-CoV posiada mechanizmy hamujące odpowiedź interferonową gospodarza, m.in. poprzez białka ORF 4a i 4b, co sprzyja jego patogenności. Głównym rezerwuarem wirusa są wielbłądy dromadery, a transmisja na ludzi odbywa się przez bezpośredni lub pośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich produktami (np. niepasteryzowane mleko). Współczynnik reprodukcji wirusa (R0) jest niski (<0,7), co ogranicza rozprzestrzenianie się w populacji, jednak transmisja międzyludzka występuje w warunkach bliskiego kontaktu, zwłaszcza w placówkach opieki zdrowotnej.
apoptoza, betakoronawirus, białko kolca, choroba nerek, deaminaza adenozyny, dipeptydylopeptydaza 4, droga kropelkowa, dysfunkcja narządów, genom wirusa, glikoproteina przezbłonowa, gospodarz pośredni, interferon, internalizacja, jednoniciowy wirus RNA, koronawirus MERS-CoV, limfocyt T, małopłytkowość, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, odpowiedź immunologiczna, ostre uszkodzenie nerek, przeciwciała, przewlekła choroba płuc, rezerwuar wirusa, wstrząs septyczny, zapalenie płuc, zespół oddechowy Bliskiego Wschodu
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba koronawirusowa 2019 (covid-19) – Patofizjologia i mechanizm

COVID-19, wywołane przez SARS-CoV-2, to ogólnoustrojowa choroba zakaźna, której patogeneza obejmuje trzy fazy: początkową infekcję, fazę płucną oraz hiperinflamacyjną. Wirus wykorzystuje glikoproteinę S do wiązania się z receptorem ACE2 na komórkach nabłonka dróg oddechowych, co umożliwia jego wniknięcie i replikację. Zakażenie prowadzi do uszkodzenia pęcherzyków płucnych, niedoboru ACE2 i zaburzenia równowagi układu renina-angiotensyna (RAS), co skutkuje rozwojem zapalenia płuc, ARDS oraz hipoksemii. W fazie hiperinflamacyjnej dochodzi do burzy cytokinowej z podwyższonymi poziomami IL-1β, IL-6, IL-8, TNF-α i innych mediatorów zapalnych, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka, zakrzepicy, niewydolności wielonarządowej i wysokiej śmiertelności. Histopatologicznie dominuje rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych (DAD) z obecnością błon szklistych, obrzęku i mikronaczyniowej zakrzepicy, co wskazuje na immunozakrzepicę jako istotny mechanizm patogenetyczny.
aminotransferaza, białko spike, biegunka, błona szklista, ból mięśniowy, burza cytokinowa, czas protrombinowy, D-dimer, deksametazon, domena wiążąca receptor, enzym konwertujący angiotensynę 2, fibrynogen, glikokortykosteroid, hiperplazja, hipoksemia, hydrokortyzon, immunozakrzepica, interferon, jednoniciowy wirus RNA, krwawienie z przewodu pokarmowego, limfohistiocytoza hemofagocytarna, limfopenia, MERS-CoV, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, obrzęk, obrzęk śródmiąższowy, ostre uszkodzenie nerek, ostre uszkodzenie płuc, proteaza serynowa TMPRSS2, pyroptoza, rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych, SARS-CoV-2, surfaktant, układ renina-angiotensyna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie przewodzenia serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół aktywacji makrofagów, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon chorób i schorzeń
Japońskie zapalenie mózgu – Etiologia i przyczyny

Japońskie zapalenie mózgu (JEV) to wirusowa choroba neuroinfekcyjna wywoływana przez jednoniciowy RNA wirus z rodziny Flaviviridae, przenoszona głównie przez komary z rodzaju Culex, zwłaszcza Culex tritaeniorhynchus. Wirus utrzymuje się w cyklu zoonotycznym między komarami a gospodarzami amplifikującymi, takimi jak świnie i ptaki wodne, natomiast ludzie są gospodarzami przypadkowymi, nieprzekazującymi wirusa dalej. Patogeneza obejmuje lokalną replikację wirusa po ukąszeniu, przejściową wiremię oraz inwazję ośrodkowego układu nerwowego, gdzie wirus atakuje głównie wzgórze, jądra podstawy, śródmózgowie, móżdżek i rogi przednie rdzenia kręgowego, co odpowiada klinicznym objawom neurologicznym. Występuje pięć genotypów wirusa, z dominującym genotypem I w Azji oraz rzadziej genotypem IV, który wywołał niedawne epidemie w Australii. Rocznie notuje się około 30 000-50 000 przypadków klinicznych, z 10 000-15 000 zgonów i śmiertelnością sięgającą 30% u chorych, a 30-50% pacjentów doświadcza trwałych następstw neurologicznych lub psychiatrycznych.
aktywacja mikrogleju, aparat Golgiego, bariera krew-mózg, białko otoczki, białko rdzeniowe, białko strukturalne, Flaviviridae, Flavivirus, genotyp wirusa, jądra podstawy, japońskie zapalenie mózgu, jednoniciowy RNA, jednoniciowy wirus RNA, mankiet okołonaczyniowy, nukleokapsyd, odporność humoralna, odpowiedź komórkowa, ognisko martwicze, ośrodkowy układ nerwowy, otwarta ramka odczytu, polimorfizm genu, róg przedni rdzenia kręgowego, serotyp, wiremia, wirus japońskiego zapalenia mózgu, wirus Zachodniego Nilu, wirusowe zapalenie mózgu, zapalenie rdzenia kręgowego
Leksykon chorób i schorzeń
Covid-19 – Etiologia i przyczyny

COVID-19 jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusa SARS-CoV-2, osłonkowego, jednoniciowego wirusa RNA z rodziny betakoronawirusów, który wiąże się z receptorem ACE2 na komórkach gospodarza, umożliwiając wniknięcie i replikację. Tropizm wirusa obejmuje głównie nabłonek dolnych dróg oddechowych, ale także inne narządy, co tłumaczy wielonarządowe objawy choroby. Patogeneza obejmuje nadmierną odpowiedź immunologiczną z burzą cytokinową, prowadzącą do uszkodzeń płuc, serca, nerek i naczyń krwionośnych. SARS-CoV-2 może powodować dysfunkcję mitochondrialną, zmiany w architekturze chromatyny oraz zaburzenia układu odpornościowego, w tym obniżenie ekspresji CD19 w limfocytach B. Transmisja wirusa odbywa się głównie drogą kropelkową i powietrzną, z możliwością transmisji przedobjawowej i bezobjawowej, a także rzadziej przez fekalno-oralną, powierzchniową i wertykalną. Czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu to wiek ≥65 lat, choroby współistniejące (np. choroby płuc, nowotwory, cukrzyca, otyłość), brak szczepień, palenie tytoniu oraz immunosupresja.
apoptoza, betakoronawirus, białko S, burza cytokinowa, choroba nowotworowa, choroba płuc, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dysfagia, dysfunkcja mitochondrialna, jednoniciowy wirus RNA, long COVID, migotanie przedsionków, niewydolność oddechowa, odpowiedź immunologiczna, posocznica, powinowactwo wiązania, proteaza serynowa TMPRSS2, receptor ACE2, replikacja wirusa, SARS-CoV-2, śmierć komórkowa, transmisja bezobjawowa, transmisja fekalno-oralna, transmisja kropelkowa, transmisja odzwierzęca, transmisja przezłożyskowa, transmisja wertykalna, wirus Epsteina-Barr, wypadanie włosów, zaburzenie odpowiedzi immunologicznej, zaburzenie układu autonomicznego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie płuc o nieznanej etiologii, zespół post-COVID, zoonoza
Leksykon chorób i schorzeń
Różyczka – Patofizjologia i mechanizm

Różyczka jest chorobą zakaźną wywołaną przez jednoniciowy, osłonięty wirus RNA z rodziny Matonaviridae, który namnaża się początkowo w nabłonku nosogardła, a następnie rozprzestrzenia się do węzłów chłonnych i układu siateczkowo-śródbłonkowego, prowadząc do pierwotnej i wtórnej wiremii. Okres zakaźności trwa od 5-7 dni przed pojawieniem się wysypki do 6-8 dni po jej wystąpieniu. Wysypka pojawia się zwykle 16-18 dni po ekspozycji i ustępuje w ciągu 3 dni, będąc efektem odpowiedzi immunologicznej. Wirus jest wykrywany w różnych płynach ustrojowych, co potwierdza jego szerokie rozprzestrzenianie w organizmie. Szczególne zagrożenie stanowi zakażenie w ciąży, które może prowadzić do zespołu różyczki wrodzonej (CRS) z wysokim ryzykiem transmisji wirusa do płodu, zwłaszcza w pierwszym trymestrze (80-90%) i wczesnym drugim trymestrze, co skutkuje poważnymi wadami wrodzonymi.
aberracja chromosomowa, artretyzm, białko niestrukturalne, cukrzyca typu 1, cytokina, encefalopatia, endocytoza zależna od receptora, fibroblast, głuchota czuciowo-nerwowa, interferon, jaskra, jednoniciowy wirus RNA, Matonaviridae, nabłonek oddechowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przetrwały przewód tętniczy, Rubivirus, śródbłonek naczyniowy, trombocytopenia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wiremia pierwotna, wiremia wtórna, wirus różyczki, zaćma, zakażenie wewnątrzmaciczne, zespół Guillaina-Barrégo, zespół różyczki wrodzonej, zwężenie tętnicy płucnej
Leksykon chorób i schorzeń
Ostra zespół niewydolności oddechowej – Etiologia i przyczyny

Ostra zespół niewydolności oddechowej (SARS) wywołana przez koronawirus SARS-CoV-1 to ciężka choroba zakaźna układu oddechowego, charakteryzująca się tropizmem do komórek płucnych i wywołująca zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). SARS-CoV-1 jest jednoniciowym wirusem RNA z rodzaju Betacoronavirus, który pierwotnie pochodzi od nietoperzy, a transmisja na ludzi odbyła się prawdopodobnie przez pośredniego gospodarza – cywety. Wirus wykorzystuje receptor ACE2 do wnikania do komórek, co tłumaczy jego predylekcję do tkanki płucnej. Patogeneza obejmuje bezpośrednie uszkodzenie pęcherzyków płucnych, zaburzenia funkcji układu enzymatycznego ACE2 oraz nadmierną odpowiedź immunologiczną, w tym burzę cytokinową i obecność autoprzeciwciał przeciwko komórkom nabłonkowym i śródbłonkowym. SARS-CoV-1 może być izolowany z tkanki płucnej do 20 dni od pojawienia się objawów, a wirus wykazuje zdolność do transmisji drogą kropelkową, kontaktową oraz potencjalnie powietrzną, szczególnie w zamkniętych, słabo wentylowanych pomieszczeniach.
autoprzeciwciało, burza cytokinowa, choroba układu oddechowego, choroba zoonotyczna, dysfagia, infekcja dróg oddechowych, inhibitor polimerazy, jednoniciowy wirus RNA, kwarantanna, nietoperz, odpowiedź immunologiczna, pęcherzyk płucny, rezerwuar wirusa, transmisja fekalno-oralna, transmisja kropelkowa, transmisja powietrzna, wydzielina układu oddechowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej