metoda mikrorozcieńczeń
Metoda mikrorozcieńczeń to technika laboratoryjna stosowana głównie w mikrobiologii do oznaczania wrażliwości drobnoustrojów na antybiotyki. Polega na seryjnym rozcieńczaniu badanej substancji (najczęściej antybiotyku) w podłożu hodowlanym, a następnie dodawaniu zawiesiny badanych mikroorganizmów i inkubacji.
W praktyce klinicznej metoda ta umożliwia określenie minimalnego stężenia hamującego (MIC) oraz minimalnego stężenia bakteriobójczego (MBC) dla danego drobnoustroju. Zaletą techniki jest jej wysoka powtarzalność i możliwość jednoczesnego badania wielu próbek na płytkach mikrotitracyjnych, co zmniejsza zużycie odczynników i skraca czas analizy.
Metoda mikrorozcieńczeń jest rekomendowana przez międzynarodowe organizacje standaryzacyjne (EUCAST, CLSI) jako referencyjna do oznaczania lekowrażliwości bakterii. Wyniki uzyskane tą metodą pomagają klinicystom w doborze optymalnej terapii przeciwdrobnoustrojowej, co jest szczególnie istotne w dobie narastającej antybiotykooporności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Targocid 400 mg
Teikoplanina, aktywny składnik leku Targocid, jest antybiotykiem glikopeptydowym o silnym działaniu bakteriobójczym wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym szczepów metycylinoopornych Staphylococcus aureus oraz Enterococcus faecalis i faecium. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej poprzez specyficzne wiązanie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi, co uniemożliwia prawidłową syntezę peptydoglikanu. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. zamiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan w Enterococcus faecium) lub nadprodukcji prekursorów murein (w gronkowcach). Istotne jest zjawisko oporności krzyżowej z wankomycyną, choć fenotyp Van-B enterokoków opornych na wankomycynę może pozostawać wrażliwy na teikoplaninę, co ma znaczenie terapeutyczne.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, EUCAST, glikopeptydy, gronkowiec koagulazo-ujemny, Legionella pneumophila, metoda mikrorozcieńczeń, MIC, minimalne stężenie hamujące, Mycoplasma, oporność drobnoustrojów, oporność krzyżowa, paciorkowiec zieleniący, Peptostreptococcus, reszta D-alanylo-D-alaninowa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza peptydoglikanu, szczep dziki, szczep metycylinooporny, teikoplanina, wankomycyna, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Właściwości farmakodynamiczne
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy o kodzie ATC J01XA02, wykazuje bakteriobójcze działanie głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym szczepów metycylinoopornych (MRSA). Mechanizm działania polega na specyficznym wiązaniu z resztami D-alanylo-D-alaninowymi prekursorów mureiny, co hamuje syntezę peptydoglikanu i zaburza budowę ściany komórkowej bakterii. Oporność, szczególnie u Enterococcus faecium, wiąże się z modyfikacją końcowego fragmentu łańcucha peptydowego na D-Ala-D-mleczan, zmniejszającym powinowactwo do teikoplaniny. W przypadku gronkowców oporność może wynikać z nadprodukcji prekursorów mureiny, co umożliwia kontynuację syntezy ściany mimo obecności antybiotyku. Występuje również oporność krzyżowa z wankomycyną, choć fenotyp Van-B charakteryzuje się opornością na wankomycynę przy zachowanej wrażliwości na teikoplaninę.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, D-Ala-D-mleczan, działanie bakteriobójcze, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Europejska Komisja Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów, fenotyp Van-B, gronkowiec koagulazo-ujemny, metoda mikrorozcieńczeń, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność krzyżowa, paciorkowce grupy A, paciorkowiec zieleniący, Peptostreptococcus, prekursor mureiny, spektrum działania, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus dysgalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza peptydoglikanu, szczep metycylinooporny, teikoplanina, wankomycyna, wartość graniczna MIC, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna