N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B
N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B (NT-proBNP) to biomarker sercowy, będący fragmentem prekursora peptydu natriuretycznego typu B. Powstaje w wyniku rozszczepiania prohormonu proBNP na dwa fragmenty: aktywny biologicznie BNP oraz nieaktywny NT-proBNP.
NT-proBNP jest uwalniany do krwiobiegu w odpowiedzi na zwiększone napięcie ścian komór serca, najczęściej spowodowane przeciążeniem objętościowym lub ciśnieniowym. Jego stężenie wzrasta w niewydolności serca, a wielkość wzrostu koreluje ze stopniem zaawansowania choroby według klasyfikacji NYHA.
W diagnostyce klinicznej NT-proBNP stosowany jest głównie do wykluczania niewydolności serca (wysokie wartości ujemne predykcyjne przy wartościach poniżej punktu odcięcia), do oceny rokowania w niewydolności serca oraz monitorowania skuteczności leczenia. Charakteryzuje się dłuższym niż BNP okresem półtrwania (około 120 minut), co zapewnia większą stabilność stężeń w surowicy.
Interpretacja wyników NT-proBNP wymaga uwzględnienia wieku pacjenta, funkcji nerek oraz innych stanów mogących wpływać na jego stężenie, takich jak migotanie przedsionków, infekcje, choroby płuc czy niedokrwistość. Punkt odcięcia dla wykluczenia niewydolności serca wynosi zazwyczaj 300 pg/ml, natomiast dla potwierdzenia tego rozpoznania u pacjentów powyżej 75. roku życia może sięgać nawet 1800 pg/ml.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia, zwłaszcza rozstrzeniowa (DCM), pozostaje główną przyczyną niewydolności serca i zagrażających życiu arytmii komorowych, z 5-letnią przeżywalnością na poziomie około 50%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi w DCM są m.in. frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF ≤ 30%), poszerzenie lewej komory, obecność późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) w rezonansie magnetycznym serca (CMR), wcześniejsze arytmie komorowe oraz patogenne warianty genów PLN, LMNA, FLNC i TTNtv. W nieniedokrwiennej kardiomiopatii rozstrzeniowej (NIDCM) nomogram prognostyczny uwzględnia m.in. ciśnienie tętna, liczbę erytrocytów, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory oraz poziomy N-końcowego propeptydu natriuretycznego typu B. Obrazowanie serca, zwłaszcza LGE-CMR, oraz sekwencjonowanie genetyczne są nieocenione w stratyfikacji ryzyka i selekcji pacjentów do implantacji ICD. W kardiomiopatii przerostowej (HCM) istotne czynniki prognostyczne to m.in. klasa NYHA, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), wywiad rodzinny nagłej śmierci oraz maksymalna grubość ściany lewej komory, a także indukowalność arytmii w programowanej stymulacji elektrycznej (PES). Wartość prognostyczną wykazuje także wskaźnik ALBI (Albumin-Bilirubin), który koreluje ze śmiercią związaną z HCM (HR 1,79 na 1 SD wzrostu, 95% CI: 1,36-2,35).
arytmia komorowa, bloker receptora angiotensyny II, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kardiomiopatia amyloidowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, migotanie przedsionków, N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B, nagła śmierć sercowa, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, odkształcenie lewego przedsionka, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, późne wzmocnienie gadolinowe, programowana stymulacja elektryczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rezonans magnetyczny serca, terapia resynchronizująca serce, troponina sercowa I, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zespół QRS