nieutrwalony częstoskurcz komorowy
Nieutrwalony częstoskurcz komorowy (NSVT – Non-sustained Ventricular Tachycardia) to arytmia komorowa charakteryzująca się trzema lub więcej kolejnymi pobudzeniami komorowymi o częstotliwości przekraczającej 100 uderzeń na minutę, trwająca krócej niż 30 sekund i ustępująca samoistnie bez interwencji. Typowo NSVT trwa od kilku do kilkunastu sekund.
NSVT może występować zarówno u osób ze strukturalną chorobą serca (kardiomiopatia, choroba niedokrwienna, wady zastawkowe), jak i u osób bez organicznej choroby serca. Jego znaczenie kliniczne zależy od kontekstu – obecność NSVT u pacjentów z dysfunkcją lewej komory lub po zawale serca wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nagłego zgonu sercowego, podczas gdy u osób bez strukturalnej choroby serca rokowanie jest zazwyczaj dobre.
Diagnostyka NSVT opiera się na zapisach EKG, badaniu holterowskim oraz badaniach obrazowych serca. Leczenie zależy od przyczyny, obecności objawów oraz ryzyka wystąpienia groźnych arytmii. U pacjentów z dysfunkcją lewej komory i NSVT może być wskazane wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD), natomiast u pacjentów bezobjawowych bez strukturalnej choroby serca często wystarczy obserwacja.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną monogenową chorobą serca, występującą u 0,2-0,5% populacji, charakteryzującą się niewspółmiernym przerostem mięśnia lewej komory (≥15 mm u dorosłych, ≥13 mm przy dodatnim wywiadzie rodzinnym, u dzieci powyżej 2 odchyleń standardowych). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie echokardiografii (TTE, TEE, echokardiografia wysiłkowa) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), który pozwala na ocenę morfologii, funkcji i włóknienia mięśnia sercowego (LGE ≥15% masy LV). EKG jest nieprawidłowe u 95% pacjentów, ale bez specyficznego wzorca. Testy genetyczne identyfikują mutacje sarkomerowe u 60-70% przypadków i są szczególnie wskazane u pacjentów z nietypową prezentacją lub w celu badań przesiewowych krewnych. Monitorowanie Holterem i testy wysiłkowe służą ocenie ryzyka arytmii i dynamiki zwężenia drogi odpływu lewej komory (LVOTO).
ablacja alkoholowa przegrody, amyloidoza sercowa, biopsja endomiokardialna, cewnikowanie serca, choroba Danona, choroba Fabry’ego, echokardiografia wysiłkowa, elektrokardiogram, fragmentacja zespołu QRS, gradient w drodze odpływu lewej komory, grubość ściany lewej komory, kardiomiopatia przerostowa, kardiowerter-defibrylator, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG metodą Holtera, mutacja genu sarkomerowego, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, odwrócenie załamka T, późne wzmocnienie gadolinowe, propeptyd natriuretyczny typu B, przerost koniuszkowy, przerost lewej komory, przerost mięśnia sercowego, przezklatkowe badanie echokardiograficzne, przezprzełykowe badanie echokardiograficzne, rezonans magnetyczny serca, szmer wyrzutowy skurczowy, tętniak koniuszkowy, tomografia komputerowa serca, włóknienie mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia, zwłaszcza rozstrzeniowa (DCM), pozostaje główną przyczyną niewydolności serca i zagrażających życiu arytmii komorowych, z 5-letnią przeżywalnością na poziomie około 50%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi w DCM są m.in. frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF ≤ 30%), poszerzenie lewej komory, obecność późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) w rezonansie magnetycznym serca (CMR), wcześniejsze arytmie komorowe oraz patogenne warianty genów PLN, LMNA, FLNC i TTNtv. W nieniedokrwiennej kardiomiopatii rozstrzeniowej (NIDCM) nomogram prognostyczny uwzględnia m.in. ciśnienie tętna, liczbę erytrocytów, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory oraz poziomy N-końcowego propeptydu natriuretycznego typu B. Obrazowanie serca, zwłaszcza LGE-CMR, oraz sekwencjonowanie genetyczne są nieocenione w stratyfikacji ryzyka i selekcji pacjentów do implantacji ICD. W kardiomiopatii przerostowej (HCM) istotne czynniki prognostyczne to m.in. klasa NYHA, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), wywiad rodzinny nagłej śmierci oraz maksymalna grubość ściany lewej komory, a także indukowalność arytmii w programowanej stymulacji elektrycznej (PES). Wartość prognostyczną wykazuje także wskaźnik ALBI (Albumin-Bilirubin), który koreluje ze śmiercią związaną z HCM (HR 1,79 na 1 SD wzrostu, 95% CI: 1,36-2,35).
arytmia komorowa, bloker receptora angiotensyny II, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kardiomiopatia amyloidowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, migotanie przedsionków, N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B, nagła śmierć sercowa, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, odkształcenie lewego przedsionka, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, późne wzmocnienie gadolinowe, programowana stymulacja elektryczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rezonans magnetyczny serca, terapia resynchronizująca serce, troponina sercowa I, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Przerost lewej komory serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przerost lewej komory serca (PLK) jest istotnym niezależnym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego, zwiększającym ryzyko zachorowalności 1,5-3,5-krotnie (średnio HR 2,3) oraz śmiertelności ogólnej 1,5-8,0-krotnie (średnio HR 2,5). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ryzyko chorób sercowo-naczyniowych jest trzykrotnie wyższe przy obecności PLK. Diagnostyka echokardiograficzna, zwłaszcza wskaźnik masy lewej komory (LVMI) oraz objętość lewego przedsionka (LAVI), wykazuje wyższą wartość prognostyczną niż kryteria elektrokardiograficzne (Sokolow-Lyon, iloczyn Cornell). Obecność PLK w EKG i echokardiografii łącznie znacząco zwiększa ryzyko udaru mózgu, choroby wieńcowej oraz śmiertelności (HR odpowiednio 2,42 i 2,58). Czynniki modyfikujące rokowanie to kontrola ciśnienia tętniczego, pochodzenie etniczne, otyłość androidalna, poziom wykształcenia oraz parametry laboratoryjne (hs-TnT, HbA1c, czas trwania QRS).
choroba wieńcowa, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, dysfunkcja rozkurczowa, frakcja wyrzutowa, gradient w drodze odpływu lewej komory, hemoglobina glikowana, kardiomiopatia przerostowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność serca, parametr laboratoryjny, przerost lewej komory serca, stratyfikacja ryzyka, tachyarytmia komorowa, troponina T, udar mózgu, wskaźnik masy lewej komory, zawężanie drogi odpływu lewej komory, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną chorobą serca o częstości występowania 1/500. Pomimo potencjalnie poważnych powikłań, ogólna prognoza jest korzystna, z 10-letnim przeżyciem na poziomie 75,0% (95% CI 71,1-78,9%). Roczny wskaźnik śmiertelności związanej z HCM wynosi około 0,7%, a całkowita śmiertelność około 2,4 na 100 osobolat. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, klasę czynnościową NYHA, wywiad rodzinny nagłej śmierci sercowej, niewyjaśnione omdlenia, migotanie przedsionków, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), maksymalną grubość ściany lewej komory ≥30 mm oraz gradient drogi odpływu lewej komory ≥30 mmHg. Dodatkowo, obecność tętniaków koniuszkowych, włóknienia mięśnia sercowego, dysfunkcji rozkurczowej i skurczowej, podwyższonego ciśnienia w tętnicy płucnej (>36 mmHg) oraz wskaźnika objętości lewego przedsionka ≥34 ml/m² wiąże się z gorszym rokowaniem.
częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dysfunkcja autonomiczna, dysfunkcja rozkurczowa, dysfunkcja skurczowa, dziedziczna choroba serca, ektopia komorowa, grubość ściany lewej komory, HFpEF, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, klasa czynnościowa NYHA, migotanie komór, migotanie przedsionków, mutacja genu sarkomerowego, nagła śmierć sercowa, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność serca, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, NT-proBNP, omdlenie, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stan przedomdleniowy, tętniak koniuszkowy, trzepotanie przedsionków, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Epidemiologia
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) stanowią jedno z najczęstszych zaburzeń rytmu serca, wykrywane u 1-4% osób podczas standardowego 12-odprowadzeniowego EKG, a nawet u 40-75% podczas 24-48-godzinnego monitorowania Holterowskiego. Częstość występowania PVCs rośnie wraz z wiekiem – od około 0,8-2,2% u dzieci poniżej 11 roku życia do 69-84% u osób powyżej 75 roku życia. PVCs występują częściej u mężczyzn niż u kobiet, zwłaszcza w kontekście choroby wieńcowej (58% mężczyzn vs 49% kobiet). Czynniki ryzyka zwiększające częstość PVCs obejmują wiek, płeć męską, pochodzenie afroamerykańskie, nadciśnienie tętnicze, obniżone stężenia potasu i magnezu, palenie tytoniu oraz obecność chorób sercowo-naczyniowych, takich jak choroba wieńcowa, przebyty zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatia czy niewydolność serca. Obciążenie PVCs powyżej 5-10% wszystkich pobudzeń serca w ciągu doby jest uważane za częste, a powyżej 20% za bardzo wysokie, co wiąże się z ryzykiem rozwoju kardiomiopatii indukowanej PVCs (PVC-CM).
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja cewnikowa, ambulatoryjne monitorowanie EKG, badanie elektrokardiograficzne, beta-bloker, bezdech senny, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, hipokaliemia, hipoksemia, hipomagnezemia, idiopatyczne migotanie komór, kardiomiopatia indukowana skurczami komorowymi, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kołatanie serca, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność serca, obciążenie skurczami komorowymi, strukturalna choroba serca, wczesny skurcz komorowy, wypadanie zastawki mitralnej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, złośliwa arytmia komorowa, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Zapobieganie i profilaktyka
Tetralogia Fallota to złożona wada wrodzona serca obejmująca ubytek przegrody międzykomorowej, nadaortyczne położenie aorty, zwężenie drogi odpływu z prawej komory oraz przerost prawej komory. Profilaktyka obejmuje suplementację kwasem foliowym w dawce 400 µg/dobę, szczepienie przeciw różyczce przed ciążą, unikanie alkoholu, tytoniu i toksyn, kontrolę cukrzycy i innych chorób przewlekłych oraz regularną opiekę prenatalną. Zalecane jest także badanie przesiewowe noworodków pulsoksymetrią w celu wczesnego wykrycia wady. U pacjentów z nieskorygowaną tetralogią Fallota kluczowe jest zapobieganie napadom siniczym poprzez unikanie czynników obniżających opór naczyniowy obwodowy, hipoksji, kwasicy, hipotermii, tachykardii i hipowolemii oraz odpowiednie nawodnienie i ograniczenie wysiłku fizycznego.
allograft, duszność, dysfunkcja lewej komory, dysfunkcja rozkurczowa, fenyloketonuria, hipoksja, hipotermia, hipowolemii, homograft, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kontrola cukrzycy, kwas foliowy, kwasica, lek beta-adrenolityczny, napad siniczy, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, opór naczyniowy obwodowy, profilaktyka antybiotykowa, proteza zastawkowa, przeciek prawo-lewy, przerost prawej komory, pulsoksymetria, sinica, szczepienie przeciwko różyczce, tachykardia, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zastawka płucna, zespół QRS