programowana stymulacja elektryczna
Programowana stymulacja elektryczna (PSE) to procedura elektrofizjologiczna stosowana w kardiologii inwazyjnej, mająca na celu wywołanie zaburzeń rytmu serca w warunkach kontrolowanych. Technika ta polega na dostarczaniu impulsów elektrycznych do określonych obszarów serca za pomocą elektrod wprowadzonych dożylnie.
Głównym celem PSE jest diagnostyka i określenie mechanizmu arytmii, ocena ryzyka nagłego zgonu sercowego oraz weryfikacja skuteczności leczenia antyarytmicznego. Procedura ta jest szczególnie przydatna w diagnostyce częstoskurczów komorowych, częstoskurczów nadkomorowych oraz w ocenie funkcji węzła zatokowego i przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
Podczas badania stosuje się protokoły stymulacji obejmujące dostarczanie pojedynczych lub wielu impulsów o różnych częstotliwościach i w różnych fazach cyklu serca. Interpretacja wyników wymaga doświadczenia elektrofizjologicznego i uwzględnienia danych klinicznych pacjenta. Programowana stymulacja elektryczna stanowi obecnie złoty standard w diagnostyce wielu złożonych zaburzeń rytmu serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia, zwłaszcza rozstrzeniowa (DCM), pozostaje główną przyczyną niewydolności serca i zagrażających życiu arytmii komorowych, z 5-letnią przeżywalnością na poziomie około 50%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi w DCM są m.in. frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF ≤ 30%), poszerzenie lewej komory, obecność późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) w rezonansie magnetycznym serca (CMR), wcześniejsze arytmie komorowe oraz patogenne warianty genów PLN, LMNA, FLNC i TTNtv. W nieniedokrwiennej kardiomiopatii rozstrzeniowej (NIDCM) nomogram prognostyczny uwzględnia m.in. ciśnienie tętna, liczbę erytrocytów, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory oraz poziomy N-końcowego propeptydu natriuretycznego typu B. Obrazowanie serca, zwłaszcza LGE-CMR, oraz sekwencjonowanie genetyczne są nieocenione w stratyfikacji ryzyka i selekcji pacjentów do implantacji ICD. W kardiomiopatii przerostowej (HCM) istotne czynniki prognostyczne to m.in. klasa NYHA, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), wywiad rodzinny nagłej śmierci oraz maksymalna grubość ściany lewej komory, a także indukowalność arytmii w programowanej stymulacji elektrycznej (PES). Wartość prognostyczną wykazuje także wskaźnik ALBI (Albumin-Bilirubin), który koreluje ze śmiercią związaną z HCM (HR 1,79 na 1 SD wzrostu, 95% CI: 1,36-2,35).
arytmia komorowa, bloker receptora angiotensyny II, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kardiomiopatia amyloidowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, migotanie przedsionków, N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B, nagła śmierć sercowa, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, odkształcenie lewego przedsionka, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, późne wzmocnienie gadolinowe, programowana stymulacja elektryczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rezonans magnetyczny serca, terapia resynchronizująca serce, troponina sercowa I, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Arytmie serca stanowią zróżnicowaną grupę zaburzeń rytmu, których rokowanie zależy od wieku pacjenta, chorób współistniejących (takich jak cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze), rodzaju arytmii oraz zastosowanego leczenia farmakologicznego i interwencyjnego. W populacji pacjentów krytycznie chorych arytmie występują u około 39,7%, a szczególnie groźne formy, takie jak migotanie komór czy bradykardie zatokowe, wiążą się z wysoką śmiertelnością wewnątrzszpitalną (bradyarytmie 88,7%, tachyarytmie 66,7% vs. 18,1% bez arytmii). Nowoczesne metody prognostyczne, takie jak model SSCAR wykorzystujący głębokie uczenie do analizy blizn serca, umożliwiają precyzyjne przewidywanie przeżycia do 10 lat z oceną niepewności predykcji, co może znacząco wspierać decyzje kliniczne. W kontekście ablacji migotania przedsionków typu non-paroxysmal, skala FLAME pozwala na selekcję pacjentów i przewidywanie skuteczności procedur, natomiast parametry Hawkesa (log(mu) i beta1) służą do oceny ryzyka nawrotu arytmii po ablacji (HR 1,95; 95% CI 1,03-3,70; p≤0,05).
ablacja, ablacja migotania przedsionków, arytmia serca, bradyarytmia, bradykardia węzłowa, bradykardia zatokowa, głębokie uczenie, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pooperacyjne migotanie przedsionków, programowana stymulacja elektryczna, przezskórna interwencja wieńcowa, skala FLAME, tachyarytmia, udar mózgu, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zmienność rytmu serca