Corynebacterium xerosis
Corynebacterium xerosis to Gram-dodatnia, niewytwarzająca przetrwalników pałeczka, zaliczana do rodzaju Corynebacterium. Stanowi część fizjologicznej flory bakteryjnej skóry i błon śluzowych człowieka, jednak w określonych warunkach może stać się oportunistycznym patogenem.
W praktyce klinicznej C. xerosis uznawany jest najczęściej za komensala, lecz opisywano przypadki infekcji, takich jak zapalenie wsierdzia, zapalenie płuc, zapalenie rogówki czy zakażenia układu moczowego. Szczególnie narażeni na zakażenia oportunistyczne są pacjenci z obniżoną odpornością, z ciałami obcymi (np. cewniki, zastawki serca) oraz po zabiegach chirurgicznych.
Diagnostyka mikrobiologiczna C. xerosis opiera się na hodowli, badaniach biochemicznych oraz nowoczesnych metodach molekularnych. W leczeniu zakażeń wywołanych przez ten drobnoustrój stosuje się przede wszystkim penicyliny, cefalosporyny, wankomycynę lub aminoglikozydy, przy czym wybór antybiotyku powinien być poparty wynikiem antybiogramu ze względu na możliwość występowania szczepów opornych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorek benzalkoniowy – Właściwości farmakodynamiczne
Chlorek benzalkoniowy, będący czwartorzędowym związkiem amoniowym, wykazuje silne działanie bakteriobójcze poprzez depolaryzację i zwiększenie przepuszczalności błon cytoplazmatycznych drobnoustrojów, co prowadzi do ich lizy. Substancja ta skutecznie eliminuje bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne oraz Candida albicans, wykazując szybkie działanie in vitro – redukcję o ≥5 log w ciągu 1 minuty dla Staphylococcus aureus (w tym MRSA) i Streptococcus pyogenes oraz w ciągu 5 minut dla Pseudomonas aeruginosa. Preparaty zawierające chlorek benzalkoniowy spełniają normę EN 1276, potwierdzającą skuteczność dezynfekcyjną w warunkach zarówno czystych, jak i zanieczyszczonych (albuminy surowicy wołowej 3,0 g/l). Ponadto, chlorek benzalkoniowy charakteryzuje się dobrą tolerancją tkanek, nie zaburzając funkcji wrażliwych błon śluzowych, oraz brakiem indukowania oporności krzyżowej z antybiotykami, co jest istotne w kontekście narastającej antybiotykooporności.
antybiotykooporność, benzokaina, błona komórkowa mikroorganizmu, Candida albicans, chlorek benzalkoniowy, Corynebacterium xerosis, czwartorzędowy związek amoniowy, depolaryzacja błony cytoplazmatycznej, detergent kationowy, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, działanie miejscowo znieczulające, działanie przeciwwirusowe, Enterococcus faecalis, enterokoki oporne na wankomycynę, HBV, HCV, heksylorezorcynol, HIV, infekcja jamy ustnej, liza bakterii, paciorkowiec beta-hemolityczny, pałeczka ropy błękitnej, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, rotawirus, spektrum działania przeciwbakteryjnego, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pyogenes, szczep metycylinooporny, tyrotrycyna, wirus opryszczki, wirus osłonkowy, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, właściwość przeciwdrobnoustrojowa