metabolizm paliperydonu
Metabolizm paliperydonu (9-hydroksyrysperydon) obejmuje procesy biotransformacji tej substancji czynnej w organizmie człowieka. W przeciwieństwie do wielu innych leków przeciwpsychotycznych, paliperydon jest metabolizowany w niewielkim stopniu przez enzymy wątrobowe cytochromu P450.
Około 60% paliperydonu jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, co oznacza, że jego metabolizm wątrobowy jest ograniczony. Głównymi drogami metabolizmu paliperydonu są: dealkilacja, hydroksylacja, dehydrogenacja i rozerwanie pierścienia benzizoksazolowego. Spośród zidentyfikowanych metabolitów, żaden nie wykazuje istotnej aktywności farmakologicznej.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zwiększone stężenie paliperydonu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki leku. Natomiast u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania ze względu na ograniczony metabolizm wątrobowy substancji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Paliperydon w postaci palmitynianu paliperydonu, stosowany w preparacie Palifren Long, jest prolekiem o przedłużonym uwalnianiu, zapewniającym terapeutyczne stężenia leku przez co najmniej 4 miesiące po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym. Całkowita dostępność biologiczna wynosi 100%, a maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest średnio po 13 dniach. Farmakokinetyka jest zależna od miejsca podania – wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje około 28% wyższe Cmax niż do mięśnia pośladkowego. Początkowy schemat dawkowania (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu) umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych bez konieczności stosowania doustnego. Paliperydon wiąże się z białkami osocza w 74%, a jego pozorny okres półtrwania wynosi 25-49 dni, co potwierdza długotrwałe działanie leku.
BMI, dealkilacja, dostępność biologiczna, ekspozycja leku, hydroksylacja, hydroliza paliperydonu, izoenzym CYP1A2, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, metabolizm paliperydonu, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, odwodornienie, okres półtrwania, P-glikoproteina, palmitynian paliperydonu, prolek, przedłużone uwalnianie, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie paliperydonu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami, wstrzyknięcie domięśniowe, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Paliperydon, substancja czynna leku Egoropal, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie obserwuje się istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP450, jednak karbamazepina obniża stężenie paliperydonu w osoczu o około 37% poprzez zwiększenie klirensu nerkowego, co może wymagać korekty dawki. Divalproinian sodu zwiększa stężenie paliperydonu doustnego o około 50%, jednak nie wpływa istotnie na formę domięśniową. Paliperydon antagonizuje działanie lewodopy i innych agonistów dopaminergicznych, co wymaga ostrożności i dostosowania dawek, zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną chorobą Parkinsona. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (fenotiazyny, SSRI, tramadol, meflokina) zwiększa ryzyko napadów drgawkowych.
agonista dopaminergiczny, amiodaron, butyrofenon, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP3A4, diwalproinian sodu, dyzopyramid, enzym CYP2D6, farmakokinetyka paliperydonu, fenotiazyna, glikoproteina p, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P-450, karbamazepina, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek trójpierścieniowy, meflokina, metabolizm paliperydonu, metylofenidat, monitorowanie EKG, napad drgawkowy, objaw pozapiramidowy, obniżenie progu drgawkowego, ośrodkowy układ nerwowy, paliperydon, paroksetyna, rysperydon, sotalol, SSRI, torsade de pointes, tramadol, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca -
Leksykon leków
Palmitinian paliperydonu, będący prolekiem paliperydonu, po domięśniowym podaniu zawiesiny Paliperidone Teva o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje powolne rozpuszczanie i hydrolizę do aktywnego paliperydonu, co skutkuje stopniowym wzrostem stężenia w osoczu z medianą Tmax wynoszącą 13 dni. Uwalnianie substancji czynnej rozpoczyna się już pierwszego dnia i trwa co najmniej 4 miesiące, zapewniając długotrwałe działanie terapeutyczne. Miejsce podania ma istotny wpływ na farmakokinetykę – wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje około 28% wyższe Cmax w porównaniu do podania do mięśnia pośladkowego. Mediana pozornego okresu półtrwania wynosi od 25 do 49 dni, a całkowita biodostępność po podaniu domięśniowym wynosi 100%. Wiązanie paliperydonu z białkami osocza sięga 74%, a stosunek enancjomerów (+) do (-) w AUC wynosi około 1,6-1,8. Początkowy schemat dawkowania (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu do mięśnia naramiennego) umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych bez konieczności stosowania leku doustnie.
dealkilacja, dostępność biologiczna, enancjomery, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, lek doustny, metabolizm paliperydonu, metabolizm wątrobowy, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, mieszanina racemiczna, mikrosomy wątrobowe, odwodornienie, okres półtrwania, palmitynian paliperydonu, prolek paliperydonu, stężenie maksymalne, stężenie paliperydonu w osoczu, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, wskaźnik masy ciała, wstrzyknięcie domięśniowe, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu
