starcie naskórka
Starcie naskórka to ubytek powierzchownej warstwy skóry (naskórka), który powstaje najczęściej w wyniku mechanicznego urazu, takiego jak otarcie, zadrapanie lub potarcie. W przeciwieństwie do głębszych ran, starcie naskórka nie obejmuje głębszych warstw skóry właściwej i tkanki podskórnej.
Z klinicznego punktu widzenia, starcie naskórka charakteryzuje się powierzchownym uszkodzeniem z niewielkim krwawieniem lub jego brakiem, często towarzyszy mu wydzielanie płynu surowiczego. Miejsce starcia zwykle przybiera czerwonawy lub różowy kolor, może być bolesne i wrażliwe na dotyk. Starcia naskórka goją się stosunkowo szybko, zazwyczaj w ciągu 5-7 dni, bez pozostawiania blizn, pod warunkiem odpowiedniego zaopatrzenia i braku powikłań.
Postępowanie w przypadku starcia naskórka obejmuje dokładne oczyszczenie rany wodą z mydłem lub roztworem antyseptycznym, usunięcie ewentualnych ciał obcych oraz zabezpieczenie sterylnym opatrunkiem. W procesie gojenia kluczowe jest utrzymanie rany w czystości i zapobieganie zakażeniom wtórnym. W przypadku rozleglejszych starć lub pojawienia się objawów infekcji (nasilony ból, obrzęk, zaczerwienienie, ropna wydzielina) wskazana jest konsultacja medyczna.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus, lipofilowa pochodna makrolaktamu askomycyny, działa jako selektywny inhibitor kalcyneuryny, hamując syntezę cytokin prozapalnych w limfocytach T, co przekłada się na silne działanie przeciwzapalne bez udziału kortykosteroidów. W badaniach przedklinicznych wykazano, że miejscowo stosowany pimekrolimus ma skuteczność porównywalną z silnymi glikokortykosteroidami w leczeniu alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, jednak bez wywoływania atrofii skóry czy wpływu na komórki Langerhansa. Penetracja przez skórę jest podobna do glikokortykosteroidów, ale z mniejszym wchłanianiem do krążenia ogólnego, co zwiększa bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. W badaniach klinicznych II i III fazy, obejmujących ponad 2000 pacjentów (w tym niemowlęta od 3. miesiąca życia), pimekrolimus 1% stosowany dwa razy dziennie wykazał istotną statystycznie przewagę nad podłożem w zakresie poprawy skóry, redukcji świądu oraz wskaźnika nasilenia egzemy (WNE), z wartościami p<0,001. Szybkość działania potwierdzono już w pierwszym tygodniu leczenia, gdzie u 44% dzieci i młodzieży oraz 70% niemowląt odnotowano zmniejszenie świądu.
acetonid triamcynolonu, atopowe zapalenie skóry, atrofia skóry, działanie przeciwzapalne, efekt fototoksyczny, fotouczulenie, glikokortykosteroid, inhibitor kalcyneuryny, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, krążenie ogólne, limfocyt T, liszajowacenie, makrofilina-12, naciek, octan hydrokortyzonu, penetracja przez skórę, pierwotna odpowiedź immunologiczna, pimekrolimus, rumień, starcie naskórka, uczulenie kontaktowe, walerianian betametazonu, węzeł chłonny, wskaźnik nasilenia egzemy -
Leksykon leków
Atomoksetyna, substancja czynna leku Atofab, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przewidywalnymi, głównie łagodnymi do umiarkowanych i przemijającymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowane objawy u dzieci to ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%), które rzadko prowadzą do przerwania terapii (od 0,0% do 0,2%). Nudności, wymioty i senność występują u około 10-11% pacjentów, głównie w pierwszym miesiącu leczenia, z niskim odsetkiem rezygnacji (≤0,5%). W początkowym okresie terapii u młodych pacjentów może dochodzić do opóźnienia przyrostu masy ciała i wzrostu, jednak długoterminowo wartości te zwykle wracają do normy. Szczególną uwagę należy zwrócić na wpływ atomoksetyny na układ sercowo-naczyniowy, gdzie obserwuje się przyspieszenie tętna oraz wzrost skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, a także rzadkie przypadki niedociśnienia ortostatycznego (0,2%) i omdleń (0,8%).
atomoksetyna, badanie kontrolowane placebo, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, depresja, drżenie, moczenie mimowolne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, omdlenie, opóźnienie przyrostu masy ciała, profil bezpieczeństwa, przyspieszenie tętna, rozszerzenie źrenic, senność, starcie naskórka, układ noradrenergiczny, uspokojenie polekowe, wolny metabolizm CYP2D6, wymioty, zapalenie spojówek, zaparcie, zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała
