angioplastyka i stentowanie
Angioplastyka i stentowanie to procedury interwencyjne stosowane w leczeniu zwężenia lub niedrożności naczyń krwionośnych, najczęściej tętnic wieńcowych, szyjnych, nerkowych lub obwodowych. Angioplastyka (przezskórna angioplastyka wieńcowa, PCI) polega na mechanicznym poszerzeniu światła naczynia przy użyciu cewnika z balonem, który wprowadza się przez tętnicę udową lub promieniową i rozszerza w miejscu zwężenia.
Stentowanie jest procedurą uzupełniającą angioplastykę, polegającą na implantacji do naczynia metalowej siateczki (stentu), która zapobiega ponownemu zwężeniu (restenozie) naczynia. Stenty mogą być klasyczne (BMS – bare metal stent) lub uwalniające leki (DES – drug eluting stent), które zmniejszają ryzyko restenozy. Najnowszą generacją są stenty bioresorbowalne, które po pewnym czasie ulegają całkowitemu wchłonięciu.
Wskazania do angioplastyki i stentowania obejmują stabilną chorobę wieńcową oporną na leczenie farmakologiczne, ostre zespoły wieńcowe (STEMI, NSTEMI, niestabilna dławica piersiowa), zwężenie tętnic szyjnych, nerkowych lub obwodowych. Procedury te wymagają odpowiedniego przygotowania pacjenta, w tym stosowania podwójnej terapii przeciwpłytkowej przed i po zabiegu, a ich skuteczność i bezpieczeństwo są monitorowane poprzez badania kontrolne.
Możliwe powikłania angioplastyki i stentowania obejmują krwawienie w miejscu wkłucia, zakrzepicę w stencie, restenozę, perforację naczynia, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub reakcje alergiczne na środek kontrastowy. Mimo to, procedury te cechują się wysoką skutecznością i względnym bezpieczeństwem, stanowiąc mniej inwazyjną alternatywę dla zabiegów kardiochirurgicznych u wybranych pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic szyjnych – Leczenie
Choroba tętnic szyjnych charakteryzuje się zwężeniem naczyń spowodowanym miażdżycą, co zwiększa ryzyko udaru mózgu. Leczenie zachowawcze (Best Medical Treatment, BMT) obejmuje modyfikację stylu życia oraz farmakoterapię, w tym leki przeciwpłytkowe (np. ASA 30-1350 mg/dzień, klopidogrel 75 mg/dzień), statyny obniżające LDL poniżej 70 mg/dl oraz kontrolę ciśnienia tętniczego. W przypadku zwężenia <50% u pacjentów bezobjawowych stosuje się wyłącznie leczenie zachowawcze. Natomiast przy zwężeniu ≥70% lub u pacjentów z objawami neurologicznymi (TIA, udar) wskazane jest leczenie inwazyjne, które obejmuje endarterektomię tętnicy szyjnej (CEA), stentowanie (CAS) lub TCAR, z uwzględnieniem ryzyka okołooperacyjnego i indywidualnych czynników pacjenta.
angioplastyka i stentowanie, atorwastatyna, blaszka miażdżycowa, chirurg naczyniowy, cholesterol LDL, choroba tętnic szyjnych, cilostazol, ciśnienie tętnicze, dipirydamol, endarterektomia tętnicy szyjnej, farmakoterapia, incydent niedokrwienny, kardiolog interwencyjny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie zachowawcze, lek hipolipemizujący, lek przeciwpłytkowy, nerw czaszkowy, nerw krtaniowy wsteczny, objawy neurologiczne, przejściowy atak niedokrwienny, rewaskularyzacja, simwastatyna, statyna, TCAR, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, udar mózgu, zakrzep, zespół wielodyscyplinarny, zwężenie tętnic szyjnych - Leksykon chorób i schorzeń
Ischemia mięśnia sercowego – Leczenie
Niedokrwienie mięśnia sercowego charakteryzuje się zmniejszonym przepływem krwi bogatej w tlen do mięśnia sercowego, co może prowadzić do zawału, zaburzeń rytmu i niewydolności serca. Leczenie obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, azotany, aspirynę, statyny, inhibitory ACE, ranolazynę) mającą na celu poprawę bilansu tlenowego mięśnia sercowego oraz rewaskularyzację (angioplastyka ze stentowaniem, CABG) u pacjentów z cięższym niedokrwieniem. W przypadku bezobjawowego niedokrwienia (SMI) skuteczna jest kombinacja beta-blokerów, azotanów i blokerów kanału wapniowego, a rewaskularyzacja jest wskazana przy zwężeniach >50% w naczyniach wieńcowych i frakcji wyrzutowej lewej komory ≤35%. W ostrym zawale serca (STEMI) priorytetem jest szybka reperfuzja, najlepiej pierwotna PCI w ciągu 90 minut od przyjęcia, a w NSTEMI stosuje się strategię farmakologiczną i inwazyjną z PCI lub CABG. Terapia przeciwpłytkowa (aspiryna 150,5–325 mg) i leki przeciwzakrzepowe są kluczowe w leczeniu.
angioplastyka i stentowanie, azotan, beta-bloker, blaszka miażdżycowa, blok lewej odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, ciche niedokrwienie mięśnia sercowego, cząstkowa rezerwa przepływu, dławica naczynioskurczowa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, ischemia mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, mezenchymalna komórka macierzysta, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, nitrogliceryna, NSTEMI, pomostowanie tętnic wieńcowych, przezskórna interwencja wieńcowa, pulsoksymetria, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, rewaskularyzacja tętnic wieńcowych, scyntygrafia, skrzep krwi, statyna, STEMI, terapia białkowa, terapia egzosomami, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia przeciwpłytkowa, tętnica wieńcowa, troponina I, wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zawał serca z uniesieniem odcinka ST