ulinastatin

Ulinastatin to glikoproteina wyizolowana z ludzkiego moczu, znana również jako inhibitor proteazy z moczu (ang. urinary trypsin inhibitor, UTI). Jest to endogenny inhibitor wielu enzymów proteolitycznych, w tym trypsyny, chymotrypsyny, elastazy granulocytów i katepsyny G. Działa jako inhibitor szerokiego spektrum proteaz serynowych.

W praktyce klinicznej ulinastatin znajduje zastosowanie głównie w leczeniu ostrego zapalenia trzustki, zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), wstrząsu septycznego oraz jako lek wspomagający podczas zabiegów chirurgicznych. Wykazuje silne właściwości przeciwzapalne poprzez hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych, stabilizację błon lizosomalnych i ochronę komórek przed uszkodzeniami oksydacyjnymi.

Badania kliniczne wskazują, że ulinastatin może zmniejszać śmiertelność u pacjentów z ciężką sepsą, ograniczać uszkodzenia narządów wywołane stanem zapalnym oraz skracać czas hospitalizacji. Jest stosowany głównie w krajach azjatyckich, zwłaszcza w Japonii, Chinach i Korei Południowej, podczas gdy w Europie i Ameryce Północnej jego zastosowanie jest bardziej ograniczone.

Profil bezpieczeństwa ulinastatinu jest korzystny, z niewielką liczbą zgłaszanych działań niepożądanych. Typowe dawkowanie obejmuje podawanie dożylne w dawkach od 100 000 do 300 000 jednostek na dobę, w zależności od wskazania klinicznego i ciężkości stanu pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Leczenie

Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) to stan zapalny płuc charakteryzujący się nagłym niekardiogennym obrzękiem płuc, prowadzącym do hipoksemii i niewydolności oddechowej. Leczenie opiera się na wsparciu oddechowym, leczeniu przyczyny podstawowej oraz zapobieganiu powikłaniom. Podstawą terapii jest tlenoterapia, obejmująca metody od wysokoprzepływowej kaniuli nosowej, przez nieinwazyjną wentylację (BiPAP, CPAP), aż do intubacji i wentylacji mechanicznej z zastosowaniem strategii ochronnej: niskie objętości oddechowe (~6 ml/kg masy ciała), ograniczenie ciśnienia plateau (<30 cmH₂O) oraz stosowanie PEEP, szczególnie ≥12 cmH₂O u umiarkowanego i ciężkiego ARDS (PaO₂/FiO₂ <150 mmHg). Pozycjonowanie na brzuchu przez co najmniej 16 godzin dziennie znacząco poprawia natlenienie i zmniejsza śmiertelność. Wspomagająco stosuje się leki zwiotczające mięśnie (np. cisatrakurium) w ciągłym wlewie do 48 godzin u pacjentów z PaO₂/FiO₂ <150 mmHg oraz kortykosteroidy (np. deksametazon 20 mg i.v. przez 5 dni, następnie 10 mg przez kolejne 5 dni), które zwiększają liczbę dni bez wentylacji mechanicznej i zmniejszają śmiertelność 60-dniową (21% vs 36%).
bloker H2, bronchospazm, cisatrakurium, deksametazon, diuretyki, ECMO, fizjoterapia oddechowa, fondaparinux, glikokortykosteroidy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hiperkapnia, hipoksemia, inhibitor pompy protonowej, leki moczopędne, leki wazoaktywne, mezenchymalne komórki macierzyste, niekardiogenny obrzęk płuc, niska objętość oddechowa, oddział intensywnej terapii, PEEP, profilaktyka przeciwzakrzepowa, pronacja, tracheostomia, ulinastatin, wentylacja mechaniczna, wziewny tlenek azotu, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Zapobieganie i profilaktyka

Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością sięgającą 45% w ciężkich przypadkach, mimo spadku częstości występowania dzięki poprawie praktyk klinicznych i strategiom profilaktycznym. Kluczowym elementem zapobiegania ARDS jest wczesna identyfikacja pacjentów z grupy ryzyka, m.in. za pomocą skali Lung Injury Prediction Score (LIPS) oraz biomarkerów takich jak angiopoetyna-2. Profilaktyka obejmuje stosowanie wentylacji mechanicznej z niską objętością oddechową, ograniczenie transfuzji, konserwatywne zarządzanie płynami, zapobieganie aspiracji i szpitalnemu zapaleniu płuc, a także wczesne leczenie sepsy i infekcji. Metody takie jak wentylacja TCAV oraz pozycja na brzuchu u pacjentów z ciężkim ARDS (PaO₂/FiO₂ ≤ 150) wykazują korzyści w poprawie wymiany gazowej i zmniejszeniu śmiertelności.
angiopoetyna-2, antybiotykoterapia, ARDS, aspiryna, biomarker, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężki ARDS, doksycyklina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, minocyklina, niska objętość oddechowa, oddział intensywnej terapii, omeprazol, owrzodzenie stresowe, pantoprazol, pozycja na brzuchu, profilaktyka przeciwzakrzepowa, ranitydyna, sepsa, sewofluran, sukralfat, szpitalne zapalenie płuc, tetracyklina, ulinastatin, wentylacja mechaniczna, wziewny kortykosteroid, zapalenie płuc, zapalenie płuc związane z wentylacją, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe

ulinastatin

Powiązane wpisy

Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Leczenie

Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Zapobieganie i profilaktyka