nefropatia związana z antykoagulantami

Nefropatia związana z antykoagulantami (ang. anticoagulant-related nephropathy, ARN) to poważne powikłanie terapii przeciwzakrzepowej, charakteryzujące się ostrym uszkodzeniem nerek w wyniku krwawienia do kłębuszków nerkowych. Najczęściej występuje podczas leczenia antagonistami witaminy K (np. warfaryną), gdy wartość INR przekracza zakres terapeutyczny, choć może też wystąpić przy stosowaniu nowych doustnych antykoagulantów (NOAC).

Patofizjologia ARN obejmuje uszkodzenie bariery filtracyjnej kłębuszków nerkowych, wynaczynienie erytrocytów do przestrzeni cewek nerkowych, tworzenie cylindrów erytrocytarnych i obstrukcję cewek nerkowych. Proces ten prowadzi do ostrego spadku filtracji kłębuszkowej i wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy. Szczególnie narażeni są pacjenci z istniejącą wcześniej przewlekłą chorobą nerek, nefropatią IgA, cukrzycą oraz osoby starsze.

Diagnostyka nefropatii związanej z antykoagulantami opiera się na obrazie klinicznym ostrego uszkodzenia nerek podczas terapii przeciwzakrzepowej, obecności krwinkomoczu oraz wykluczeniu innych przyczyn dysfunkcji nerek. W badaniu histopatologicznym bioptatu nerki stwierdza się obecność erytrocytów w świetle cewek nerkowych i cylindrów erytrocytarnych, bez cech zapalenia naczyń.

Leczenie ARN polega przede wszystkim na normalizacji parametrów koagulologicznych (redukcja INR do zakresu terapeutycznego), rozważeniu czasowego odstawienia antykoagulantu oraz leczeniu wspomagającym funkcję nerek. W ciężkich przypadkach może być konieczna dializoterapia. Nefropatia związana z antykoagulantami wiąże się ze zwiększonym ryzykiem przewlekłej choroby nerek oraz wyższą śmiertelnością, dlatego kluczowe znaczenie ma ścisłe monitorowanie funkcji nerek u pacjentów poddawanych terapii przeciwzakrzepowej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl