leczenie fibrynolityczne

Leczenie fibrynolityczne, określane również jako tromboliza, jest strategią terapeutyczną mającą na celu rozpuszczenie zakrzepów (skrzeplin) wewnątrz naczyń krwionośnych poprzez podanie leków fibrynolitycznych (trombolitycznych). Mechanizm działania tych leków opiera się na aktywacji plazminogenu do plazminy, enzymu rozkładającego fibrynę – główny składnik skrzepliny.

Najczęstsze wskazania do leczenia fibrynolitycznego obejmują ostry zawał mięśnia sercowego (szczególnie z uniesieniem odcinka ST), udar niedokrwienny mózgu (w ściśle określonym oknie czasowym, zwykle do 4,5 godziny od wystąpienia objawów), zatorowość płucną z niestabilnością hemodynamiczną oraz ostrą niedrożność tętnic obwodowych. Skuteczność terapii jest ściśle uzależniona od czasu, jaki upłynął od początku niedokrwienia – im szybciej zostanie wdrożona, tym lepsze rezultaty.

Wśród leków fibrynolitycznych stosowanych w praktyce klinicznej znajdują się: alteplaza (rt-PA), reteplaza, tenekteplaza, streptokinaza i urokinaza. Każdy z nich charakteryzuje się nieco odmiennym profilem farmakokinetycznym, skutecznością i bezpieczeństwem. Głównym powikłaniem leczenia fibrynolitycznego jest zwiększone ryzyko krwawień, w tym krwawień wewnątrzczaszkowych, które mogą stanowić zagrożenie życia.

Przed wdrożeniem leczenia fibrynolitycznego konieczna jest staranna ocena przeciwwskazań, do których należą m.in. niedawno przebyte operacje, urazy, aktywne krwawienie, przebyty udar krwotoczny, zaawansowany wiek czy niekontrolowane nadciśnienie tętnicze. W przypadku zawału serca, przy dostępności pracowni hemodynamicznej, pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI) jest preferowaną metodą reperfuzji w stosunku do fibrynolizy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)

Dawkowanie enoksaparyny sodowej (Losmina) jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego. Profilaktyka u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem obejmuje dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem i kontynuując przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed operacją. W szczególnych przypadkach, takich jak duże zabiegi ortopedyczne lub onkologiczne w obrębie jamy brzusznej, profilaktykę przedłuża się odpowiednio do 5 i 4 tygodni. W leczeniu ostrych schorzeń internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę przez 6-14 dni. W terapii zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez uniesienia ST stosuje się 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w świeżym zawale z uniesieniem ST – bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz 100 j.m./kg mc. podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek).
choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Actilyse 50

Leczenie trombolityczne alteplazą (Actilyse) wymaga ścisłego monitorowania i jest wskazane wyłącznie pod nadzorem doświadczonych lekarzy z dostępem do odpowiedniego sprzętu. Podczas infuzji należy zapewnić dostępność aparatury resuscytacyjnej oraz farmakoterapii ratunkowej. Należy monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza obrzęku naczynioruchowego, który jest najczęstszą reakcją alergiczną i może nasilać się przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE oraz w przebiegu ostrego udaru niedokrwiennego. W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie, w tym intubację. Ryzyko krwawień, w tym krwawienia śródczaszkowego (do 15% pacjentów), jest istotne, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, z ciśnieniem skurczowym >160 mmHg, po opóźnionym rozpoczęciu terapii (>4,5 godziny od objawów) oraz u pacjentów uprzednio leczonych ASA. Maksymalna dawka alteplazy nie powinna przekraczać 100 mg, a stosowanie antagonistów receptora glikoproteinowego IIb/IIIa zwiększa ryzyko krwawień.
alteplaza, antagonista receptora glikoproteinowego, fibrynogen, inhibitor ACE, intubacja, krioprecypitat, krwawienie, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie śródmózgowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwfibrynolityczny, martwica niedokrwienna, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niekontrolowana cukrzyca, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, ostry udar niedokrwienny, płytka krwi, reakcja nadwrażliwości, reperfuzja, świeżo mrożone osocze, terapia trombolityczna, tkankowy aktywator plazminogenu, udar niedokrwienny, układ krzepnięcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sigrada 10 mg

Lek Sigrada, zawierający prasugrel w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany do stosowania w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (UA, NSTEMI, STEMI) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Preparat jest stosowany zarówno w pierwotnej PCI, szczególnie w STEMI, jak i w odroczonej PCI po stabilizacji pacjenta lub leczeniu fibrynolitycznym. Prasugrel działa poprzez nieodwracalne hamowanie receptora P2Y₁₂ na płytkach krwi, co zapobiega ich aktywacji i agregacji, istotnie redukując ryzyko zakrzepicy w stencie, ponownego zawału mięśnia sercowego, poważnych incydentów sercowo-naczyniowych oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.
agregacja płytek krwi, elektrokardiogram, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, niestabilna dławica piersiowa, okluzja tętnicy wieńcowej, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, ponowny zawał mięśnia sercowego, powikłanie zakrzepowe, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, terapia przeciwpłytkowa, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Actilyse 20

Actilyse 20, zawierający alteplazę, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych. Lek powinien być stosowany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w warunkach umożliwiających monitorowanie i dostęp do sprzętu resuscytacyjnego. Należy dokumentować nazwę i numer serii produktu dla celów śledzenia. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, mogą wystąpić podczas infuzji i do 24 godzin po jej zakończeniu, zwłaszcza u pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym i stosujących inhibitory ACE. W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji i wdrożenie odpowiedniego leczenia, w tym intubacji, jeśli to konieczne.
alteplaza, antagonista receptora glikoproteinowego, antagonista witaminy K, doustny lek przeciwzakrzepowy, fibrynogen, inhibitor ACE, krioprecypitat, krwawienie śródczaszkowe, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwfibrynolityczny, obrzęk naczynioruchowy, ostry udar niedokrwienny, płytka krwi, świeżo mrożone osocze, tkankowy aktywator plazminogenu, układ krzepnięcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trombex 75 mg

TROMBEX zawiera klopidogrel w dawce 75 mg, stosowany doustnie, z dawką nasycającą 300-600 mg w zależności od wskazania klinicznego. Standardowa dawka podtrzymująca to 75 mg raz na dobę, zwykle w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, aby zminimalizować ryzyko krwawienia. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST dawkę nasycającą 300 mg stosuje się u pacjentów <75 lat bez PCI, a 600 mg u tych z planowaną PCI. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg u pacjentów <75 lat leczonych farmakologicznie, natomiast u pacjentów ≥75 lat leczenie rozpoczyna się bez dawki nasycającej. Leczenie trwa do 12 miesięcy, z maksymalną korzyścią po 3 miesiącach, a w przypadku leczenia farmakologicznego co najmniej 4 tygodnie. W TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarze niedokrwiennym (NHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, a następnie 75 mg/dobę przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię.
dawka nasycająca, dławica piersiowa, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia fibrynolityczna, udar niedokrwienny, wodorosiarczan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon chorób i schorzeń
Ischemia mięśnia sercowego – Leczenie

Niedokrwienie mięśnia sercowego charakteryzuje się zmniejszonym przepływem krwi bogatej w tlen do mięśnia sercowego, co może prowadzić do zawału, zaburzeń rytmu i niewydolności serca. Leczenie obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, azotany, aspirynę, statyny, inhibitory ACE, ranolazynę) mającą na celu poprawę bilansu tlenowego mięśnia sercowego oraz rewaskularyzację (angioplastyka ze stentowaniem, CABG) u pacjentów z cięższym niedokrwieniem. W przypadku bezobjawowego niedokrwienia (SMI) skuteczna jest kombinacja beta-blokerów, azotanów i blokerów kanału wapniowego, a rewaskularyzacja jest wskazana przy zwężeniach >50% w naczyniach wieńcowych i frakcji wyrzutowej lewej komory ≤35%. W ostrym zawale serca (STEMI) priorytetem jest szybka reperfuzja, najlepiej pierwotna PCI w ciągu 90 minut od przyjęcia, a w NSTEMI stosuje się strategię farmakologiczną i inwazyjną z PCI lub CABG. Terapia przeciwpłytkowa (aspiryna 150,5–325 mg) i leki przeciwzakrzepowe są kluczowe w leczeniu.
angioplastyka i stentowanie, azotan, beta-bloker, blaszka miażdżycowa, blok lewej odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, ciche niedokrwienie mięśnia sercowego, cząstkowa rezerwa przepływu, dławica naczynioskurczowa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, ischemia mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, mezenchymalna komórka macierzysta, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, nitrogliceryna, NSTEMI, pomostowanie tętnic wieńcowych, przezskórna interwencja wieńcowa, pulsoksymetria, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, rewaskularyzacja tętnic wieńcowych, scyntygrafia, skrzep krwi, statyna, STEMI, terapia białkowa, terapia egzosomami, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia przeciwpłytkowa, tętnica wieńcowa, troponina I, wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zawał serca z uniesieniem odcinka ST
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Urokinase medac 100 000 j.m.

Urokinase medac, zawierający ludzką urokinazę, jest lekiem trombolitycznym wymagającym ścisłej selekcji pacjentów ze względu na liczne bezwzględne przeciwwskazania. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywne klinicznie krwawienia, obecność tętniaków i malformacji tętniczo-żylnych, nowotwory wewnątrzczaszkowe oraz inne guzy o wysokim ryzyku krwotoku. Ponadto, przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, takimi jak wrodzone lub nabyte skłonności do krwotoków, leczenie przeciwzakrzepowe, samoistna fibrynoliza oraz ciężka trombocytopenia. U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe >200 mmHg, rozkurczowe >100 mmHg) oraz retinopatią nadciśnieniową III/IV stopnia ryzyko krwawienia, zwłaszcza śródczaszkowego, jest znacząco podwyższone.
aortografia przezlędźwiowa, bakteryjne zapalenie wsierdzia, biopsja narządu, działanie fibrynolityczne, epizod mózgowo-naczyniowy, incydent naczyniowo-mózgowy, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie śródczaszkowe, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, malformacja tętniczo-żylna, nadwrażliwość na substancję czynną, nakłucie lędźwiowe, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, nowotwór wewnątrzczaszkowy, obniżona krzepliwość krwi, operacja neurochirurgiczna, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, resuscytacja sercowo-płucna, retinopatia nadciśnieniowa, ryzyko krwotoku, samoistna fibrynoliza, sepsa, tętniak, trombocytopenia, Urokinase medac, urokinaza ludzka, zaburzenie hemostazy, zaburzenie układu krzepnięcia, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 40 mg/0,4 ml

Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest niskocząsteczkowym heparynoidem stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dostępny jest w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg) na ml roztworu. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga dawki 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem i kontynuując przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem, a w przypadku ortopedii lub nowotworów profilaktykę przedłuża się do 4-5 tygodni. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących chorób. W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne dawki 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) co 12 godzin, z modyfikacją dawkowania u pacjentów ≥75 lat (bez bolusa, dawka 75 j.m./kg mc.).
ampułko-strzykawka, chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zasadowa depolimeryzacja, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Dawkowanie i sposób podawania

Klopidogrel jest inhibitorem agregacji płytek krwi, stosowanym w profilaktyce zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Standardowa dawka podtrzymująca wynosi 75 mg raz na dobę, podawana doustnie, niezależnie od posiłków. W ostrych zespołach wieńcowych bez uniesienia odcinka ST u pacjentów <75 lat planujących PCI zaleca się dawkę nasycającą 300-600 mg, a u pacjentów ≥75 lat dawkę 300 mg z ostrożnością przy 600 mg. W leczeniu skojarzonym stosuje się kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, unikając dawek ASA >100 mg ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Czas terapii wynosi do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem terapeutycznym po 3 miesiącach. W przypadku TIA lub niewielkiego udaru niedokrwiennego dawka nasycająca to 300 mg, następnie 75 mg/dobę przez 21 dni w skojarzeniu z ASA, po czym kontynuuje się monoterapię przeciwpłytkową.
choroba układu sercowo-naczyniowego, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, podwójna dawka, powikłanie krwotoczne, przejściowy atak niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia skojarzona, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clexane 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml

Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (~100 j.m./mg) i niską aktywnością anty-IIa (~28 j.m./mg), z kluczowym stosunkiem aktywności 3,6. Jej działanie przeciwzakrzepowe jest zależne od antytrombiny III i obejmuje także hamowanie czynnika VIIa, indukcję uwalniania TFPI oraz redukcję czynnika von Willebranda, co wzmacnia efekt przeciwzakrzepowy i przeciwzapalny. W dawkach profilaktycznych enoksaparyna nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT 1,5–2,2-krotnie. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność enoksaparyny w profilaktyce zakrzepicy żył głębokich po alloplastyce stawu biodrowego (dawka 4000 j.m./40 mg s.c. raz dziennie), znacząco redukując częstość zakrzepicy bez zwiększenia ryzyka poważnych krwawień.
aktywność przeciwkrzepliwa, aktywność przeciwtrombinowa, aktywność przeciwzakrzepowa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor drogi krzepnięcia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, niestabilna dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Childa-Pugha, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidix 75 mg

Profil bezpieczeństwa klopidogrelu został oceniony u ponad 44 000 pacjentów, w tym 12 000 leczonych przez co najmniej rok, na podstawie badań klinicznych takich jak CAPRIE, CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A oraz danych postmarketingowych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, które występują najczęściej w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE odsetek krwawień wynosił 9,3%, z podobną częstością ciężkich krwawień jak w grupie ASA. W badaniu CURE nie stwierdzono wzrostu poważnych krwawień przy przerwaniu klopidogrelu na ponad 5 dni przed pomostowaniem tętnic wieńcowych, natomiast kontynuacja terapii do 5 dni przed zabiegiem zwiększała ryzyko krwawień (9,6% vs 6,3%). W badaniu ACTIVE-A poważne krwawienia występowały u 6,7% pacjentów leczonych klopidogrelem z ASA, w porównaniu do 4,3% w grupie placebo z ASA, z przewagą krwawień pozaczaszkowych, głównie z przewodu pokarmowego (3,5% vs 1,8%). Nie odnotowano istotnej różnicy w krwawieniach zakończonych zgonem (1,1% vs 0,7%) ani udarach krwotocznych (0,8% vs 0,6%).
czas krwawienia, ginekomastia, klopidogrel, krwawienie, krwawienie oczne, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, małopłytkowość, neutropenia, ostra niewydolność wątroby, parestezja, pomostowanie tętnic wieńcowych, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, stan splątania, udar krwotoczny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Areplex 75 mg

Klopidogrel, substancja czynna leku Areplex (tabletki powlekane 75 mg), był szeroko badany u ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczonych było przez co najmniej rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie, które najczęściej występuje w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE częstość krwawień wynosiła 9,3% zarówno dla klopidogrelu, jak i ASA, z podobnym odsetkiem ciężkich krwawień. W badaniach CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A odnotowano wzrost ryzyka krwawień przy terapii skojarzonej klopidogrel + ASA, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym (3,5% vs 1,8%) oraz krwawieniach wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%), jednak bez istotnego wzrostu krwawień śmiertelnych. Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trzema lekami (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym zwiększało ryzyko krwawień (OR 2,54, 95% CI 2,05-3,16, p<0,0001).
agranulocytoza, autoimmunologiczny zespół insulinowy, choroba posurowicza, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta A, hipoglikemia, klopidogrel, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, pomostowanie tętnic wieńcowych, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny mózgu, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel MSN 75 mg

Klopidogrel MSN stosowany jest w terapii schorzeń układu sercowo-naczyniowego, ze standardową dawką podtrzymującą 75 mg raz na dobę. W ostrych zespołach wieńcowych dawkowanie różni się w zależności od klinicznego obrazu i planowanego leczenia interwencyjnego. W niestabilnej dławicy piersiowej lub zawale mięśnia sercowego bez załamka Q stosuje się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg, szczególnie u pacjentów poniżej 75. roku życia planowanych do PCI, po czym kontynuuje się dawkę 75 mg/dobę wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę. W ostrym zawale z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg u pacjentów leczonych farmakologicznie, a u osób powyżej 75 lat leczenie rozpoczyna się bez dawki nasycającej. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (z zachowaniem ostrożności u pacjentów ≥75 lat) lub 300 mg, jeśli PCI wykonano w ciągu 24 godzin od fibrynolizy. Leczenie skojarzone z ASA powinno trwać do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem po 3 miesiącach, a w niektórych przypadkach co najmniej 4 tygodnie.
dawka nasycająca, fibrynoliza, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, pierwotne PCI, przezskórna interwencja wieńcowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Przedawkowanie – Feiba NF 500 j. (500 j. FEIBA), 50 j./ml

Przedawkowanie FEIBA NF, preparatu zawierającego czynniki krzepnięcia (II, IX, X w postaci nieaktywowanej oraz aktywowany czynnik VII), powyżej dawki 200 j./kg masy ciała znacząco zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Objawy przedawkowania obejmują zatorowość płucną, zakrzepicę żył głębokich, zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, a także objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (duszność, ból w klatce piersiowej, tachykardia), ośrodkowego układu nerwowego (bóle głowy, zaburzenia świadomości, niedowłady), układu moczowego (oliguria, anuria, niewydolność nerek) oraz miejscowe reakcje w miejscu podania. Preparat zawiera 50 j./ml oraz około 40 mg sodu na fiolkę, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie.
angio-TK, czynnik krzepnięcia, FEIBA NF, hematolog, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwzakrzepowe, niedokrwienie, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, udar niedokrwienny mózgu, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, USG dopplerowskie, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml

Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, wykazuje silną aktywność anty-Xa (~100 j.m./mg) i niższą anty-IIa (~28 j.m./mg), z istotnym stosunkiem aktywności 3,6, co odróżnia ją od heparyny niefrakcjonowanej. Mechanizm działania obejmuje zależne od antytrombiny III hamowanie czynników krzepnięcia, indukcję uwalniania TFPI oraz redukcję czynnika von Willebranda, co przekłada się na skuteczne działanie przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne. W dawkach profilaktycznych enoksaparyna nie wpływa znacząco na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT do 1,5–2,2-krotności wartości kontrolnej. Badania kliniczne potwierdzają jej skuteczność w profilaktyce zakrzepicy żył głębokich po alloplastyce stawu biodrowego (dawka 4000 j.m./40 mg raz/dobę), gdzie znacząco obniża częstość zakrzepicy bez zwiększenia ryzyka poważnych krwawień.
aktywność anty-Xa, aktywność przeciwzakrzepowa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor zależny od czynnika tkankowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, niestabilna dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Childa-Pugha, śródbłonek naczyniowy, trombina, układ krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trombex 75 mg

Trombex (klopidogrel) w dawce 75 mg, podawany w formie tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w profilaktyce przeciwzakrzepowej u dorosłych pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Wskazania obejmują: zawał mięśnia sercowego (od kilku dni do <35 dni po incydencie), udar niedokrwienny (od 7 dni do <6 miesięcy), chorobę tętnic obwodowych, ostry zespół wieńcowy (zarówno z uniesieniem, jak i bez uniesienia odcinka ST), a także pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Ponadto, Trombex jest zalecany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) u pacjentów z umiarkowanym do wysokiego ryzyka przemijającego niedokrwienia mózgu (TIA, ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarem niedokrwiennym (NIHSS ≤3), a także u chorych z migotaniem przedsionków, którzy nie mogą stosować antagonistów witaminy K i mają niskie ryzyko krwawienia. Terapia powinna być rozpoczęta odpowiednio: w ciągu 24 godzin od TIA/udaru, jak najszybciej po rozpoznaniu ostrego zespołu wieńcowego, oraz w określonych ramach czasowych po zawale mięśnia sercowego i udarze niedokrwiennym.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, implantacja stentu, klopidogrel wodorosiarczan, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna angioplastyka wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala ABCD2, skala NIHSS, udar niedokrwienny, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agregex 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg doustnie raz na dobę stanowi podstawę terapii przeciwpłytkowej u dorosłych pacjentów, w tym osób w podeszłym wieku, i może być podawany niezależnie od posiłków. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST stosuje się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg (ta ostatnia u pacjentów <75 lat planowanych do PCI), a następnie dawkę podtrzymującą 75 mg/dobę w skojarzeniu z ASA 75-100 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem terapeutycznym po 3 miesiącach. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem ST, leczenie zachowawcze u pacjentów <75 lat rozpoczyna się od dawki nasycającej 300 mg, a u ≥75 lat bez dawki nasycającej, kontynuując 75 mg/dobę z ASA przez co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (pierwotna PCI lub >24h po fibrynolizie) lub 300 mg (PCI ≤24h po fibrynolizie), następnie 75 mg/dobę z ASA 75-100 mg/dobę do 12 miesięcy. U pacjentów z TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarem (NHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, a następnie 75 mg/dobę z ASA przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię. W migotaniu przedsionków zalecana jest monoterapia 75 mg klopidogrelu z ASA 75-100 mg/dobę długoterminowo.
choroba wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, przemijający napad niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml

Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz stanu pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, a w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub nowotworowych – do 4-5 tygodni. U pacjentów internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W leczeniu przedłużonym u pacjentów onkologicznych dawka początkowa wynosi 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba nowotworowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, INR, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Patofizjologia i mechanizm

Empyema, czyli ropniak opłucnej, to patologiczne gromadzenie ropy w jamie opłucnowej, najczęściej będące powikłaniem bakteryjnego zapalenia płuc, urazów klatki piersiowej lub zabiegów chirurgicznych. Proces patofizjologiczny obejmuje zwiększoną przepuszczalność mezotelium opłucnej, migrację neutrofilów oraz uwalnianie cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, IL-8 i TNF-α, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka i zwiększonego ciśnienia osmotycznego. Empyema rozwija się w trzech stadiach: wysiękowym (płyn o glukozie >60 mg/dL, pH w normie, LDH <3-krotności górnej granicy normy), włóknikowo-ropnym (glukoza <60 mg/dL, pH <7,20, LDH >3-krotności normy, dodatnie posiewy) oraz organizacji (proliferacja fibroblastów, odkładanie kolagenu, unieruchomienie płuca). Wysoki poziom PAI-1 w płynie opłucnowym hamuje fibrynolizę, sprzyjając lokalizacji wysięku i utrudniając leczenie fibrynolityczne. Najczęstszymi patogenami są Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus (w tym MRSA), bakterie Gram-ujemne oraz beztlenowe, a także Mycobacterium tuberculosis w gruźliczym ropniaku opłucnej.
aktywator plazminogenu tkankowego, bakterie beztlenowe, biofilm bakteryjny, czynnik hamujący migrację makrofagów, czynnik martwicy nowotworów alfa, deaminaza adenozyny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrothorax, interleukina-6, interleukina-8, jama opłucnowa, krwiak opłucnej, leczenie fibrynolityczne, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, opłucna, płytkopochodny czynnik wzrostu, powikłany wysięk parapneumoniczny, ropień płuca, ropniak opłucnej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, transformujący czynnik wzrostu beta, urokinaza, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zrosty opłucnowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.

Enoxaparin sodium Ledraxen jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg). W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów chirurgicznych dawkowanie zależy od ryzyka zakrzepowo-zatorowego: 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem profilaktyki odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Leczenie trwa co najmniej 7-10 dni, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub do 4 tygodni po zabiegach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. U pacjentów internistycznych zalecana dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schemat jednorazowy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) lub dwukrotny 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, średnio przez 10 dni, z koniecznością przejścia na doustne leki przeciwzakrzepowe w miarę możliwości klinicznych.
aktywność anty-Xa, bolus dożylny, choroba nowotworowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, otyłość, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, tworzenie skrzepów, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Ranbaxy 75 mg

Klopidogrel, stosowany w dawce 75 mg/dobę, wykazuje działanie przeciwpłytkowe i jest szeroko stosowany w profilaktyce powikłań zakrzepowych. Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w licznych badaniach klinicznych, takich jak CAPRIE, CURE, CLARITY, COMMIT, ACTIVE-A i TARDIS, obejmujących ponad 44 000 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, które występują u około 9,3% pacjentów, z podobną częstością ciężkich krwawień jak w przypadku kwasu acetylosalicylowego (ASA) 325 mg/dobę. W badaniu ACTIVE-A odnotowano wyższą częstość poważnych krwawień w grupie klopidogrel + ASA (6,7%) w porównaniu do placebo + ASA (4,3%), głównie z przewodu pokarmowego (3,5% vs 1,8%) oraz zwiększoną liczbę krwawień wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%). Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trzema lekami (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym mózgu wiązało się z istotnie większą częstością i nasileniem krwawień (OR 2,54; 95% CI 2,05-3,16; p<0,0001).
agranulocytoza, choroba posurowicza, dusznica bolesna, działanie przeciwpłytkowe, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hemofilia nabyta, kłębuszkowe zapalenie nerek, klopidogrel, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie mózgowe, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, liszaj płaski, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, pomostowanie tętnic wieńcowych, powikłania zakrzepowe, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar niedokrwienny mózgu, wrzód żołądka i dwunastnicy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nadwrażliwości indukowany lekami, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml

Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (~100 j.m./mg) i niską aktywnością anty-IIa (~28 j.m./mg), z stosunkiem anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 3,6. Mechanizm działania opiera się na współudziale antytrombiny III, co skutkuje efektywnym działaniem przeciwzakrzepowym i przeciwzapalnym, potwierdzonym w badaniach klinicznych i modelach nieklinicznych. Enoksaparyna w dawkach profilaktycznych nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych wydłuża ten czas 1,5–2,2-krotnie. Preparat jest zarejestrowany pod kodem ATC B01AB05 i wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, z niskim ryzykiem poważnych krwawień, choć częstsze są krwawienia w miejscu iniekcji podskórnej.
aktywność anty-Xa, aktywność przeciwkrzepliwa, aktywność przeciwzakrzepowa, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik VIIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa krzepnięcia krwi, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, marskość wątroby, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Childa-Pugha, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Urokinase medac 10 000 j.m.

Urokinase medac, zawierający 10 000 j.m. ludzkiej urokinazy, jest wskazany do wewnątrznaczyniowej lizy zakrzepów w stanach takich jak rozległa ostra proksymalna zakrzepica żył głębokich, ostra masywna zatorowość płucna oraz ostra choroba zarostowa tętnic obwodowych z niedokrwieniem zagrażającym utratą kończyny. Lek stosowany jest także do udrożnienia zablokowanych skrzepliną przetok tętniczo-żylnych do hemodializy oraz centralnych cewników żylnych. Terapia urokinazą wymaga podania dożylnego lub dotętniczego, a jej skuteczność zależy od wczesnego wdrożenia oraz dokładnej oceny stanu klinicznego pacjenta, w tym stabilności hemodynamicznej i braku przeciwwskazań do fibrynolizy, takich jak niedawne zabiegi chirurgiczne czy aktywne krwawienia.
angiografia, centralny cewnik żylny, chirurgia naczyniowa, choroba zarostowa tętnic obwodowych, działanie fibrynolityczne, gazometria, hemodializa, intensywna terapia, kardiologia interwencyjna, leczenie fibrynolityczne, niedokrwienie kończyny, oddział nefrologiczny, parametry hemodynamiczne, perfuzja płucna, powikłanie krwotoczne, przetoka tętniczo-żylna, radiologia interwencyjna, terapia fibrynolityczna, tętnica płucna, układ krzepnięcia, urokinaza, USG Doppler, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 100 mg/ml

Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg) w różnych objętościach. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego pacjenta, ocenianego za pomocą zwalidowanych modeli stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem stosuje się dawkę 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem i kontynuując przez 7–10 dni lub dłużej, jeśli utrzymuje się ograniczenie ruchomości. Przy wysokim ryzyku zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem. W szczególnych przypadkach, takich jak duże zabiegi ortopedyczne lub onkologiczne, profilaktykę przedłuża się odpowiednio do 4–5 tygodni. U pacjentów internistycznych dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6–14 dni. W leczeniu zakrzepicy stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń.
aktywna choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna sodowa – Właściwości farmakodynamiczne

Enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, charakteryzuje się wysoką aktywnością przeciwko czynnikowi Xa (około 100 j.m./mg) oraz niższą aktywnością przeciwko czynnikowi IIa (około 28 j.m./mg), z stosunkiem anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 3,6. Mechanizm działania obejmuje zależne od antytrombiny III hamowanie czynników krzepnięcia, indukcję uwalniania inhibitora drogi czynnika tkankowego (TFPI) oraz redukcję czynnika von Willebranda, co przekłada się na kompleksowe działanie przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne. Enoksaparyna nie wpływa istotnie na aPTT w profilaktyce, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT o 1,5–2,2 raza. W badaniach klinicznych wykazano jej skuteczność w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza po operacjach ortopedycznych, gdzie dawka 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę przez 3 tygodnie znacząco zmniejszała częstość zakrzepicy żył głębokich bez zwiększenia ryzyka poważnych krwawień.
aktywność przeciwzakrzepowa, aktywowany częściowy czas tromboplastynowy, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czynnik IIa, czynnik VIIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, depolimeryzacja heparyny, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor zależnej od czynnika tkankowego drogi krzepnięcia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, marskość wątroby, mechanizm przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Childa-Pugha, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clexane 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml

Enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (~100 j.m./mg) i niższą anty-IIa (~28 j.m./mg), co przekłada się na stosunek aktywności 3,6, odróżniający ją od heparyny niefrakcjonowanej. Mechanizm działania opiera się na współudziale antytrombiny III, prowadząc do silnego efektu przeciwzakrzepowego, a także dodatkowych właściwości przeciwzapalnych i hamujących inne czynniki krzepnięcia (np. VIIa) oraz zmniejszających uwalnianie czynnika von Willebranda. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po alloplastyce stawu biodrowego stosowanie enoksaparyny w dawce 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę przez 3 tygodnie istotnie zmniejsza częstość zakrzepicy żył głębokich bez zwiększenia ryzyka poważnych krwawień. W dawkach terapeutycznych może wydłużać czas aPTT o 1,5–2,2 raza względem wartości kontrolnej.
alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor zależny od czynnika tkankowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, niestabilna dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja, skala Childa-Pugha, STEMI, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Właściwości farmakodynamiczne

Enoksaparyna, heparyna drobnocząsteczkowa o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, wykazuje silną aktywność przeciwko czynnikowi Xa (około 100 j.m./mg) przy stosunkowo niskiej aktywności anty-IIa (około 28 j.m./mg), co daje stosunek anty-Xa do anty-IIa wynoszący 3,6. Mechanizm działania opiera się na współudziale antytrombiny III, a dodatkowo enoksaparyna hamuje czynnik VIIa, indukuje uwalnianie inhibitora TFPI oraz zmniejsza uwalnianie czynnika von Willebranda, co wzmacnia jej efekt przeciwzakrzepowy i przeciwzapalny. W profilaktycznych dawkach nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT o 1,5–2,2 raza. Skuteczność i bezpieczeństwo enoksaparyny potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, m.in. w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po alloplastyce stawu biodrowego (dawka 4000 j.m./40 mg podskórnie), gdzie przedłużona profilaktyka znacząco zmniejszała częstość zakrzepicy żył głębokich bez zwiększenia ryzyka poważnych krwawień.
alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor drogi krzepnięcia, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, niestabilna dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Childa-Pugha, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żyły wrotnej, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopidogrel Ranbaxy 75 mg

Clopidogrel Ranbaxy w dawce 75 mg jest wskazany u dorosłych pacjentów w profilaktyce przeciwzakrzepowej po zawale mięśnia sercowego (od kilku dni do <35 dni), udarze niedokrwiennym (od 7 dni do <6 miesięcy) oraz u chorych z chorobą tętnic obwodowych. W ostrych zespołach wieńcowych (bez uniesienia ST oraz z uniesieniem ST) klopidogrel stosuje się zawsze w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), zarówno u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej, jak i leczonych zachowawczo. Ponadto, terapia skojarzona klopidogrel + ASA jest zalecana u pacjentów po TIA o wyniku ABCD2 ≥4 oraz po niewielkim udarze niedokrwiennym z NIHSS ≤3, pod warunkiem wdrożenia leczenia w ciągu 24 godzin od incydentu, co maksymalizuje skuteczność zapobiegania kolejnym zdarzeniom niedokrwiennym.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, implantacja stentu, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, miażdżyca, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna angioplastyka wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala ABCD2, skala NIHSS, terapeutyczny INR, udar mózgu, udar niedokrwienny, warfaryna, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg/dobę (Clopidogrel Bluefish) wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny do ASA 325 mg/dobę, potwierdzony w badaniu CAPRIE oraz innych dużych badaniach klinicznych (CURE, CLARITY, COMMIT, ACTIVE-A) obejmujących ponad 44 000 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u 9,3% pacjentów, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie krwawienia pojawiają się niezbyt często, z częstością 6,7% w grupie klopidogrel + ASA vs 4,3% w grupie placebo + ASA (badanie ACTIVE-A). Krwawienia z przewodu pokarmowego dotyczą 3,5% pacjentów leczonych klopidogrelem z ASA, a krwawienia pozaczaszkowe 5,3%. Krwawienia wewnątrzczaszkowe i udary krwotoczne występują rzadko (odpowiednio 1,4% i 0,8%). W badaniu CURE wykazano, że przerwanie terapii klopidogrelem na ponad 5 dni przed zabiegiem pomostowania tętnic wieńcowych nie zwiększa ryzyka poważnych krwawień, natomiast kontynuacja leczenia do 5 dni przed zabiegiem podnosi częstość krwawień do 9,6% (klopidogrel + ASA) vs 6,3% (placebo + ASA).
Departament Monitorowania Niepożądanych Działań, działanie niepożądane, incydent krwotoczny, klopidogrel, krwawienie, krwawienie mózgowe, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie zakończone zgonem, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie heparyną, leczenie klopidogrelem, lek przeciwpłytkowy, pomostowanie tętnic wieńcowych, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie klopidogrelu, przetoczenie masy płytkowej, stosunek korzyści do ryzyka, udar krwotoczny, układ chłonny, wydłużenie czasu krwawienia, zabieg kardiochirurgiczny, zdarzenie krwotoczne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Aurovitas 75 mg

Lek Clopidogrel Aurovitas w dawce 75 mg klopidogrelu (odpowiadającej 97,875 mg klopidogrelu wodorosiarczanu) stosowany jest doustnie, z dawką podtrzymującą 75 mg raz na dobę. W ostrych zespołach wieńcowych zaleca się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg, szczególnie u pacjentów poniżej 75 lat planowanych do PCI, po czym kontynuuje się terapię 75 mg klopidogrelu wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, u pacjentów leczonych farmakologicznie, dawka nasycająca wynosi 300 mg, a leczenie trwa co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (lub 300 mg, jeśli PCI wykonano ≤24h po fibrynolizie), a terapia skojarzona z ASA powinna trwać do 12 miesięcy. U pacjentów powyżej 75 lat dawki nasycające stosuje się ostrożnie lub pomija, zwłaszcza przy leczeniu zachowawczym.
dławica piersiowa, klopidogrel wodorosiarczan, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, pierwotne PCI, przejściowy napad niedokrwienny mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zawał serca bez załamka Q
Leksykon substancji czynnych
Alteplaza – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Alteplaza, zawarta w Actilyse 20 i 50, wymaga stosowania pod ścisłym nadzorem lekarzy doświadczonych w terapii trombolitycznej, z dostępem do aparatury monitorującej parametry życiowe oraz sprzętu do resuscytacji. Podczas infuzji i do 24 godzin po jej zakończeniu należy monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza obrzęku naczynioruchowego, który jest najczęstszą reakcją alergiczną. W przypadku ciężkich reakcji należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie, w tym intubację, jeśli konieczne. Stosowanie alteplazy wiąże się z ryzykiem krwawień, w tym krwawienia śródmózgowego, które występuje u około 15% pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku, z ciśnieniem skurczowym >160 mmHg oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza antagonistów receptora glikoproteinowego IIb/IIIa.
Actilyse, alteplaza, antagonista receptora glikoproteinowego, antagonista witaminy K, doustny lek przeciwzakrzepowy, fibrynogen, inhibitor ACE, intubacja, krioprecypitat, krwawienie do mózgu, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie śródmózgowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwfibrynolityczny, martwica niedokrwienna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość immunologiczna, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, ostry udar niedokrwienny, płytki krwi, resuscytacja, świeżo mrożone osocze, terapia alteplazą, tkankowy aktywator plazminogenu, układ krzepnięcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Feiba NF 1000 j. (1000 j. FEIBA), 50 j./ml

Przedawkowanie FEIBA NF, zawierającego aktywowany czynnik VII oraz nieaktywowane czynniki II, IX i X, wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 200 j./kg masy ciała. Objawy przedawkowania obejmują zatorowość tętniczą i żylną, zawał mięśnia sercowego, zator tętnicy płucnej, zakrzepicę żył głębokich oraz udar mózgu, które manifestują się odpowiednio bólem w klatce piersiowej, dusznością, obrzękiem kończyn, zaburzeniami neurologicznymi i innymi symptomami. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania preparatu oraz wdrożenie diagnostyki obrazowej i laboratoryjnej ukierunkowanej na ocenę układu krzepnięcia.
czynnik krzepnięcia, czynnik VII, czynniki krzepnięcia, działanie prokoagulacyjne, FEIBA NF, inhibitor czynnika VIII, interwencja naczyniowa, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwzakrzepowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, udar mózgu, układ krzepnięcia, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zatorowość tętnicza, zatorowość żylna, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml

Enoksaparyna sodowa jest stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym zróżnicowanym dawkowanie zależnym od ryzyka pacjenta i wskazań klinicznych. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga dawki 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, kontynuując przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 4-5 tygodni w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub onkologicznych. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat jednorazowy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) lub dwukrotny 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W STEMI dawka początkowa to bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) plus 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, z kontynuacją co 12 godzin, przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego (75-325 mg/dobę). U pacjentów ≥75 lat w STEMI pomija się bolus dożylny, stosując 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m. dla pierwszych dawek).
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, DOAC, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, PCI, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, skrzep, STEMI, VKA, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopidogrel Medreg 75 mg

Clopidogrel Medreg w dawce 75 mg raz na dobę jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej u dorosłych i osób starszych, z dawką nasycającą 300 mg lub 600 mg w zależności od wskazania klinicznego. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST, u pacjentów poniżej 75 lat planujących PCI, zaleca się dawkę nasycającą 600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą 75 mg wraz z ASA w dawce 75-100 mg/dobę, z czasem leczenia do 12 miesięcy (maksymalny efekt po 3 miesiącach). W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka nasycająca wynosi 300 mg (bez dawki nasycającej u pacjentów >75 lat leczonych zachowawczo), a w przypadku pierwotnej PCI 600 mg (ostrożnie u pacjentów ≥75 lat), z kontynuacją dawki podtrzymującej 75 mg i ASA 75-100 mg/dobę przez co najmniej 4 tygodnie do 12 miesięcy. W leczeniu TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkiego udaru niedokrwiennego (NHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, a następnie 75 mg klopidogrelu z ASA 75-100 mg/dobę przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię przeciwpłytkową.
Clopidogrel Medreg, dawka nasycająca klopidogrelu, dawka podtrzymująca, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, przemijający atak niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, skłonność do krwawień, terapia przeciwpłytkowa, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Wskazania do stosowania

Klopidogrel jest inhibitorem agregacji płytek krwi stosowanym w profilaktyce wtórnej powikłań zakrzepowych u pacjentów z miażdżycą oraz powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Wskazania obejmują m.in. zawał mięśnia sercowego (terapia rozpoczynana od kilku dni do mniej niż 35 dni po zdarzeniu), udar niedokrwienny (od 7 dni do mniej niż 6 miesięcy), chorobę tętnic obwodowych oraz ostry zespół wieńcowy, zarówno bez uniesienia odcinka ST, jak i z uniesieniem ST. W ostrym zespole wieńcowym klopidogrel stosowany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), szczególnie u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) z implantacją stentu lub kwalifikujących się do leczenia trombolitycznego. W monoterapii klopidogrel jest stosowany u pacjentów po zawale mięśnia sercowego, udarze niedokrwiennym oraz z rozpoznaną chorobą tętnic obwodowych.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, działanie przeciwpłytkowe, implantacja stentu, incydent wieńcowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, miażdżyca tętnic, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, migotanie przedsionków, monoterapia, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka wtórna powikłań zakrzepowych, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna angioplastyka wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala ABCD2, skala NIHSS, terapeutyczny zakres INR, terapia skojarzona, tętnica szyjna, udar niedokrwienny, układ sercowo-naczyniowy, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml

Enoksaparyna sodowa LEK-AM jest dostępna w dawkach od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg) w roztworze do wstrzykiwań i stosowana jest w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, niestabilnej dławicy piersiowej, zawału mięśnia sercowego oraz podczas hemodializy. Dawkowanie profilaktyczne zależy od ryzyka pacjenta: 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem, 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem, z możliwością przedłużenia terapii do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub do 4 tygodni po zabiegach onkologicznych. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się dawki 1,5 mg/kg mc. raz na dobę lub 1 mg/kg mc. dwa razy na dobę, a w niestabilnej dławicy i zawale bez uniesienia ST – 1 mg/kg mc. co 12 godzin. W świeżym zawale z uniesieniem ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz 1 mg/kg mc. podskórnie co 12 godzin, maksymalnie do 10 000 j.m. (100 mg) na dawkę.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, model stratyfikacji ryzyka, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 60 mg/0,6 ml

Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowany głównie podskórnie, z wyjątkiem wybranych wskazań klinicznych, np. świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, gdzie podaje się również dożylnie bolus 3000 j.m. (30 mg). Dawkowanie zależy od ryzyka zakrzepowo-zatorowego i wskazania: profilaktyka u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem to 2000 j.m. (20 mg) raz/dobę, a przy wysokim ryzyku 4000 j.m. (40 mg) raz/dobę, z czasem rozpoczęcia i długością terapii dostosowaną do rodzaju zabiegu i stanu pacjenta. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz/dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy/dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących chorób, np. nowotworowej. U pacjentów z aktywną chorobą nowotworową zaleca się początkowo 100 j.m./kg mc. dwa razy/dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz/dobę do 6 miesięcy, z koniecznością ponownej oceny korzyści terapii po tym okresie.
choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwzakrzepowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, skrzep, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa