resuscytacja sercowo-płucna

Resuscytacja sercowo-płucna (RKO) to zespół czynności ratunkowych wykonywanych w celu przywrócenia akcji serca oraz spontanicznego krążenia u osoby w stanie zatrzymania krążenia. Obejmuje ona uciskanie klatki piersiowej oraz wentylację zastępczą, a jej głównym celem jest zapewnienie przepływu krwi i dostarczenie tlenu do najważniejszych narządów, szczególnie mózgu i serca.

Aktualne wytyczne resuscytacji kładą nacisk na wysokiej jakości uciskanie klatki piersiowej – głębokie (5-6 cm), z częstotliwością 100-120 uciśnięć na minutę, z pełnym odprężeniem klatki piersiowej między uciśnięciami oraz minimalizacją przerw w uciskaniu. Stosunek uciśnięć do wentylacji u dorosłych wynosi 30:2, natomiast u dzieci z zatrzymaniem krążenia z przyczyn oddechowych – 15:2.

Wczesne rozpoczęcie RKO przez świadków zdarzenia znacząco zwiększa szanse przeżycia poszkodowanego. W przypadku pacjentów z zatrzymaniem krążenia w mechanizmie migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, kluczowym elementem łańcucha przeżycia jest wczesna defibrylacja. Obecnie promuje się koncepcję RKO z wyłącznym uciskaniem klatki piersiowej dla świadków zdarzenia bez przeszkolenia medycznego.

Resuscytacja powinna być prowadzona do czasu przybycia zespołu ratownictwa medycznego, powrotu spontanicznego krążenia, fizycznego wyczerpania ratownika lub stwierdzenia ewidentnych oznak śmierci. W środowisku szpitalnym decyzję o zakończeniu nieskutecznej resuscytacji podejmuje lekarz kierujący zespołem resuscytacyjnym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl