owrzodzenie miejscowe
Owrzodzenie miejscowe to ubytek w skórze lub błonie śluzowej, który sięga co najmniej do skóry właściwej. Charakteryzuje się utratą ciągłości tkanki i brakiem tendencji do spontanicznego gojenia. Może powstać w wyniku różnych procesów patologicznych, takich jak niedokrwienie tkanek, infekcje, urazy, choroby metaboliczne lub nowotworowe.
Klinicznie owrzodzenia mogą prezentować się jako zmiany płytkie lub głębokie, z obecnością tkanki martwiczej, wysięku, nieprzyjemnego zapachu oraz różnego stopnia stanu zapalnego w otoczeniu. Najczęstsze lokalizacje to kończyny dolne (owrzodzenia żylne, tętnicze, cukrzycowe), okolice narażone na ucisk (owrzodzenia odleżynowe) oraz błony śluzowe jamy ustnej i przewodu pokarmowego.
Diagnostyka owrzodzeń miejscowych obejmuje dokładne badanie kliniczne, określenie etiologii, ocenę ukrwienia, badania mikrobiologiczne oraz w wybranych przypadkach biopsję zmiany. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową i obejmować odpowiednie oczyszczanie rany, kontrolę infekcji, zapewnienie optymalnego środowiska gojenia oraz stosowanie nowoczesnych opatrunków specjalistycznych.