fenobarbital
Fenobarbital (Luminal) jest długodziałającym barbituranowym lekiem przeciwpadaczkowym, stosowanym w terapii padaczki od ponad 100 lat. Ze względu na swoje właściwości sedatywne i przeciwdrgawkowe działa poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w mózgu, hamując w ten sposób pobudliwość neuronalną.
W praktyce klinicznej fenobarbital znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, napadów częściowych oraz stanu padaczkowego. Jest również lekiem pierwszego wyboru w terapii drgawek u noworodków. Jego skuteczność w zapobieganiu napadom padaczkowym została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, jednak ze względu na profil działań niepożądanych jest obecnie rzadziej stosowany w krajach rozwiniętych.
Fenobarbital charakteryzuje się długim okresem półtrwania wynoszącym 79-120 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jest silnym induktorem enzymów wątrobowych, szczególnie cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji lekowych. Do najczęstszych działań niepożądanych fenobarbitalu należą: sedacja, ataksja, zaburzenia poznawcze, osteomalacja oraz paradoksalne pobudzenie u dzieci i osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Singulair 5 5 mg
Montelukast, stosowany w dawce klinicznej zawartej w leku Singulair 5 mg, może być bezpiecznie łączony z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy i innych schorzeń, takimi jak teofilina, glikokortykosteroidy (prednizon, prednizolon), doustne środki antykoncepcyjne, terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Jednakże, u pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takie jak fenobarbital, fenytoina czy ryfampicyna, obserwuje się zmniejszenie ekspozycji na montelukast (np. o około 40% w przypadku fenobarbitalu), co może osłabić jego skuteczność terapeutyczną. W takich przypadkach zaleca się szczególną ostrożność i monitorowanie efektów leczenia, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest również substratem tych enzymów, a jego stężenie może być znacząco zwiększone (4,4-krotnie) przez gemfibrozyl, silny inhibitor CYP 2C8 i 2C9, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych, choć nie wymaga to zmiany dawkowania.
astma, charakterystyka produktu leczniczego, CYP 2C8, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, glikokortykosteroidy, gruźlica, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, interakcje leków z alkoholem, itrakonazol, izoenzymy CYP, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, montelukast, niewydolność serca, paklitaksel, POChP, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, trimetoprim, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Razarxo 10 mg
Rywaroksaban, aktywny składnik leku Razarxo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4 oraz transportem przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory HIV-proteazy, powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC i 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/d), erytromycyna (500 mg 3x/d) i flukonazol (400 mg 1x/d), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. erytromycyna zwiększa AUC do 2-krotnie). Dronedaron ze względu na ograniczone dane kliniczne powinien być stosowany ostrożnie lub unikać jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną) oraz NLPZ (np. naproksen 500 mg, ASA 500 mg) i inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel) zwiększa ryzyko krwawienia, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów.
atorwastatyna, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, płytka krwi, pochodna azolowa, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Roxan 20 mg
Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na te szlaki metaboliczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cₘₐₓ rywaroksabanu, co znacząco nasila jego działanie przeciwzakrzepowe i ryzyko krwawienia, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu o 1,3-1,5 razy, a Cₘₐₓ o 1,3-1,4 razy, co może mieć kliniczne znaczenie zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wysokim ryzykiem krwawienia. Dronedaron ze względu na ograniczone dane kliniczne powinien być stosowany ostrożnie lub unikać kojarzenia z rywaroksabanem.
agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, antagonista witaminy K, atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rywaroksaban, śródbłonek naczyniowy, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Albendazol – Interakcje
Albendazol, metabolizowany w wątrobie do aktywnego sulfotlenku albendazolu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą modyfikować stężenie jego metabolitu w osoczu. Leki takie jak prazykwantel, cymetydyna i deksametazon hamują metabolizm albendazolu, zwiększając stężenie sulfotlenku albendazolu i potencjalnie wzmacniając zarówno skuteczność terapeutyczną, jak i ryzyko działań niepożądanych. Z kolei rytonawir, fenytoina, karbamazepina oraz fenobarbital, jako induktory enzymów cytochromu P450, obniżają stężenie aktywnego metabolitu, co może prowadzić do zmniejszenia efektywności leczenia. W przypadku terapii zarażeń układowych, takich jak neurocysticerkoza czy bąblowica, konieczne jest monitorowanie pacjentów oraz rozważenie modyfikacji dawkowania albendazolu, aby utrzymać optymalne stężenia terapeutyczne.
albendazol, antagonista receptorów H2, bąblowica, charakterystyka produktu leczniczego, cymetydyna, deksametazon, działanie synergistyczne, echinokokoza, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, inwazja pasożytnicza, karbamazepina, kortykosteroid, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, metabolizm wątrobowy, neurocysticerkoza, prazykwantel, rytonawir, schistosomatoza, stabilizator nastroju, sulfotlenek albendazolu, terapia przeciwpasożytnicza, wągrzyca, zakażenie HIV, zarażenie układowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Lenzetto 1,53 mg/dawkę
Produkt leczniczy Lenzetto zawiera estradiol w dawce 1,53 mg/dawkę podawany przezskórnie, co pozwala ominąć efekt pierwszego przejścia przez wątrobę i modyfikuje profil potencjalnych interakcji lekowych. Indukcja enzymów układu cytochromu P450 przez leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), przeciwinfekcyjne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz preparaty ziołowe (dziurawiec zwyczajny) może przyspieszać metabolizm estradiolu, prowadząc do zmniejszenia skuteczności terapii estrogenowej i zmian w profilu krwawień macicznych. Wpływ ten jest jednak potencjalnie mniejszy niż w przypadku doustnych form HTZ. Ponadto, estradiol może indukować glukuronidację lamotryginy, co może obniżać jej stężenie w osoczu i pogarszać kontrolę napadów padaczkowych u pacjentek stosujących oba leki jednocześnie.
aerozol przezskórny, cytochrom P450, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, efekt pierwszego przejścia, estradiol, etynyloestradiol, farmakokinetyka estradiolu, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, glukuronidacja, hormonalna terapia zastępcza, induktory enzymów, inhibitory proteazy, karbamazepina, krwawienie maciczne, lamotrygina, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwinfekcyjne, Lenzetto, metabolizm estrogenów, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, ośrodkowy układ nerwowy, promotor wchłaniania, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, steroidy płciowe, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Tiagabina – Interakcje
Tiagabina, substancja czynna leku Gabitril, jest metabolizowana głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymy CYP3A4/5. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna, przyspieszają metabolizm tiagabiny, co prowadzi do obniżenia jej stężenia w osoczu i potencjalnego osłabienia efektu terapeutycznego. W takich przypadkach konieczne jest zwiększenie dawki dobowej tiagabiny i/lub częstsze jej podawanie. U pacjentów nieprzyjmujących leków indukujących CYP3A4/5 stężenie tiagabiny w osoczu jest około dwukrotnie wyższe, co wymaga stosowania mniejszych dawek i wolniejszego dostosowywania dawkowania. Tiagabina nie wpływa istotnie na stężenia w osoczu leków takich jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, kwas walproinowy, warfaryna, digoksyna, teofilina czy hormony doustnych środków antykoncepcyjnych. Cymetydyna nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę tiagabiny.
cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, depresja OUN, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane OUN, fenobarbital, fenytoina, Gabitril, Hypericum perforatum, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, kwas walproinowy, leki przeciwpadaczkowe, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, ryfampicyna, teofilina, terapia przeciwpadaczkowa, tiagabina, warfaryna, zaburzenia poznawcze, ziele dziurawca - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Zapobieganie i profilaktyka
Żółtaczka jest objawem klinicznym wynikającym z hiperbilirubinemii, manifestującym się zażółceniem skóry, twardówek i błon śluzowych, będącym wskaźnikiem dysfunkcji wątroby lub zaburzeń metabolizmu bilirubiny. Profilaktyka u noworodków opiera się na zapewnieniu odpowiedniego karmienia (8-12 karmień piersią na dobę lub 30-60 ml mieszanki co 2-3 godziny), monitorowaniu poziomu bilirubiny (przezskórny pomiar TcB lub stężenie w surowicy TSB przed wypisem) oraz wczesnej identyfikacji czynników ryzyka, takich jak wcześniactwo (<38 tygodnia), konflikt serologiczny, czy niedobór G6PD. Zalecane są wizyty kontrolne w 3-5 dniu życia, edukacja rodziców w zakresie rozpoznawania objawów oraz stosowanie fototerapii profilaktycznej u noworodków wysokiego ryzyka. Farmakologicznie rozważane jest podawanie fenobarbitalu (np. dawka nasycająca 10 mg/kg i podtrzymująca 5 mg/kg/dobę) oraz suplementacja cynkiem (5-10 mg siarczanu cynku dziennie), a także stosowanie mezoporfirynii cynowej (SnMP) jako inhibitora oksygenazy hemowej u dzieci z niedoborem G6PD.
badanie funkcji wątroby, ciemny mocz, ciężka hiperbilirubinemia, drogi żółciowe, encefalopatia bilirubinowa, fenobarbital, fototerapia, hiperbilirubinemia, hipertermia, karmienie piersią, kernicterus, konflikt serologiczny, krwiak podokostnowy, metabolizm bilirubiny, mieszanka mleczna, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór G6PD, niezgodność grup krwi, nomogram, oksygenaza hemowa, przezskórny pomiar bilirubiny, siarczan cynku, stężenie bilirubiny w surowicy, transfuzja wymienna, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie wirusem zapalenia wątroby, zażółcenie skóry, żółtaczka, żółtaczka noworodkowa - Leksykon substancji czynnych
Atropina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Atropina, jako lek o działaniu przeciwmuskarynowym, przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, co niesie ryzyko dla płodu i niemowlęcia. Podanie dożylne atropiny w ciąży może wywołać tachykardię płodu, dlatego jej stosowanie powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka. U kobiet karmiących atropina może hamować laktację oraz wywoływać działania niepożądane u dziecka, dlatego konieczne jest monitorowanie objawów przeciwmuskarynowych u niemowląt. W przypadku preparatów złożonych, takich jak Bellergot, Hemorol, Reasec czy IZAS-05, należy uwzględnić dodatkowe przeciwwskazania i ryzyko związane z pozostałymi składnikami aktywnymi.
atropina, bariera łożyskowa, chlorowodorek difenoksylatu, działanie poronne, działanie przeciwmuskarynowe, fenobarbital, hamowanie laktacji, karmienie piersią, laktacja, mleko kobiece, objawy przeciwmuskarynowe, płodność, przenikanie atropiny, przenikanie przez łożysko, siarczan atropiny, tachykardia płodu, ziele żarnowca - Leksykon leków
Interakcje leku – Soligamma 20 000 IU
Witamina D3 (cholekalcyferol) zawarta w preparacie Soligamma wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital) oraz ryfampicyna indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając metabolizm witaminy D i obniżając jej stężenie, co wymaga monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Glikokortykosteroidy hamują wchłanianie wapnia i działają antagonistycznie wobec witaminy D, co również może wymagać korekty dawkowania. Diuretyki tiazydowe zwiększają ryzyko hiperkalcemii poprzez zmniejszenie wydalania wapnia, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie stężenia wapnia w osoczu i moczu. Preparaty zawierające żywice jonowymienne, środki przeczyszczające na bazie oleju parafinowego oraz orlistat mogą obniżać wchłanianie witaminy D, co wymaga zwiększenia odstępu czasowego między podaniem leków lub dostosowania dawki.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, cholekalcyferol, cholestyramina, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, imidazolowy środek przeciwgrzybiczny, indukcja enzymów wątrobowych, izoniazyd, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, orlistat, osteoporoza, ryfampicyna, Soligamma, toksyczność glikozydów nasercowych, wchłanianie wapnia, witamina D3, zaburzenia rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Grenalvon 0,5 mg
Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne anagrelidu wykazały, że lek jest głównie metabolizowany przez enzym CYP1A2, co implikuje istotne interakcje z inhibitorami (np. fluwoksamina, enoksacyna) i induktorami (np. omeprazol) tego enzymu. Inhibitory CYP1A2 mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, potencjalnie nasilając działania niepożądane, natomiast induktory mogą obniżać jego stężenie, zmniejszając skuteczność terapii. Anagrelid wykazuje także ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Ponadto, jako inhibitor PDE III, anagrelid może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon) oraz przeciwpłytkowych (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień. W badaniu klinicznym wykazano, że jednoczesne stosowanie anagrelidu (1 mg/dobę) i kwasu acetylosalicylowego (75 mg/dobę) wzmacnia hamowanie agregacji płytek, co u niektórych pacjentów skutkowało poważnymi krwotokami.
agregacja płytek krwi, amrynon, anagrelid, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, ciprofloksacyna, cylostazol, digoksyna, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie inotropowe, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, enoksacyna, enoksymon, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, karbamazepina, klopidogrel, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, norfloksacyna, olanzapina, olprynon, omeprazol, teofilina, tiklopidyna, warfaryna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Interakcje
Zonisamid wykazuje minimalny wpływ na enzymy układu cytochromu P450, co potwierdzają badania in vitro i in vivo, wskazując na brak konieczności modyfikacji dawek leków metabolizowanych przez ten układ, takich jak karbamazepina, fenytoina, lamotrygina czy walproinian sodu. Zonisamid jest metabolizowany częściowo przez CYP3A4, N-acetylotransferazy oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, co oznacza, że induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) mogą obniżać jego stężenie w osoczu, potencjalnie wymagając dostosowania dawki. Ryfampicyna, jako silny induktor CYP3A4, wymaga szczególnej uwagi i ścisłego monitorowania. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i cymetydyna (1200 mg/dobę), nie wykazują istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę zonisamidu. W badaniach klinicznych wykazano również brak wpływu zonisamidu na stężenia etynyloestradiolu i noretysteronu, co potwierdza, że nie zmniejsza on skuteczności doustnej antykoncepcji hormonalnej.
acetazolamid, chinidyna, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, działanie depresyjne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, kamica moczowa, kamica nerkowa, karbamazepina, ketokonazol, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, mikrosomy wątroby, N-acetylotransferaza, noretysteron, oddziaływanie farmakokinetyczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, substrat P-gp, topiramat, walproinian sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Roxan 10 mg
Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tych szlaków, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol) oraz inhibitory HIV-proteazy (np. rytonawir), które zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie i Cmax o 1,6-1,7 raza, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg 1x/dobę), powodują wzrost AUC rywaroksabanu o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC nawet do 2-krotności. Dronedaron, potencjalny inhibitor CYP3A4 i P-gp, powinien być unikany ze względu na brak wystarczających danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie farmakodynamiczne z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, np. enoksaparyną (40 mg) i lekami przeciwpłytkowymi (klopidogrel, NLPZ, SSRI/SNRI), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga zachowania szczególnej ostrożności.
agregacja płytek, atorwastatyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Zopiklon – Interakcje
Zopiklon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zopiklonu z alkoholem, co prowadzi do nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu, dlatego jest to absolutne przeciwwskazanie. Interakcje z lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, inne leki nasenne, anksjolityki, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, leki znieczulenia ogólnego, przeciwhistaminowe) mogą nasilać depresję OUN, co wymaga często zmniejszenia dawki zopiklonu i monitorowania pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, ze względu na ryzyko ciężkiej sedacji, depresji oddechowej i uzależnienia, zalecając minimalizację dawki i czasu terapii oraz ścisłą kontrolę kliniczną.
anksjolityk, antybiotyk makrolidowy, AUC, azolowy lek przeciwgrzybiczy, biodostępność, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie nasenne, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przyspieszający opróżnianie żołądka, lek znieczulenia ogólnego, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, opioid, ryfampicyna, rytonawir, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Ergotamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności ergotaminy wykazały wartości LD50 wynoszące 2500 mg/kg u myszy (p.o.), >2000 mg/kg u szczurów (p.o.) oraz >1000 mg/kg u królików (p.o.). Kofeina, obecna w preparatach Coffecorn mite i Coffecorn forte, charakteryzuje się LD50 >265 mg/kg u królików (s.c.). Istotne jest działanie embriotoksyczne ergotaminy, potwierdzone obserwacjami niedotlenienia i śmierci płodów przy długotrwałym stosowaniu lub ostrych zatruciach. W literaturze opisano wady wrodzone u noworodków matek stosujących ergotaminę i kofeinę przed 20. tygodniem ciąży, a także poronienia i obumieranie płodów po podaniu 20 mg ergotaminy, co wskazuje na silne działanie teratogenne i toksyczne na mięsień macicy.
aktywność lokomotoryczna, alkaloid, bellergot, Coffecorn forte, Coffecorn mite, działanie mutagenne, egzencefalia, embriotoksyczność, ergotamina, Ergotaminum Filofarm, exomphalosis, fenobarbital, LD50, metoda Millera i Taintera, mięsień macicy, mutagenność, niedotlenienie płodu, obumieranie płodu, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, wada wrodzona, zaburzenia neurorozwojowe, zdolności poznawcze, zrośnięcie żeber - Leksykon leków
Interakcje leku – Zenaro 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Zenaro, wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, jednak istotne są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Badania z racematem cetyryzyny wskazują na brak klinicznie istotnych interakcji z lekami takimi jak antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. Jednoczesne podawanie teofiliny w dawce 400 mg/dobę powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Natomiast rytonawir (600 mg dwa razy na dobę) zwiększa ekspozycję na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki lewocetyryzyny. Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania leku, choć może opóźniać jego początek działania.
alprazolam, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, błona śluzowa nosa, cetyryzyna, cymetydyna, diazepam, działanie sedatywne, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, gabapentyna, glipizyd, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens cetyryzyny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, lorazepam, morfina, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, pregabalina, pseudoefedryna, racemat cetyryzyny, rytonawir, sympatykomimetyk, teofilina, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Danazol – Interakcje
Danazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które wymagają ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Wśród najważniejszych interakcji znajdują się zmiany stężenia leków przeciwdrgawkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności lub nasilenia toksyczności, w tym nefrotoksyczności. Danazol nasila działanie warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli INR. U pacjentów z cukrzycą danazol indukuje oporność na insulinę, pogarszając kontrolę glikemii i wymuszając częstsze monitorowanie glikemii oraz ewentualną korektę dawek insuliny lub leków doustnych. Ponadto, danazol może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych poprzez retencję płynów, co skutkuje koniecznością kontroli ciśnienia tętniczego i dostosowania terapii hipotensyjnej.
alfakalcydol, białka osocza, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, hiperkalcemia, insulinooporność, karbamazepina, kontrola glikemii, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, migrena, nefrotoksyczność, nudności, parametry krzepnięcia, pierwotna niedoczynność przytarczyc, płytki oddech, retencja płynów, takrolimus, testosteron, warfaryna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefotaxime Dali Pharma 2 g
Przedawkowanie cefotaksymu, choć rzadko opisywane, może prowadzić do poważnych powikłań neurotoksycznych, w tym encefalopatii z objawami takimi jak mioklonie, splątanie, zaburzenia świadomości, ataksja, napady padaczkowe oraz reakcje anafilaktyczne. Szczególnie narażone są osoby z obniżoną funkcją nerek, padaczką w wywiadzie oraz zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Ryzyko wzrasta przy stosowaniu dawek przekraczających zalecane dawkowanie terapeutyczne (np. Cefotaxime Dali Pharma 2 g) oraz w przypadku jednorazowego podania zbyt dużej ilości leku. Neurotoksyczność wynika z toksycznego wpływu cefotaksymu na ośrodkowy układ nerwowy, a dializa otrzewnowa jest nieskuteczna w usuwaniu leku, natomiast hemodializa może być efektywna.
antybiotyk beta-laktamowy, ataksja, bariera krew-mózg, cefotaksym, dializa otrzewnowa, diazepam, drżenie, dyskineza, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, hemodializa, mioklonia, napad drgawkowy, napad padaczkowy, neurotoksyczność, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, reakcja anafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, splątanie, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie ruchowe, zaburzenie świadomości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Xerdoxo 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Xerdoxo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane zwiększenie stężenia rywaroksabanu (AUC 1,3-1,8x, Cmax 1,3-1,6x) obserwuje się przy stosowaniu klarytromycyny, erytromycyny i flukonazolu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Dronedaron należy unikać ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia rywaroksabanu. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną) oraz NLPZ i inhibitorami agregacji płytek (np. klopidogrelem) zwiększa ryzyko krwawienia, mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych. SSRI i SNRI również podnoszą ryzyko krwawień poprzez wpływ na funkcję płytek krwi.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol OLIMP 500 mg
Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, izoniazyd), które zwiększają metabolizm paracetamolu do hepatotoksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby nawet przy dawkach terapeutycznych. Zaleca się w takich przypadkach monitorowanie funkcji wątroby oraz rozważenie modyfikacji dawkowania. Ponadto, metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast cholestyramina je obniża, co może wymagać dostosowania schematu podawania. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest monitorowanie INR u pacjentów przyjmujących oba leki.
chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2E1, cytochrom P450, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory MAO, interakcje paracetamolu, izoniazyd, karbamazepina, klirens leku, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, NAPQI, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opróżnianie żołądka, ostre uszkodzenie wątroby, pochodne kumaryny, probenecyd, przewlekłe uszkodzenie wątroby, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, salicylamid, szlak metaboliczny, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, warfaryna, wskaźnik INR, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – ValproLEK 300 300 mg
Walproinian sodu, substancja czynna leku ValproLEK 300, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Istotne jest monitorowanie stężenia walproinianu oraz dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza w przypadku leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina), psychotropowych (neuroleptyki, inhibitory MAO, benzodiazepiny) oraz antybiotyków z grupy karbapenemów, które mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni. Walproinian zwiększa stężenia fenobarbitalu i wolnej frakcji fenytoiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i oznaczania poziomów leków w osoczu. W przypadku lamotryginy wydłuża się jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co zwiększa ryzyko toksyczności, w tym ciężkich wysypek skórnych, dlatego konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie pacjenta.
antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, ataksja, benzodiazepina, czas protrombinowy, dysfagia, działanie drgawkotwórcze, działanie sedatywne, działanie uspokajające, encefalopatia hiperamonemiczna, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, karbapenem, klirens walproinianu, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek psychotropowy, meflochina, metabolizm lamotryginy, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, próg drgawkowy, propofol, ryfampicyna, sedacja, toksyczność kliniczna, UDP-glukuronylotransferaza, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wysypka skórna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zopitin 7,5 mg tabletki powlekane 7,5 mg
Zopiklon, substancja czynna preparatu Zopitin 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, głównie poprzez działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz metabolizm z udziałem cytochromu P450 (głównie CYP3A4 i CYP2C8). Szczególnie istotne jest bezwzględne unikanie jednoczesnego stosowania alkoholu z zopiklonem ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i depresji oddechowej. Interakcje z lekami o działaniu hamującym OUN, takimi jak opioidy, leki przeciwpsychotyczne, anksjolityki, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe i przeciwhistaminowe, mogą prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości, a nawet śpiączki. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie zopiklonu z opioidami (morfina, kodeina, oksykodon, fentanyl, tramadol), które znacząco zwiększa ryzyko depresji oddechowej i zgonu, wymagając ścisłego nadzoru i ograniczenia dawkowania.
amitryptylina, anksjolityk, chlorpromazyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, difenhydramina, działanie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, funkcje poznawcze, hydroksyzyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kodeina, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwpsychotyczne, metoklopramid, mirtazapina, morfina, nefazodon, oksykodon, olanzapina, opioid, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna morfiny, prokinetyk, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, tramadol, zaburzenia psychomotoryczne, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Paxtin 20 20 mg
Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paroksetyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz lekami serotoninergicznymi (np. L-tryptofan, tryptany, tramadol, linezolid, inne SSRI, lit, petydyna, buprenorfina, dziurawiec), co znacząco zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Paroksetyna hamuje izoenzym CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak pimozyd (2,5-krotne zwiększenie stężenia przy dawce 60 mg paroksetyny i 2 mg pimozydu), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki fenotiazynowe (np. tiorydazyna – przeciwwskazana), rysperydon, atomoksetyna, leki przeciwarytmiczne z grupy 1c oraz metoprolol (szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca). Jednoczesne stosowanie paroksetyny i tamoksyfenu może obniżyć stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność przeciwnowotworową tamoksyfenu.
ADHD, atomoksetyna, beta-bloker, błękit metylenowy, buprenorfina, chlorek metylotioninowy, cholinoesteraza osoczowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, endoksyfen, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, fosamprenawirem, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, INR, izoenzym CYP2D6, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, L-tryptofan, linezolid, lit, metoprolol, miwakurium, neuroleptyk pochodny fenotiazyny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, parametr krzepnięcia, petydyna, pimozyd, prawastatyna, procyklidyna, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, suksametonium, tamoksyfen, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Adalift 5 mg
Analiza interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazała, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. ketokonazol 200 mg/dobę – 2-krotny wzrost AUC, 400 mg/dobę – 4-krotny wzrost AUC; ritonawir 200 mg 2x/dobę – 2-krotny wzrost AUC) oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna zmniejsza AUC o 88%). Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu (2,5-20 mg). Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego jest niewskazane. Inhibitory 5-alfa-reduktazy (finasteryd 5 mg) nie wykazały nowych działań niepożądanych, jednak brak jest formalnych badań interakcji, co wymaga ostrożności klinicznej.
alfuzosyna, azotan, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Interakcje
Propafenon jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, a jednocześnie działa jako inhibitor CYP2D6, co znacząco wpływa na farmakokinetykę leków współstosowanych. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, cymetydyna, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie propafenonu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Szczególnie istotne są interakcje z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które podnoszą Cmax i AUC S-propafenonu odpowiednio o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Współpodawanie z amiodaronem może prowadzić do zaburzeń przewodzenia i repolaryzacji serca, zwiększając ryzyko niemiarowości, co wymaga dostosowania dawek i uważnej obserwacji pacjenta. Ponadto, propafenon może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co może nasilać ich działania niepożądane i wymagać korekty dawkowania.
amiodaron, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, efekt inotropowy ujemny, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fenobarbital, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, izoenzym CYP, ketokonazol, kurczliwość mięśnia sercowego, lek anestezjologiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metoprolol, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, propafenon chlorowodorek, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, środek zwiotczający mięśnie, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Anesderm (25 mg + 25 mg)/g
Przedawkowanie kremu Anesderm (25 mg + 25 mg/g) niesie ryzyko rozwoju methemoglobinemii, szczególnie związanej z prylokainą, która utlenia żelazo hemoglobiny z Fe²⁺ do Fe³⁺, upośledzając transport tlenu. Grupy szczególnie narażone to niemowlęta poniżej 12 miesiąca życia, osoby z predyspozycjami genetycznymi oraz pacjenci stosujący leki indukujące methemoglobinę, takie jak sulfonamidy, nitrofurantoina, fenytoina i fenobarbital. Diagnostyka wymaga zastosowania co-oksymetrii, gdyż pulsoksymetr może fałszywie zawyżać saturację. Toksyczność miejscowych anestetyków objawia się dwufazowo: początkową fazą pobudzenia OUN (niepokój, splątanie, drżenia, drgawki) oraz fazą zahamowania OUN i układu krążenia (depresja oddechowa, hipotensja, bradykardia, zatrzymanie krążenia).
anestetyk miejscowy, błękit metylenowy, bradykardia, co-oksymetria, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, fenobarbital, fenytoina, hemoglobina, hipotensja, lek przeciwdrgawkowy, methemoglobina, methemoglobinemia, nitrofurantoina, ośrodkowy układ nerwowy, prylokaina, resuscytacja, saturacja krwi, środek znieczulający, sulfonamid, wysycenie hemoglobiny, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie OUN, zatrzymanie krążenia, żelazo hemoglobiny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Coldrex Complex Grip 500 mg + 200 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Coldrex Complex Grip zawiera paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (200 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (10 mg). Przedawkowanie paracetamolu powyżej 10 g u dorosłych lub 5 g przy obecności czynników ryzyka (np. induktory enzymów wątrobowych, przewlekłe spożycie alkoholu, niedobór glutationu) prowadzi do hepatotoksyczności. Objawy wczesne (0-24 h) obejmują bladość, nudności, wymioty, brak łaknienia i ból brzucha, natomiast uszkodzenie wątroby manifestuje się w ciągu 12-48 h zaburzeniami metabolizmu glukozy i kwasicą metaboliczną. Ciężkie zatrucie (>48 h) może skutkować encefalopatią, krwotokami, hipoglikemią, obrzękiem mózgu, ostrą niewydolnością nerek (ból lędźwiowy, krwiomocz, białkomocz), zaburzeniami rytmu serca, zapaleniem trzustki oraz zgonem. W przypadku przedawkowania gwajafenezyny obserwuje się nudności, wymioty oraz ryzyko kamicy nerkowej przy długotrwałym stosowaniu. Fenylefryna w dawkach toksycznych wywołuje nadciśnienie tętnicze z odruchową bradykardią, splątanie, omamy, drgawki i arytmie.
antagonista receptorów alfa, arytmia, atropina, białkomocz, ból brzucha, bradykardia odruchowa, drgawki, dziurawiec, encefalopatia, fenobarbital, fenylefryny chlorowodorek, fenytoina, gwajafenezyna, hepatotoksyczność paracetamolu, hipoglikemia, kamica moczowa, kamica nerkowa, karbamazepina, krwiomocz, krwotok, kwasica metaboliczna, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, nadciśnienie tętnicze, niedobór glutationu, nudności i wymioty, obrzęk mózgu, omamy, ostra niewydolność nerek, paracetamol, prymidon, ryfampicyna, splątanie, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epitoram 50 mg
Topiramat, klasyfikowany jako lek przeciwpadaczkowy z grupy innych leków przeciwpadaczkowych (kod ATC: N03AX11), wykazuje wielokierunkowe mechanizmy działania molekularnego. Jego efekty terapeutyczne wynikają z blokowania kanałów sodowych zależnych od napięcia, modulacji receptorów GABAA (zwiększając częstość aktywacji i przepływ jonów chlorkowych, bez wpływu flumazenilu), antagonizowania receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA oraz słabej inhibicji anhydrazy węglanowej. Działanie przeciwdrgawkowe topiramatu potwierdzono w licznych modelach przedklinicznych, obejmujących drgawki wywołane maksymalnym wstrząsem elektrycznym, napady tonicznokloniczne, absence oraz niedotlenienie, przy czym minimalna aktywność antagonizmu receptorów glutaminianergicznych obserwowana jest już przy stężeniach 1-10 µM. W badaniach farmakodynamicznych wykazano synergizm z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycję z fenytoiną, bez korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem klinicznym oraz bez rozwoju tolerancji na działanie przeciwpadaczkowe.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepin, barbiturany, drgawki kloniczne, drgawki toniczne, fenobarbital, fenytoina, flumazenil, gęstość mineralna kości, kanały sodowe, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas glutaminowy, kwas kainowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, migrena, mineralizacja kości, model padaczki, napad absence, napad nieświadomości, NMDA, pentetrazol, receptor AMPA, receptor GABA-A, receptor glutaminianergiczny, receptor NMDA, terapia skojarzona, topiramat - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Polpharma 20 mg
Metabolizm tadalafilu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję (AUC) na tadalafil 10 mg, a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu 20 mg czterokrotnie. Rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapii. Tadalafil nie wpływa na aktywność izoenzymów CYP450 ani na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez CYP2C9 (np. warfaryna) czy CYP1A2 (np. teofilina), a także nie wydłuża czasu krwawienia pod wpływem kwasu acetylosalicylowego.
azotan, białko transportowe, czas protrombinowy, doksazosyna, dutasteryd, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP450, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, teofilina, terbutalina - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Zentiva 50 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają stężenie dazatynibu w osoczu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, dziurawiec zwyczajny) obniżają ekspozycję na dazatynib nawet o 82% (ryfampicyna), co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Słabe induktory, takie jak deksametazon, zmniejszają AUC dazatynibu o około 25%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Ponadto, zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego przez inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) i antagonistów receptora H2 (np. famotydyna) obniża biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, co wymaga rozważenia stosowania leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego (min. 2 godziny). Dodatkowo, jednoczesne podanie związków zawierających wodorotlenek aluminium i magnezu zmniejsza AUC i Cmax dazatynibu o ponad 50%, jeśli podawane są równocześnie.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, AUC, beprydil, białka osocza, biodostępność, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja na lek, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, mielosupresja, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, supresja szpiku kostnego, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium - Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Reddy 150 mg
Pregabalina wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się głównie wydalaniem niezmienionej substancji w moczu, przy minimalnym metabolizmie (poniżej 2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie wpływa na metabolizm innych leków in vitro, co przekłada się na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo potwierdziły brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etynyloestradiol. W związku z tym pregabalina nie zaburza skuteczności antykoncepcji hormonalnej ani nie wymaga modyfikacji dawkowania tych leków.
benzodiazepina, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat - Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg
Produkt leczniczy PARACETAMOL + DIFENHYDRAMINA HASCO NOC zawiera paracetamol (500 mg) oraz difenhydraminę (25 mg) i charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych. Należy bezwzględnie unikać jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikające z przekroczenia maksymalnej dawki dobowej. Produkt nasila działanie leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (np. leki nasenne, anksjolityki, opioidy), a także zwiększa toksyczność leków neuroleptycznych (haloperydol), przeciwdepresyjnych (fluoksetyna, paroksetyna, trójpierścieniowe) oraz przeciwdrgawkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital). Interakcje metaboliczne obejmują m.in. probenecyd, który zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, oraz izoniazyd i ryfampicynę wpływające na metabolizm wątrobowy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
amiodaron, biodostępność lamotryginy, chloramfenikol, cytochrom P450 CYP2D6, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, difenhydramina, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, indukcja CYP2E1, indukcja metabolizmu wątrobowego, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paroksetyna, pochodna butyrofenonu, probenecyd, ranitydyna, ryfampicyna, salicylamid, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Medikinet CR 40 mg 40 mg
Metylofenidat (Medikinet CR) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Nie jest metabolizowany przez cytochrom P450, jednak może hamować metabolizm kumarynowych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz trójpierścieniowych i selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI), co skutkuje wzrostem ich stężeń i potencjalnym nasileniem działań niepożądanych. Zaleca się monitorowanie stężeń leków w osoczu oraz parametrów krzepnięcia, a także dostosowanie dawek w trakcie rozpoczynania lub odstawiania metylofenidatu. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne obejmują zmniejszenie skuteczności leków przeciwnadciśnieniowych, ryzyko nadciśnienia przy jednoczesnym stosowaniu leków podwyższających ciśnienie, a także przeciwwskazanie do stosowania z nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, antagonista dopaminy, antagonista receptora H2, chlorowcopochodny środek znieczulający, cytochrom P450, DOPA, działanie sympatykomimetyczne, enancjomer metylofenidatu, fenobarbital, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klonidyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, prymidon, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, substancja dopaminergiczna, TLPD, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Epitoram 100 mg
Topiramat, substancja czynna leku Epitoram, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie z fenytoiną i karbamazepiną powoduje zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki. Topiramat jest inhibitorem CYP2C19, co może wpływać na metabolizm leków takich jak diazepam czy omeprazol. W terapii skojarzonej z kwasem walproinowym obserwuje się ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (temperatura <35°C). Doustne środki antykoncepcyjne wykazują zmniejszoną skuteczność przy dawkach topiramatu 200-800 mg/dobę, co wiąże się z obniżeniem ekspozycji na etynyloestradiol o 18-30%. Jednoczesne stosowanie z hydrochlorotiazydem zwiększa Cmax topiramatu o 27% i AUC o 29%, nasilając hipokaliemię. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, pioglitazon, glibenklamid) wpływają na kontrolę glikemii, wymagając monitorowania parametrów metabolicznych. Ponadto, topiramat zmniejsza AUC digoksyny o 12% oraz wpływa na farmakokinetykę rysperydonu, obniżając jego ekspozycję i zwiększając ryzyko działań niepożądanych (senność, zaburzenia czucia, nudności).
amitryptylina, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pioglitazon, pizotifen, propranolol, prymidon, rysperydon, sumatryptan, topiramat w osoczu, warfaryna, wenlafaksyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Piracetam Polpharma 1200 mg
Piracetam wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z hormonami tarczycy (T3 i T4), prowadząc do objawów neuropsychiatrycznych takich jak splątanie, drażliwość i zaburzenia snu, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta i ewentualnej modyfikacji terapii. W terapii skojarzonej z acenokumarolem (dawka piracetamu 9,6 g/dobę) nie obserwuje się zmiany dawki acenokumarolu potrzebnej do utrzymania INR w zakresie 2,5-3,5, jednak dochodzi do istotnych zmian parametrów hemostatycznych: zmniejszenia agregacji płytek, obniżenia stężenia fibrynogenu oraz czynników von Willebranda, a także redukcji lepkości krwi, co może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, piracetam w dawce do 20 g/dobę nie wpływa na stężenia leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, kwas walproinowy), co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z padaczką.
Farmakokinetyka piracetamu charakteryzuje się minimalnym ryzykiem interakcji metabolicznych, gdyż około 90% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. In vitro wykazano jedynie słabe hamowanie izoform CYP 2A6 (21%) i 3A4/5 (11%) przy wysokim stężeniu 1422 μg/ml, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego. Równoczesne stosowanie piracetamu z alkoholem nie wpływa na farmakokinetykę obu substancji, jednak może nasilać depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, powodując senność, zaburzenia równowagi i psychomotoryczne, dlatego zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii. Podsumowując, piracetam cechuje się ograniczonym profilem interakcji, z kluczową uwagą na monitorowanie efektów neuropsychiatrycznych przy współstosowaniu z hormonami tarczycy oraz parametrów hemostatycznych przy terapii z acenokumarolem.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, beta-tromboglobulina, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, drażliwość, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hormony tarczycy, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, kwas walproinowy, leki przeciwpadaczkowe, lepkość krwi, padaczka, parametry hemostatyczne, piracetam, splątanie, stała hamowania, terapia przeciwpadaczkowa, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia snu - Leksykon leków
Interakcje leku – Actimodan 200 mg
Modafinil wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez modulację aktywności enzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4/5, CYP2C19 oraz CYP2C9. Indukcja CYP3A4/5 przez modafinil może prowadzić do istotnego obniżenia stężeń leków takich jak cyklosporyna (nawet o 50%), inhibitory proteazy HIV, benzodiazepiny (triazolam, midazolam), antagoniści kanału wapniowego oraz statyny, co może skutkować zmniejszeniem ich skuteczności terapeutycznej. Z kolei hamowanie CYP2C19 i supresja CYP2C9 przez modafinil wpływają na zmniejszenie klirensu fenytoiny i warfaryny, zwiększając ryzyko toksyczności i krwawień, co wymaga monitorowania stężeń tych leków oraz czasu protrombinowego, zwłaszcza w pierwszych dwóch miesiącach terapii i po zmianach dawkowania. Ponadto, modafinil może obniżać skuteczność steroidowych środków antykoncepcyjnych poprzez indukcję CYP3A4/5, co wymaga stosowania dodatkowych lub alternatywnych metod antykoncepcji przez minimum 2 miesiące po zakończeniu leczenia.
antagonista kanału wapniowego, benzodiazepina, buspiron, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2D6, CYP3A4/5, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, fenobarbital, fenytoina, hamowanie CYP2C19, induktor enzymu CYP, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, modafinil, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, SSRI, statyna, steroidowy środek antykoncepcyjny, supresja CYP2C9, toksyczność leku, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upojenie alkoholowe, warfaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Glenmark 3,5 mg
Bortezomib wykazuje interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez wpływ na izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu o około 35%, co wymaga wnikliwej obserwacji klinicznej pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o 45%, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu powoduje wzrost AUC o 17%, jednak bez klinicznego znaczenia i konieczności modyfikacji dawkowania.
bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, deksametazon, działania niepożądane przewodu pokarmowego, dziurawiec, farmakokinetyka, fenobarbital, fenotyp słabego metabolizmu, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, melfalan, metabolizm wątrobowy, neurotoksyczność, omeprazol, prednizon, ryfampicyna, rytonawir - Leksykon leków
Skład i postać leku – Edicin 500 mg
Produkt leczniczy Edicin zawiera wankomycynę w postaci chlorowodorku, dostępny w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) w postaci liofilizowanego proszku bez substancji pomocniczych. Preparat należy rozpuścić w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań (10 ml dla dawki 500 mg, 20 ml dla dawki 1 g), co daje roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Do podania dożylnego roztwór podstawowy należy rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze chlorku sodu, tak aby końcowe stężenie nie przekraczało 5 mg/ml. Infuzję należy podawać powoli, z maksymalną szybkością 10 mg/min, a czas infuzji powinien wynosić co najmniej 60 minut. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości wielokrotnych infuzji, dopuszcza się podawanie roztworu podstawowego rozcieńczonego do całkowitej dawki dobowej w ciągłym wlewie kroplowym przez 24 godziny.
aminofilina, cefalosporyna, chloramfenikol, chlorowodorek wankomycyny, fenobarbital, heparyna, infuzja ciągła, infuzja wielokrotna, kortykosteroid, liofilizat, metycylina, niezgodność farmaceutyczna, roztwór alkaliczny, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, substancja czynna, substancja pomocnicza, szybkość infuzji, wankomycyna, wlew kroplowy, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Interakcje leku – Metopirone 250 mg
Metyrapon, aktywny składnik Metopirone, działa poprzez hamowanie enzymu 11β-hydroksylazy (CYP11B1), co prowadzi do zahamowania syntezy kortyzolu. Ze względu na ten mechanizm, lek może wchodzić w interakcje z lekami modulującymi metabolizm steroidów oraz enzymy cytochromu P450. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie metyraponu z glikokortykosteroidami, induktorami (np. ryfampicyna, karbamazepina) i inhibitorami CYP (np. ketokonazol, flukonazol), co może wymagać dostosowania dawki metyraponu i ścisłego monitorowania klinicznego. Ponadto, metyrapon wpływa na metabolizm glukozy, co może wymagać korekty dawek leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększonej kontroli glikemii. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności, zaburzeń homeostazy glukozy oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
11β-hydroksylaza, acenokumarol, barbiturat, benzodiazepina, biosynteza kortyzolu, cytochrom P450, deksametazon, diltiazem, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja nadnerczy, glikokortykosteroidy egzogenne, gospodarka hormonalna, gospodarka mineralokortykoidowa, homeostaza glukozy, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, induktory cytochromu P450, inhibitory cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm steroidów, metformina, napad drgawkowy, opioid, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, podrażnienie żołądka, prednizon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie kortyzolu, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 140 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co implikuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co potencjalnie podnosi ryzyko działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają stężenie dazatynibu nawet o 82% (AUC), co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H2 (famotydyna) obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 43% i 61%, co wymaga unikania ich stosowania lub zastąpienia lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, które mogą być podawane z zachowaniem 2-godzinnego odstępu czasowego względem dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, AUC, CYP3A4, dazatynib, deksametazon, dziurawiec, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, małopłytkowość, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, telitromycyna, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Medreg 15 mg
Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu odpowiednio 2,6- i 2,5-krotnie oraz Cmax 1,7- i 1,6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3–1,5 razy i Cmax o 1,3–1,4 razy, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową. Współistniejące stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, enoksaparyna) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, z ryzykiem znacznego wydłużenia czasu protrombinowego (INR do 12) i koniecznością ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, CYP3A4, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, parametr krzepnięcia, potencjał trombiny, przewód pokarmowy, PT, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, szlak metaboliczny, uszkodzenie śluzówki, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Krka 1 mg
Bortezomib wykazuje interakcje farmakokinetyczne głównie z lekami wpływającymi na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu średnio o 35% (CI90% 1,032–1,772), co wymaga wnikliwej obserwacji pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, mogą obniżać AUC bortezomibu nawet o 45%, co znacząco zmniejsza skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Słaby induktor CYP3A4, deksametazon, oraz silny inhibitor CYP2C19, omeprazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Schemat melfalan-prednizon zwiększa AUC bortezomibu o 17%, jednak zmiana ta nie jest klinicznie istotna.
bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenytoina, glikemia, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, krzywa AUC, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, melfalan, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, omeprazol, prednizon, ryfampicyna, rytonawir - Leksykon leków
Interakcje leku – Explemed 15 mg
Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o około 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina, ziele dziurawca) obniżają stężenie arypiprazolu (AUC ↓ 73%, Cmax ↓ 68%), co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności korekty dawki. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez znaczenia klinicznego.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, diltiazem, efawirenz, enzym CYP1A, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit farmakologiczny, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SSRI/SNRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Arpixor 10 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Arpixor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o 50%. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają stężenie arypiprazolu w osoczu o około 73% (AUC) i 68% (Cmax), co wymaga podwojenia dawki. W przypadku słabszych inhibitorów CYP3A4 (np. diltiazem) lub CYP2D6 (escytalopram) zmiany stężenia są niewielkie i zazwyczaj nie wymagają modyfikacji dawkowania. Arypiprazol nie wpływa istotnie na metabolizm substratów enzymów CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP1A2, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki.
arytmia, chinidyna, diltiazem, działanie przeciwpsychotyczne, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lamotrygina, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Gabapentin Teva 400 mg
Gabapentin Teva 400 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, co skutkuje zwiększeniem AUC gabapentyny o 44% po podaniu 60 mg morfiny w formie o kontrolowanym uwalnianiu. Ta interakcja niesie ryzyko nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym sedacji, depresji oddechowej i zaburzeń świadomości, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych, z chorobami układu oddechowego oraz stosujących politerapię. Zaleca się ścisłe monitorowanie oraz rozważenie redukcji dawki gabapentyny lub opioidów. Ponadto, preparaty zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin i magnez mogą obniżyć biodostępność gabapentyny nawet o 24%, dlatego wskazane jest zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Brak istotnych interakcji klinicznych stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i etynyloestradiol.
antagonista receptorów H2, AUC, biodostępność gabapentyny, choroba wrzodowa, choroby układu oddechowego, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka gabapentyny, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek neutralizujący sok żołądkowy, lek przeciwpadaczkowy, politerapia, probenecyd, uspokojenie polekowe, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna i erytromycyna, powodują wzrost Cmax i AUC sunitynibu odpowiednio o 49% i 51%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się zmniejszenie dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) oraz ścisłe monitorowanie tolerancji. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i deksametazon, obniżają stężenie leku, redukując Cmax o 23% i AUC o 46%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. W takich przypadkach rozważa się zwiększenie dawki sunitynibu o 12,5 mg, nie przekraczając 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), z zachowaniem ścisłego monitoringu klinicznego.
antybiotyk makrolidowy, CYP3A4, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, farmakolog kliniczny, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, parametr farmakokinetyczny, ryfampicyna, rytonawir - Leksykon leków
Interakcje leku – Hydrocortisonum AFP 10 mg/g
Octan hydrokortyzonu stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami przy standardowym stosowaniu na ograniczonych powierzchniach skóry. Absorpcja ogólnoustrojowa jest zazwyczaj minimalna, co ogranicza ryzyko interakcji. Jednakże, w przypadku aplikacji na duże powierzchnie, długotrwałego stosowania lub pod opatrunkiem okluzyjnym, może dojść do zwiększonej penetracji i absorpcji, co potencjalnie zwiększa ryzyko interakcji, zwłaszcza z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (np. ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital), które mogą obniżać skuteczność hydrokortyzonu. Ponadto, substancje zwiększające penetrację skóry, takie jak kwasy AHA/BHA czy salicylany, mogą nasilać wchłanianie i ryzyko działań niepożądanych.
absorpcja ogólnoustrojowa, alfa-hydroksykwas, alkohol cetylowy, alkohol etylowy, alkohol stearylowy, beta-hydroksykwas, efekt keratolityczny, fenobarbital, fenytoina, glikol propylenowy, induktor enzymu wątrobowego, karbamazepina, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, kwas AHA, kwas BHA, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, lek immunosupresyjny, octan hydrokortyzonu, opatrunek okluzyjny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, penetracja skórna, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, salicylan, warstwa rogowa naskórka - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamotrix 25 mg
Metabolizm lamotryginy odbywa się głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferaz (UGT), a jej klirens jest istotnie modulowany przez leki indukujące lub hamujące glukuronidację. Walproinian znacząco hamuje glukuronidację lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei induktory enzymów, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir oraz hormonalne środki antykoncepcyjne (np. 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu) przyspieszają metabolizm lamotryginy, zmniejszając jej stężenia w osoczu (np. AUC i Cmax spadają odpowiednio o 52% i 39% przy stosowaniu antykoncepcji). W przypadku stosowania tych leków konieczne jest odpowiednie dostosowanie schematu dawkowania lamotryginy zgodnie z wytycznymi. Leki takie jak okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, lit, bupropion, olanzapina, arypiprazol, lakozamid i perampanel nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy.
2-N-glukuronid, amitryptylina, arypiprazol, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukuronidacja lamotryginy, haloperydol, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbamazepina, klonazepam, klozapina, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek psychotropowy, lewetyracetam, lit farmakologia, lopinawir/rytonawir, lorazepam, okskarbazepina, olanzapina, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych 2, trazodon, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Lercaprel 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lercaprel, zawierający enalapryl maleinian 20 mg oraz lerkanidypinę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Enalapryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany do stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a także z inhibitorami mTOR, racekadotrylem i wildagliptyną. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą powodować hiperkaliemię, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu. Wcześniejsze stosowanie dużych dawek diuretyków zwiększa ryzyko niedociśnienia po rozpoczęciu terapii enalaprylem, co można złagodzić przez odpowiednie dostosowanie dawki i nawodnienie. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami rozszerzającymi naczynia (np. nitrogliceryną) oraz z litem, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, opioidami czy NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2) może nasilać działanie hipotensyjne lub pogarszać funkcję nerek.
aliskiren, amiloryd, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, astemizol, aurotiojabłczan sodu, azotan, beta-adrenergiczny, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, doustny lek hipoglikemizujący, enalapryl maleinian, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lerkanidypina chlorowodorek, metoprolol, midazolam, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, selektywny inhibitor COX-2, sotalol, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, temsyrolimus, terfenadyna, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna, β-hydroksykwas, β-metylodigoksyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Intractum Hyperici Phytopharm 4,65 g/5 ml
Intractum Hyperici Phytopharm zawiera etanolowy wyciąg z ziela dziurawca, którego główne składniki aktywne – hiperycyna i hiperforyna – indukują enzymy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9), co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Indukcja tych enzymów skutkuje obniżeniem stężenia w osoczu wielu leków, takich jak cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna oraz inhibitory proteaz stosowane w terapii HIV (np. indynawir), co może powodować zmniejszenie ich skuteczności terapeutycznej i zwiększone ryzyko powikłań, np. odrzucenia przeszczepu, zaostrzenia astmy, czy rozwoju oporności wirusa. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami z grupy SSRI oraz na wysoką zawartość etanolu (52-62% V/V) w preparacie, który może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego i modyfikować metabolizm leków.
arytmia, benzodiazepina, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie inotropowe dodatnie, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwzakrzepowe, efekt immunosupresyjny, efekt sedacyjny, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, indukcja enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, NLPZ, odrzucenie przeszczepu, oporność wirusa, P-glikoproteina, preparat estrogenowo-progestagenowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, teofilina, terapia przeciwwirusowa, układ serotoninergiczny, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zakażenie HIV, zakrzepica, zaostrzenie astmy, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Abiral 500 mg
Abirateron wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej. Podawanie leku na czczo jest obligatoryjne, gdyż jedzenie znacząco zwiększa wchłanianie substancji czynnej, co może prowadzić do nieprzewidywalnych stężeń w osoczu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), fenytoina czy karbamazepina, obniżają AUC abirateronu o około 55%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. AUC dekstrometorfanu wzrasta 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron, abirateron octan, amiodaron, antygen gruczołu krokowego, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka abirateronu, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, interakcje z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, metabolizm abirateronu, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP2D6, metabolizm wątrobowy, metadon, moksyfloksacyna, pioglitazon, receptor androgenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, torsades de pointes, transporter OATP1B1, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie substancji czynnej, wydłużenie odstępu QT