zrośnięcie żeber

Zrośnięcie żeber (łac. synostosis costarum) to wrodzona anomalia anatomiczna polegająca na nieprawidłowym połączeniu dwóch lub więcej sąsiadujących żeber. Najczęściej dotyczy pierwszego i drugiego żebra lub żeber dolnych (X-XII). Zrosty mogą być częściowe lub całkowite, jednostronne lub obustronne.

Patologia ta występuje z częstością około 0,3-0,6% w populacji ogólnej i zwykle jest bezobjawowa, wykrywana przypadkowo podczas badań obrazowych klatki piersiowej. W niektórych przypadkach może jednak powodować ograniczenie ruchomości klatki piersiowej, prowadząc do zaburzeń wentylacji i niewydolności oddechowej, szczególnie u dzieci.

Zrośnięcie żeber może występować jako izolowana anomalia lub jako element złożonych zespołów wad wrodzonych, takich jak zespół Klippla-Feila, zespół Jarcho-Levina czy zespół Jeune’a. Diagnostyka obejmuje RTG klatki piersiowej, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny. Leczenie chirurgiczne jest wskazane tylko w przypadkach objawowych, gdy deformacja powoduje ucisk na struktury naczyniowo-nerwowe lub znacząco upośledza funkcję oddechową.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Ergotamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksyczności ergotaminy wykazały wartości LD50 wynoszące 2500 mg/kg u myszy (p.o.), >2000 mg/kg u szczurów (p.o.) oraz >1000 mg/kg u królików (p.o.). Kofeina, obecna w preparatach Coffecorn mite i Coffecorn forte, charakteryzuje się LD50 >265 mg/kg u królików (s.c.). Istotne jest działanie embriotoksyczne ergotaminy, potwierdzone obserwacjami niedotlenienia i śmierci płodów przy długotrwałym stosowaniu lub ostrych zatruciach. W literaturze opisano wady wrodzone u noworodków matek stosujących ergotaminę i kofeinę przed 20. tygodniem ciąży, a także poronienia i obumieranie płodów po podaniu 20 mg ergotaminy, co wskazuje na silne działanie teratogenne i toksyczne na mięsień macicy.
aktywność lokomotoryczna, alkaloid, bellergot, Coffecorn forte, Coffecorn mite, działanie mutagenne, egzencefalia, embriotoksyczność, ergotamina, Ergotaminum Filofarm, exomphalosis, fenobarbital, LD50, metoda Millera i Taintera, mięsień macicy, mutagenność, niedotlenienie płodu, obumieranie płodu, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, wada wrodzona, zaburzenia neurorozwojowe, zdolności poznawcze, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Luminalum Unia 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenobarbitalu na modelach zwierzęcych wykazały działanie rakotwórcze u myszy i szczurów przy długotrwałej ekspozycji. U myszy obserwowano zarówno zmiany nowotworowe złośliwe, jak i niezłośliwe w wątrobie, natomiast u szczurów stwierdzono jedynie zmiany niezłośliwe. Pomimo tych wyników, dotychczas nie udokumentowano działania rakotwórczego fenobarbitalu u ludzi. W zakresie teratogenności, fenobarbital indukował u gryzoni liczne wady rozwojowe, z rozszczepem podniebienia jako najczęstszą i najbardziej konsekwentną anomalią. Inne zgłaszane wady obejmowały przepuklinę pępkową, rozszczep kręgosłupa, egzencefalię, exomphalos oraz zrośnięcie żeber, z różną częstością zależną od gatunku i protokołu badawczego.
czynność lokomotoryczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, egzencefalia, fenobarbital, ośrodkowy układ nerwowy, przepuklina pępkowa, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój neurologiczny, układ nerwowy, wada morfologiczna, wada rozwojowa, zdolność poznawcza, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mizodin 250 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne prymidonu i jego metabolitów wykazały, że fenobarbital, aktywny metabolit prymidonu, charakteryzuje się najniższym toksycznym stężeniem w mózgu (TC50 = 35,8 μg/g masy mózgu), co wskazuje na jego największy potencjał neurotoksyczny w porównaniu do prymidonu (TC50 = 88,3 μg/g) oraz PEMA (TC50 = 283,2 μg/g). Badania na modelach zwierzęcych potwierdziły teratogenne działanie fenobarbitalu, manifestujące się przede wszystkim rozszczepem podniebienia, a także innymi wadami rozwojowymi, takimi jak przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, egzencefalia, exomphalos oraz zrośnięcie żeber. Te obserwacje podkreślają konieczność ostrożnej oceny ryzyka stosowania prymidonu w okresie ciąży.
działanie teratogenne, egzencefalia, exomphalos, fenobarbital, metabolit aktywny, obniżenie zdolności poznawczych, prymidon, przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój neurologiczny, stężenie toksyczne, wada morfologiczna, wada rozwojowa, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bellergot 0,3 mg + 0,1 mg + 20 mg

Przedkliniczne badania dotyczące bezpieczeństwa preparatu Bellergot, zawierającego ergotaminę winian 0,3 mg, atropinę 0,1 mg oraz fenobarbital 20,0 mg, wykazały istotne działanie teratogenne fenobarbitalu. W badaniach na gryzoniach fenobarbital indukował różnorodne wady rozwojowe, z rozszczepem podniebienia jako najczęściej i najbardziej konsekwentnie obserwowaną anomalią. Inne defekty obejmowały przepuklinę pępowinową, rozszczep kręgosłupa, egzencefalię, exomphalozis oraz zrośnięcie żeber, choć ich występowanie było zmienne w zależności od gatunku i protokołu badawczego. Wskazuje to na istotne ryzyko teratogenności fenobarbitalu, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu preparatu w okresie ciąży.
aktywność lokomotoryczna, atropina, deficyt pamięci, działanie neurotoksyczne, działanie teratogenne, egzencefalia, ergotamina winian, exomphalosis, fenobarbital, funkcja poznawcza, kanał kręgowy, pierścień pępkowy, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój neurologiczny, tkanka mózgowa, wada cewy nerwowej, wada morfologiczna, wpływ teratogenny, wytrzewienie, zaburzenie behawioralne, zaburzenie neurorozwojowe, zrośnięcie żeber
Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przeprowadzone badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały, że toksyczne stężenie prymidonu w tkance mózgowej myszy (TC50) wynosi 88,3 μg/g, co jest kluczowe dla oceny marginesu bezpieczeństwa tej substancji przeciwpadaczkowej. Aktywne metabolity prymidonu wykazują zróżnicowany profil toksyczności ośrodkowej: fenobarbital charakteryzuje się TC50 na poziomie 35,8 μg/g, natomiast PEMA osiąga wartość 283,2 μg/g masy mózgu. W literaturze opisano potencjalne działanie teratogenne prymidonu, zwłaszcza fenobarbitalu, z udokumentowanymi wadami rozwojowymi u gryzoni, takimi jak rozszczep podniebienia, przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, egzencefalia, exomphalos oraz zrośnięcie żeber.
czynność lokomotoryczna, deficyt poznawczy, działanie teratogenne, egzencefalia, exomphalos, fenobarbital, fenyloetylomalonoamid, prymidon, przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój układu nerwowego, stężenie toksyczne, substancja przeciwpadaczkowa, tkanka mózgowa, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie uczenia się, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zelsiglat 100 mg

Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Zelsiglat, nie wykazały istotnego zagrożenia mutagennego ani rakotwórczego, jednak ujawniły istotne ryzyko teratogenne przy wysokich dawkach. U królików podawano celekoksyb doustnie w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższych niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, mierzone AUC0-24), co skutkowało zwiększoną częstością wad rozwojowych, takich jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra i mostek. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) powodowały wzrost częstości przepukliny przeponowej, prawdopodobnie przez hamowanie syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb wywoływał przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszone przeżycie zarodków, wskazując na ryzyko stosowania w okresie wczesnej ciąży. Badania wykazały także przenikanie celekoksybu do mleka szczurów oraz toksyczne działanie na noworodki w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
agenezja mostka, celekoksyb, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, organogeneza, poronienie, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przedkliniczna, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa, zakrzepica, zrośnięcie mostka, zrośnięcie żeber
Leksykon substancji czynnych
Fenobarbital – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne fenobarbitalu wykazały potencjalne działanie teratogenne, obejmujące wady morfologiczne takie jak rozszczep podniebienia, przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, egzencefalia, exomphalos oraz zrośnięcie żeber u gryzoni. Ponadto, fenobarbital podawany w okresie prenatalnym lub wczesnym postnatalnym wiązał się z niekorzystnymi efektami neurorozwojowymi, w tym zaburzeniami aktywności lokomotorycznej, deficytami poznawczymi oraz zmianami w schematach uczenia się. Dane te wskazują na istotne ryzyko wpływu fenobarbitalu na rozwój neurologiczny i morfologiczny u zwierząt laboratoryjnych.
aktywność lokomotoryczna, działanie karcinogenne, działanie teratogenne, egzencefalia, exomphalos, fenobarbital, genotoksyczność, komórki nowotworowe, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zaburzenia neurorozwojowe, zdolności poznawcze, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celbic 200 mg

Badania przedkliniczne celekoksybu wykazały brak istotnej toksyczności, mutagenności i rakotwórczości przy standardowych dawkach, jednakże w modelach zwierzęcych zaobserwowano specyficzne efekty teratogenne i reprodukcyjne. U królików podawanie dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 200 mg 2x/dobę, na podstawie AUC0-24) podczas organogenezy skutkowało wadami rozwojowymi, takimi jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz anomalie układu kostnego (zrośnięte żebra, mostek lub jego brak). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) powodowały wzrost częstości przepukliny przeponowej, a ekspozycja we wczesnym okresie zarodkowym wiązała się z poronieniami przed- i poimplantacyjnymi oraz zmniejszonym przeżyciem zarodków, co wskazuje na mechanizm działania związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn.
badanie toksyczności, celekoksyb, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, rakotwórczość, ryzyko sercowo-naczyniowe, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięcie mostka, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elecoxel 200 mg

Przedkliniczne badania celekoksybu, substancji czynnej leku Elecoxel, wykazały istotne działanie teratogenne w modelach zwierzęcych. U królików podawanie doustne w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większa ekspozycja niż u ludzi przyjmujących 200 mg dwa razy dziennie, oceniane na podstawie AUC₀₋₂₄) skutkowało zwiększoną częstością ubytków przegrody międzykomorowej oraz wadami rozwojowymi kości, takimi jak zrośnięte żebra, zrośnięty lub brakujący mostek. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większa ekspozycja względem dawki ludzkiej) podczas organogenezy powodowały zależne od dawki zwiększenie częstości przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb indukował poronienia przed- i poimplantacyjne oraz zmniejszał przeżywalność zarodków, a także przenikał do mleka szczurów, wykazując toksyczność w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
agenezja mostka, celekoksyb, ekspozycja na lek, hamowanie syntezy prostaglandyn, mleko szczurze, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przepuklina przeponowa, rakotwórczość, rozwój narządów płodu, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięcie mostka, zrośnięcie żeber
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Luminalum Unia 15 mg

Fenobarbital wykazuje działanie rakotwórcze w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, gdzie u myszy obserwowano powstawanie zarówno niezłośliwych, jak i złośliwych nowotworów wątroby, natomiast u szczurów jedynie niezłośliwych. Pomimo tych wyników, nie ma przekonujących dowodów na rakotwórczość fenobarbitalu u ludzi. W badaniach teratogennych na gryzoniach fenobarbital powodował wady rozwojowe, z rozszczepem podniebienia jako najczęściej występującą anomalią. Inne zgłaszane wady to przepuklina pępkowa, rozszczep kręgosłupa, egzencefalia, exomphalos oraz zrośnięcie żeber, co wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w okresie ciąży.
badania przedkliniczne, czynność lokomotoryczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, egzencefalia, fenobarbital, komórki nowotworowe wątroby, model zwierzęcy, przepuklina pępkowa, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój neurologiczny, rozwój układu nerwowego, wada rozwojowa, zaburzenia poznawcze, zaburzenia uczenia się, zrośnięcie żeber