reabsorpcja wodorowęglanów
Reabsorpcja wodorowęglanów to kluczowy proces fizjologiczny zachodzący w nerkach, odpowiedzialny za utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu. W warunkach prawidłowych około 80-90% przefiltrowanych wodorowęglanów jest reabsorbowanych w kanalikach proksymalnych, a pozostała część w dalszych odcinkach nefronu.
Mechanizm reabsorpcji wodorowęglanów opiera się na aktywnym transporcie jonów wodorowych do światła kanalika przez wymiennik Na+/H+ oraz działaniu anhydrazy węglanowej. W świetle kanalika jony wodorowe łączą się z wodorowęglanami, tworząc kwas węglowy, który rozpada się na wodę i dwutlenek węgla. CO₂ swobodnie dyfunduje do komórek kanalika, gdzie ponownie powstaje wodorowęglan, który jest transportowany do krwi.
Zaburzenia reabsorpcji wodorowęglanów prowadzą do kwasicy lub zasadowicy metabolicznej. Niedostateczna reabsorpcja skutkuje kwasicą kanalikową nerkową typu II (proksymalną), natomiast nadmierna może być składową zasadowicy metabolicznej. Regulacja tego procesu odbywa się głównie przez aldosteron i angiotensynę II, które stymulują reabsorpcję wodorowęglanów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Sodu (S)-mleczan jest kluczowym składnikiem roztworów stosowanych w dializie otrzewnowej oraz w terapii stanów wstrząsowych i zaburzeń hemodynamicznych. W dializie otrzewnowej, preparaty z rodziny balance zawierają 3,925 g/l sodu (S)-mleczanu, co zapewnia odpowiednią pojemność buforową i korekcję kwasicy metabolicznej u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Roztwory te mają pH około 7,0 i osmolalność w zakresie 356-511 mOsm/l, w zależności od stężenia glukozy (1,5-4,25%). Sodu (S)-mleczan działa jako prekursor wodorowęglanów, metabolizowany głównie w wątrobie, co pozwala na stabilizację równowagi kwasowo-zasadowej bez ryzyka precypitacji jonów wapnia w roztworze dializacyjnym.
dializa otrzewnowa, filtracja nerkowa, hipowolemia, jon wodorowy, krwotok, kwasica metaboliczna, lek anestetyczny, mleczan sodu, niedociśnienie, objętość wewnątrznaczyniowa, odwodnienie, oparzenie, opór naczyniowy, osmolalność, płyn infuzyjny, pojemność buforowa, przeciek włosowaty, reabsorpcja wodorowęglanów, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór elektrolitowy, roztwór koloidowy, schyłkowa niewydolność nerek, wodorowęglan, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs naczyniowy, wstrząs septyczny, zaburzenia hemodynamiczne, znieczulenie ogólne -
Leksykon leków
Acetazolamid (Diuramid) w dawce 250 mg jest stosowany przede wszystkim w leczeniu jaskry (przewlekłej z otwartym kątem, wtórnej oraz z zamkniętym kątem, gdzie terapia jest krótkotrwała i przedoperacyjna) poprzez hamowanie anhydrazy węglanowej, co zmniejsza produkcję cieczy wodnistej i obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe. W terapii obrzęków, zwłaszcza w niewydolności serca i obrzękach polekowych, acetazolamid zwiększa diurezę przez zahamowanie reabsorpcji wodorowęglanów, sodu i wody w kanalikach nerkowych. W leczeniu padaczki lek jest stosowany wyłącznie jako terapia wspomagająca w skojarzeniu z innymi lekami przeciwdrgawkowymi, szczególnie w napadach typu petit mal, grand mal oraz postaciach mieszanych. W profilaktyce ostrej choroby wysokościowej (AMS) acetazolamid przyspiesza aklimatyzację poprzez indukcję łagodnej kwasicy metabolicznej, stymulującej wentylację, zalecany jest profilaktycznie przed pobytem na wysokościach powyżej 2500-3000 m n.p.m.
acetazolamid, aklimatyzacja, anhydraza węglanowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diureza, farmakokinetyka, grand mal, hipokalemia, jaskra wtórna, jaskra z otwartym kątem, jaskra z zamkniętym kątem, kanaliki nerkowe, kwasica metaboliczna, lek przeciwdrgawkowy, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, ostra choroba wysokościowa, padaczka, petit mal, reabsorpcja wodorowęglanów, równowaga elektrolitowa, suplementacja potasu, terapia skojarzona, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Acetazolamid w dawce 250 mg (Diuramid) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zwłaszcza u osób z alergią na sulfonamidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Nie należy go stosować przy hiponatremii i/lub hipokaliemii, gdyż działanie diuretyczne może pogłębić zaburzenia elektrolitowe. Przeciwwskazania obejmują także niewydolność nerek i wątroby, marskość wątroby (z uwagi na ryzyko encefalopatii wątrobowej), niewydolność nadnerczy oraz kwasicę hiperchloremiczną, która może ulec nasileniu przez hamowanie anhydrazy węglanowej. W okulistyce lek jest przeciwwskazany w długotrwałej terapii przewlekłej niewyrównanej jaskry z zamkniętym kątem przesączania, gdyż może maskować pogorszenie stanu i prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń nerwu wzrokowego.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, ciśnienie śródgałkowe, działanie diuretyczne, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra, jaskra zamkniętego kąta, kanalik nerkowy, kwasica hiperchloremiczna, kwasica metaboliczna, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reabsorpcja wodorowęglanów, sulfonamid, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie kwasowo-zasadowe
