wrażliwość na gluten
Wrażliwość na gluten, nazywana również nieceliakalną nadwrażliwością na gluten (NCGS), to stan, w którym spożycie glutenu wywołuje objawy zbliżone do celiakii, jednak bez charakterystycznych dla niej zmian w błonie śluzowej jelita cienkiego oraz obecności specyficznych przeciwciał. Gluten to białko obecne w pszenicy, jęczmieniu i życie.
Objawy wrażliwości na gluten mogą obejmować zarówno dolegliwości jelitowe (bóle brzucha, wzdęcia, biegunka, zaparcia), jak i objawy pozajelitowe (zmęczenie, bóle głowy, bóle stawów, zmiany skórne, zaburzenia koncentracji). Symptomy zwykle ustępują po eliminacji glutenu z diety i powracają po jego ponownym wprowadzeniu.
Diagnostyka wrażliwości na gluten jest trudna i opiera się głównie na wykluczeniu celiakii i alergii na pszenicę. Rozpoznanie stawia się na podstawie ustąpienia objawów po wprowadzeniu diety bezglutenowej oraz ich nawrotu po prowokacji glutenem. Leczenie polega na ścisłym przestrzeganiu diety bezglutenowej, jednak w przeciwieństwie do celiakii, w niektórych przypadkach możliwe jest stopniowe rozszerzanie diety po okresie eliminacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Etiologia i przyczyny
Keratoza pilaris (KP) to przewlekłe schorzenie skóry charakteryzujące się nadmiernym rogowaceniem mieszków włosowych, prowadzącym do powstawania drobnych, szorstkich grudek na powierzchniach takich jak ramiona, uda czy pośladki. Etiologia KP jest wieloczynnikowa, z dominującym komponentem genetycznym dziedziczonym autosomalnie dominująco, w którym mutacje w genie FLG (kodującym filagrynę) oraz innych genach związanych z barierą skórną (np. ABCA12) odgrywają kluczową rolę. Patogeneza obejmuje zaburzenia keratynizacji i defekty strukturalne trzonu włosa, a także zmniejszoną funkcję gruczołów łojowych. KP często współwystępuje z atopowym zapaleniem skóry, ichthyosis vulgaris, xerosis oraz innymi chorobami atopowymi, co wskazuje na wspólną dysfunkcję bariery skórnej. Czynniki hormonalne (np. hiperandrogenizm, fluktuacje w okresie dojrzewania, ciąży i menopauzy) oraz metaboliczne (insulinooporność, otyłość) mogą nasilać objawy.
atopowe zapalenie skóry, celiakia, choroby atopowe, cukrzyca insulinozależna, czop keratynowy, dysplazja ektodermalna, dziedziczenie autosomalne dominujące, filagryna, gen ABCA12, gen FLG, hiperandrogenizm, hiperkeratynizacja, insulinooporność, kaskada sygnałowa Ras, keratoza pilaris, keratynizacja, korneocyty, patogeneza, RASopatie, rogowacenie mieszkowe, rybia łuska pospolita, sebum, skóra kurczaka, suchość skóry, wrażliwość na gluten, zespół Cushinga, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Reumatoidalne zapalenie stawów związane z łuszczycą – Zapobieganie i profilaktyka
Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) jest przewlekłą, heterogenną chorobą zapalną rozwijającą się u około 30% pacjentów z łuszczycą, prowadzącą do nieodwracalnych uszkodzeń stawów, ścięgien i kręgosłupa. Kluczowe czynniki ryzyka to obecność łuszczycy, rodzinne występowanie ŁZS, zmiany łuszczycowe paznokci, ciężki przebieg choroby oraz nadwaga lub otyłość. Zaleca się coroczne badania przesiewowe z wykorzystaniem kwestionariuszy takich jak PASE, PEST czy ToPAS, aby umożliwić wczesne wykrycie i skierowanie pacjentów do reumatologa. Leczenie biologiczne, w tym inhibitory TNF-alfa, IL-17, IL-12/23 i IL-23 (np. adalimumab), wykazuje większą skuteczność w zapobieganiu progresji ŁZS niż konwencjonalne DMARDs, a także zmniejsza ryzyko uszkodzeń stawów i poprawia funkcję ruchową.
adalimumab, celiakia, choroba sercowo-naczyniowa, dieta przeciwzapalna, dieta śródziemnomorska, DMARD, fototerapia, hemoglobina, inhibitor IL-12/23, inhibitor IL-17, inhibitor IL-23, inhibitor TNF-alfa, kortykosteroid systemowy, kwestionariusz przesiewowy, lek biologiczny, lek modyfikujący przebieg choroby, lek przeciwmalaryczny, łuszczycowe zapalenie stawów, marker zapalny, metotreksat, nadciśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, orteza, poziom lipidów, przewlekła choroba zapalna, reumatoidalne zapalenie stawów, strategia treat-to-target, terapia miejscowa, uszkodzenie stawu, wrażliwość na gluten, zmiana łuszczycowa - Leksykon substancji czynnych
Drożdże piwne – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat Revalid zawiera drożdże piwne (Saccharomyces cerevisiae) w dawce 50 mg na kapsułkę, co wiąże się z koniecznością uwzględnienia specyficznych środków ostrożności. Istotne jest poinformowanie pacjentów z cukrzycą, że jedna kapsułka odpowiada 0,035 jednostkom węglowodanowym oraz dostarcza 6,7 kJ (1,6 kcal), co ma znaczenie w kontroli diety. Ponadto, preparat zawiera 1 mg glutenu na kapsułkę, głównie z wyciągu z kiełków pszenicy (50 mg), co jest kluczowe dla pacjentów z celiakią lub nietolerancją glutenu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Drożdże piwne same w sobie nie zawierają glutenu, jednak mogą być zanieczyszczone glutenem podczas produkcji, co wymaga szczególnej uwagi w doborze terapii.
celiakia, chelat, chlorowodorek pirydoksyny, chlorowodorek tiaminy, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, DL-metionina, drożdże piwne, gluten, hematopoeza, jednostka węglowodanowa, kwas 4-aminobenzoesowy, L-cystyna, nietolerancja glutenu, pacjent diabetologiczny, pantotenian wapnia, Saccharomyces cerevisiae, wrażliwość na gluten, wyciąg z kiełków pszenicy, wyciąg z prosa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kiełków pszenicy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg z kiełków pszenicy, obecny w preparacie Revalid w dawce 50 mg na kapsułkę, zawiera 1 mg glutenu, co stanowi istotne ryzyko dla pacjentów z celiakią. U tych chorych może dojść do reakcji immunologicznej prowadzącej do uszkodzenia błony śluzowej jelita cienkiego, dlatego stosowanie preparatu u tej grupy pacjentów wymaga szczególnej ostrożności lub jest przeciwwskazane. Ponadto, każda kapsułka zawiera 0,035 jednostek węglowodanowych oraz wartość kaloryczną 6,7 kJ (1,6 kcal), co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub wielokrotnym dawkowaniu, gdyż może wpływać na kontrolę glikemii i bilans energetyczny.
- Leksykon substancji czynnych
Avena sativa – Przeciwwskazania stosowania
Substancja Avena sativa, stosowana w preparacie homeopatycznym Neurexan w potencji D2 (0,6 mg/tabletkę), wykazuje ogólnie dobry profil bezpieczeństwa, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na owies lub inne składniki preparatu, w tym substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej w ilości 300 mg na tabletkę, co stanowi istotne przeciwwskazanie u osób z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ponadto, nadwrażliwość na pozostałe składniki czynne Neurexan (Passiflora incarnata D2, Coffea arabica D12, Zincum isovalerianicum D4) również wyklucza stosowanie preparatu. Reakcje alergiczne mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem, a w rzadkich przypadkach anafilaksją.
Avena sativa, celiakia, Coffea arabica, laktoza jednowodna, lek sedatywny, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, Neurexan, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, owies zwyczajny, Passiflora incarnata, potencja homeopatyczna, preparat homeopatyczny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, wrażliwość na gluten, wywiad alergologiczny, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, Zincum isovalerianicum