transcortyna
Transcortyna, znana również jako białko wiążące kortyzol (CBG – Corticosteroid Binding Globulin), to glikoproteina syntetyzowana głównie w wątrobie, która pełni kluczową funkcję w transporcie kortyzolu i innych hormonów steroidowych w krwiobiegu. Wiąże około 80-90% kortyzolu obecnego w osoczu, regulując tym samym stężenie jego wolnej, biologicznie aktywnej frakcji.
Zaburzenia stężenia transcortyny mogą wynikać z różnych stanów fizjologicznych i patologicznych. Jej poziom wzrasta podczas ciąży oraz przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny. Obniżone stężenie obserwuje się natomiast w przebiegu marskości wątroby, zespołu nerczycowego, niedoczynności tarczycy oraz w stanach hiperkortyzolemii.
Niedobór transcortyny, wynikający z mutacji genetycznych, jest rzadkim schorzeniem charakteryzującym się przewlekłym zmęczeniem, hipotensją oraz bólem stawów. Choć całkowity poziom kortyzolu w surowicy pacjentów z niedoborem CBG jest obniżony, stężenie wolnego kortyzolu pozostaje w normie, co tłumaczy względny brak objawów niedoczynności nadnerczy.
W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie stężenia transcortyny ma znaczenie przy interpretacji wyników całkowitego kortyzolu w surowicy, szczególnie w stanach, gdy podejrzewa się zmiany w poziomie białek transportujących. Pomiar ten pomaga w różnicowaniu prawdziwej nadczynności kory nadnerczy od zwiększonego stężenia kortyzolu wynikającego ze zmian poziomu transcortyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Famenita 200 mg
Mikronizowany progesteron podawany doustnie w kapsułkach miękkich (100 mg lub 200 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z początkiem wzrostu stężenia w osoczu już po 1 godzinie i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w zakresie 1-3 godzin. Po jednorazowym podaniu 200 mg obserwowane średnie stężenia progesteronu w osoczu wynoszą: 0,13-4,25 ng/ml po 1 godzinie, 11,75 ng/ml po 2 godzinach, 8,37 ng/ml po 4 godzinach, 2,00 ng/ml po 6 godzinach oraz 1,64 ng/ml po 8 godzinach. Ze względu na retencję tkankową hormonu, zaleca się podział dawki dobowej na dwie równe części przyjmowane co 12 godzin, co zapewnia optymalne nasycenie organizmu progesteronem przez całą dobę. Progesteron wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96-99%), głównie z albuminami (50-54%) oraz globuliną wiążącą kortykosteroidy (CBG, 43-48%), co wpływa na biodostępność aktywnej farmakologicznie frakcji hormonu.
3α, 5α-dihydroprogesteron, 5β-pregnanediol, albumina, biodostępność, CBG, ciałko żółte jajnika, farmakokinetyka, globulina wiążąca kortykosteroidy, kapsułki miękkie, maksymalne stężenie progesteronu, mikronizowany progesteron, pregnandiol, stężenie progesteronu w osoczu, terapia hormonalna, transcortyna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zmienność międzyosobnicza