wydzielanie kreatyniny
Wydzielanie kreatyniny to proces fizjologiczny, w którym kreatynina – produkt przemiany fosfokreatyny w mięśniach – jest usuwana z organizmu głównie przez nerki. Jest to jeden z najważniejszych parametrów oceny funkcji nerek, wykorzystywany powszechnie w diagnostyce klinicznej.
Kreatynina jest filtrowana w kłębuszkach nerkowych, a następnie w niewielkim stopniu (około 10-20%) wydzielana w kanalikach proksymalnych. Wydzielanie to jest stosunkowo stałe u danej osoby, co czyni kreatyninę przydatnym markerem przesączania kłębuszkowego. Dzienne wydzielanie kreatyniny zależy głównie od masy mięśniowej i wynosi zazwyczaj 15-25 mg/kg masy ciała u mężczyzn i 10-20 mg/kg u kobiet.
Zaburzenia wydzielania kreatyniny mogą świadczyć o uszkodzeniu nerek. Zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy obserwuje się zwykle przy obniżeniu filtracji kłębuszkowej poniżej 50% normy. Niektóre leki, jak trimetoprim, cymetydyna czy probenecyd, mogą hamować kanalikowe wydzielanie kreatyniny, prowadząc do wzrostu jej stężenia w surowicy bez faktycznego pogorszenia funkcji nerek.
W praktyce klinicznej wydzielanie kreatyniny wykorzystuje się do obliczania klirensu kreatyniny oraz szacowania współczynnika przesączania kłębuszkowego (eGFR) za pomocą wzorów, takich jak MDRD czy CKD-EPI. Pomiary te stanowią podstawę rozpoznawania i monitorowania przewlekłej choroby nerek oraz dostosowywania dawek leków wydalanych przez nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranozek 500 mg
Ranolazyna w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 375 mg, 500 mg, 750 mg) wykazuje profil działań niepożądanych głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, pojawiających się zwykle w ciągu pierwszych dwóch tygodni terapii. Badania kliniczne fazy III (n=1030) oraz długoterminowe badania MERLIN-TIMI 36 i RIVER-PCI potwierdziły stabilny profil bezpieczeństwa leku. W badaniu RIVER-PCI, u pacjentów z niepełną rewaskularyzacją po PCI, stosujących dawkę 1000 mg ranolazyny dwa razy na dobę, zaobserwowano zwiększoną częstość zastoinowej niewydolności serca (2,2% vs 1,0% placebo) oraz przemijających napadów niedokrwiennych (1,0% vs 0,2% placebo), przy podobnej częstości udarów (1,7% vs 1,5%). U pacjentów w podeszłym wieku (≥75 lat) i z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) występuje wyższa częstość zaparć, nudności, niedociśnienia tętniczego i zawrotów głowy. Pacjenci o masie ciała ≤60 kg również wykazują zwiększone ryzyko nudności (14% vs 2%), wymiotów (6% vs 1%) i niedociśnienia (4% vs 2%).
alergiczne zapalenie skóry, cukrzyca, dławica piersiowa, filtracja kłębuszkowa, hiponatremia, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, krwiomocz, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepełna rewaskularyzacja, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, przemijający napad niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, wydłużony odstęp QT, wydzielanie kreatyniny, zaburzenia czynności nerek, zapalenie dwunastnicy, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Synoptis 400 mg
Leczenie produktem Darunavir Synoptis powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w terapii HIV, z uwzględnieniem konieczności stosowania go wyłącznie w skojarzeniu z farmakokinetycznym wzmacniaczem – kobicystatem (150 mg raz na dobę) lub rytonawirem (100 mg raz na dobę), podawanymi podczas posiłku. U dorosłych nieleczonych wcześniej terapią przeciwretrowirusową zalecana dawka darunawiru wynosi 800 mg raz na dobę. U pacjentów wcześniej leczonych, bez mutacji DRV-RAM i z wiremią HIV-1 RNA <100 000 kopii/mL oraz liczbą komórek CD4+ ≥100 x 10^6/L, stosuje się ten sam schemat dawkowania. W pozostałych przypadkach dawka wynosi 600 mg dwa razy na dobę z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (3-17 lat, ≥40 kg) nieleczonych wcześniej stosuje się 800 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę, nie zaleca się stosowania kobicystatu w tej grupie. Produkt nie jest wskazany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg.
czynność wydzielnicza nerek, darunawir, dializa, ekspozycja na lek, genotypowanie HIV-1, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, lek przeciwretrowirusowy, mutacja DRV-RAM, okres półtrwania, oporność na darunawir, rytonawir, skala Child-Pugh, stężenie kreatyniny, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wydzielanie kreatyniny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Glenmark 800 mg
Leczenie produktem Darunavir Glenmark powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w terapii HIV, z uwzględnieniem konieczności stosowania darunawiru w skojarzeniu z wzmacniaczem farmakokinetycznym – kobicystatem (150 mg/dobę) lub rytonawirem (100 mg/dobę). Dawkowanie u dorosłych pacjentów bez wcześniejszej terapii wynosi 800 mg darunawiru raz na dobę, podawane z posiłkiem. U pacjentów po wcześniejszej terapii bez mutacji DRV-RAM i wiremii HIV-1 RNA <100 000 kopii/ml oraz liczbie CD4+ ≥100 x 10⁶/l stosuje się ten sam schemat. W pozostałych przypadkach zalecane jest dawkowanie 600 mg darunawiru dwa razy na dobę z 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (3-17 lat, ≥40 kg) dawkowanie jest analogiczne, z zastrzeżeniem, że kobicystatu nie stosuje się u dzieci <12 lat i masie ciała <40 kg. W przypadku pominięcia dawki, jeśli nie minęło więcej niż 12 godzin, należy ją przyjąć z posiłkiem; w przeciwnym razie kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
darunawir z rytonawirem, dipiwoksyl adefowiru, ekspozycja na darunawir, emtrycytabina, fachowy pracownik opieki zdrowotnej, genotypowanie HIV-1, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, mutacje oporności, rytonawir, skala Child-Pugh, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wydzielanie kreatyniny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby