ICDSC
Intensive Care Delirium Screening Checklist (ICDSC) to narzędzie stosowane do wykrywania majaczenia u pacjentów hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii. Jest prostym, walidowanym klinicznie instrumentem, który może być stosowany przez personel medyczny do codziennej oceny stanu świadomości pacjenta.
ICDSC obejmuje osiem kluczowych obszarów oceny: zmieniony poziom świadomości, dezorientację, halucynacje lub urojenia, psychomotoryczną agitację lub spowolnienie, nieodpowiednią mowę lub nastrój, zaburzenia cyklu snu i czuwania, wahania objawów oraz objawy uwagi. Każdy element jest oceniany jako obecny (1 punkt) lub nieobecny (0 punktów), a całkowity wynik wynoszący 4 lub więcej wskazuje na majaczenie.
Wykorzystanie ICDSC w rutynowej praktyce klinicznej umożliwia wczesne wykrywanie majaczenia, co jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Regularna ocena za pomocą tego narzędzia pozwala na monitorowanie przebiegu majaczenia oraz efektywności zastosowanego leczenia, przyczyniając się do poprawy rokowania pacjentów na oddziałach intensywnej terapii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Majaczenie (delirium) to ostry, fluktuujący stan zaburzenia świadomości i funkcji poznawczych, rozwijający się w ciągu godzin lub dni, często występujący u pacjentów hospitalizowanych, zwłaszcza geriatrycznych (15-20% hospitalizacji, do 80% na OIT). Wyróżnia się trzy formy: hiperaktywne, hipoaktywne i mieszane, z hipoaktywnym typem o gorszym rokowaniu. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, wywiadzie z rodziną oraz standaryzowanych narzędziach (np. CAM, ICDSC). Majaczenie wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością, ryzykiem urazów, odwodnienia, niedożywienia i wydłużonym pobytem w szpitalu. Kluczowa jest rola pielęgniarki w wczesnym rozpoznaniu i monitorowaniu objawów, takich jak zaburzenia uwagi, orientacji, percepcji, cyklu snu i czuwania oraz zmiany psychomotoryczne i emocjonalne.
benzodiazepiny, choroba Alzheimera, ciała Lewy’ego, dyskomfort, funkcje poznawcze, haloperidol, halucynacje, ICDSC, lek przeciwpsychotyczny, majaczenie, majaczenie hiperaktywne, majaczenie hipoaktywne, niedożywienie, oddział intensywnej terapii, odleżyna, odwodnienie, otępienie, pacjent geriatryczny, pacjent niewentylowany, polipragmazja, sedacja, stan splątania, urojenia, wentylacja mechaniczna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia snu, zaburzenie świadomości, zespół odstawienia alkoholu, zespół zachodzącego słońca -
Leksykon chorób i schorzeń
Majaczenie jest powszechnym i poważnym problemem klinicznym, szczególnie u pacjentów geriatrycznych hospitalizowanych na oddziałach ogólnomedycznych, geriatrycznych oraz intensywnej terapii, gdzie częstość występowania sięga od 18% do nawet 80% (w OIT). Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem, zwłaszcza powyżej 65 lat, a u osób powyżej 80 roku życia częstość majaczenia sięga 35%, a u pacjentów z demencją nawet 50%. Majaczenie wiąże się z istotnym wzrostem śmiertelności (14,5-37%, z 95% wzrostem ryzyka śmiertelności w metaanalizach), wydłużeniem hospitalizacji, zwiększonym ryzykiem powikłań, ponownej hospitalizacji oraz umieszczenia w placówkach opiekuńczych. Koszty opieki zdrowotnej związane z majaczeniem w USA szacuje się na 143-164 miliardy dolarów rocznie, a koszty na pacjenta wahają się od 16 303 do 64 421 USD. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, wcześniejsze zaburzenia poznawcze, ciężką chorobę, wielolekowość, zaburzenia sensoryczne oraz specyficzne czynniki środowiskowe i kliniczne, zwłaszcza w OIT.
ból przewlekły, CAM-ICU, Confusion Assessment Method, demencja, depresja, ekstubacja, ICDSC, majaczenie, majaczenie pooperacyjne, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, oddział intensywnej terapii, odleżyna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sepsa, udar mózgu, upadek, uraz mózgu, wentylacja mechaniczna, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychiatryczne, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawał serca, zawroty głowy -
Leksykon chorób i schorzeń
Delirium stanowi jedno z najczęstszych zaburzeń ostrej dysfunkcji narządów w środowiskach szpitalnych, z częstością występowania sięgającą 20-80% na oddziałach intensywnej terapii (OIT), a u pacjentów wentylowanych mechanicznie nawet do 87%. W innych środowiskach klinicznych częstość ta waha się od 3% do 42%, zależnie od populacji i rodzaju oddziału (np. 23% na oddziałach medycznych, 5-10% po operacjach ogólnych, do 42% po zabiegach ortopedycznych). Czynniki ryzyka dzieli się na predysponujące, takie jak demencja, podeszły wiek, wcześniejsze zaburzenia poznawcze, choroby układu oddechowego, nadużywanie alkoholu oraz wywołujące, w tym stosowanie benzodiazepin, obecność inwazyjnych urządzeń medycznych, unieruchomienie fizyczne, żywienie dojelitowe, leki przeciwdrgawkowe oraz ciężkość choroby oceniana wskaźnikami SOFA i SAPS3. Diagnostyka delirium opiera się na standaryzowanych narzędziach, takich jak CAM-ICU, ICDSC, NEECHAM oraz 4AT, jednak mimo ich dostępności delirium pozostaje często niedodiagnozowane, co utrudnia skuteczne leczenie i prewencję.
4AT, benzodiazepiny, CAM-ICU, CAUTI, choroby współistniejące, ciężkość choroby, dehydrogenaza mleczanowa, delirium, delirium hiperaktywne, delirium hipoaktywne, delirium mieszane, delirium pooperacyjne, demencja, funkcje poznawcze, ICDSC, lek sedatywny, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdrgawkowe, oddział intensywnej terapii, odleżyna, opieka paliatywna, polipragmazja, szpitalny oddział ratunkowy, wentylacja mechaniczna, zaburzenia poznawcze, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc COVID-19, zespół neuropsychiatryczny, znieczulenie ogólne, żywienie dojelitowe
