pęcherzyki nasienne
Pęcherzyki nasienne to parzyste gruczoły dodatkowe męskiego układu rozrodczego, położone za pęcherzem moczowym, a przed odbytnicą. Mają kształt wydłużony, długość około 5 cm i pojemność 3-5 ml. Ich główną funkcją jest produkcja wydzieliny, która stanowi znaczącą część objętości nasienia (50-80%).
Wydzielina pęcherzyków nasiennych zawiera fruktozę, która stanowi źródło energii dla plemników, a także prostaglandyny, fibrynogen oraz białka wspomagające koagulację i upłynnianie nasienia. Pęcherzyki nasienne ulegają opróżnieniu podczas ejakulacji na skutek skurczu mięśni gładkich znajdujących się w ich ścianach.
W diagnostyce chorób pęcherzyków nasiennych wykorzystuje się USG przezodbytnicze, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny. Do najczęstszych patologii pęcherzyków nasiennych należą wady rozwojowe (agenezja, hipoplazja), torbiele, kamica, stany zapalne (zapalenie pęcherzyków nasiennych często towarzyszy zapaleniu gruczołu krokowego) oraz nowotwory (rzadko występujące pierwotne guzy, częściej przerzuty).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finaran 5 mg
Przedkliniczne badania finasterydu, substancji czynnej leku Finaran, przeprowadzone na modelach zwierzęcych, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych i karcynogennych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego nie ujawniły ryzyka dla człowieka. W badaniach reprodukcyjnych na samcach szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie płodności, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem inhibitora 5-alfa-reduktazy. U ciężarnych samic szczurów podawanie finasterydu wywołało feminizację płodów męskich, co wskazuje na potencjalne ryzyko teratogenne.
badania toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, feminizacja płodów męskich, finasteryd, genotoksyczność, gruczoł krokowy, inhibitor 5-alfa-reduktazy, małpy Rhesus, ocena farmakologiczna, pęcherzyki nasienne, potencjał karcynogenny, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Hematospermia, definiowana jako obecność krwi w ejakulacie, zazwyczaj ma łagodny i samoograniczający się przebieg, ustępując samoistnie w ciągu kilku dni lub tygodni. W około 75% przypadków z wykrytą przyczyną podstawową leczenie prowadzi do ustąpienia objawów, natomiast w przypadkach o nieznanej etiologii samoistne ustąpienie obserwuje się u 88,9% pacjentów. Czynniki prognostyczne obejmują wysokie pH moczu (7,0-9,0) oraz nieprawidłowości w badaniach obrazowych prostaty, które predysponują do przedłużonego przebiegu choroby, zwłaszcza gdy występują łącznie. Najczęstsze przyczyny to zapalenia dróg moczowo-płciowych (około 20%), kamienie prostaty lub pęcherzyków nasiennych oraz łagodne zapalenia, które zwykle ustępują bez leczenia. Nowotwory złośliwe są rzadkie i dotyczą głównie mężczyzn powyżej 40 roku życia, a ich rokowanie zależy od stadium i typu nowotworu.
antygen PSA, badanie per rectum, bolesny wytrysk, cewka moczowa, choroba przenoszona drogą płciową, ejakulat, etiologia, hematospermia, kamica prostaty, krew w nasieniu, nowotwór złośliwy, pęcherzyki nasienne, pH moczu, płodność męska, posiew mikrobiologiczny, rak prostaty, schorzenie samoograniczające, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie prostaty - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Omnadren 250 (30 mg + 60 mg + 60 mg + 100 mg)/ml
Omnadren 250 to złożony preparat androgenny w postaci roztworu do wstrzykiwań, zawierający mieszaninę czterech estrów testosteronu: propionian (30 mg/ml), fenylopropionian (60 mg/ml), izokapronian (60 mg/ml) oraz dekanonian (100 mg/ml). Preparat należy do grupy androgenów (ATC: G03BA03) i zawiera substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (50 mg/ml) oraz olej arachidowy. Różnorodność estrów testosteronu umożliwia uzyskanie zróżnicowanego czasu uwalniania, co przekłada się na szybkie i długotrwałe efekty terapeutyczne, zapewniając kompleksowe uzupełnienie niedoboru androgenów oraz stabilizację poziomu testosteronu w organizmie pacjenta.
alkohol benzylowy, androgeny, cechy płciowe męskie, działanie anaboliczne, estry testosteronu, funkcje seksualne, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gruczoł krokowy, hormon androgenowy, komórki Leydiga, męski układ rozrodczy, mięśnie szkieletowe, niedobór androgenów, olej arachidowy, Omnadren 250, pęcherzyki nasienne, pochodne 3-oksoandrostenu, preparat androgenny, przemiana azotowa, roztwór do wstrzykiwań, spermatogeneza, synteza białek, testosteron, testosteronu dekanonian, testosteronu fenyloproponian, testosteronu izokapronian, testosteronu propionian, wytwarzanie plemników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finaride 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące finasterydu, uzyskane w standardowych badaniach toksykologicznych, genotoksycznych i kancerogennych, nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na samcach szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie wskaźnika płodności, co jest związane z farmakologicznym działaniem finasterydu jako inhibitora 5α-reduktazy typu II. W badaniach rozwojowych u potomstwa płci męskiej samic szczurów eksponowanych na dawki ≥100 µg/kg mc./dobę stwierdzono spodziectwo z częstością od 3,6% do 100%, a także inne zmiany rozwojowe, takie jak opóźnione oddzielanie napletka czy skrócenie odległości odbytowo-płciowej. Okres krytyczny dla tych efektów przypada na 16.-17. dzień ciąży. U potomstwa płci żeńskiej nie zaobserwowano nieprawidłowości związanych z ekspozycją prenatalną na finasteryd.
badanie genotoksyczne, badanie toksykologiczne, brodawki sutkowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, feminizacja płodów męskich, gruczoł krokowy, inhibitor 5α-reduktazy typu II, napletek, pęcherzyki nasienne, płodność, spodziectwo, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada cewki moczowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach i układach, w tym przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie krwiotwórczym i limfatycznym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), układzie kostnym (zgrubienie płytki wzrostu) oraz rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii, a wszystkie występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego sunitynibu.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzykowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dawka dobowa, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, komórki pęcherzykowe, krwotok z przewodu pokarmowego, laktacja, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przysadka, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność wielokrotna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finasteridum Bluefish 5 mg
W badaniach przedklinicznych finasterydu oceniono toksyczność ostrą, przewlekłą, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję. Doustna dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 500 mg/kg u myszy (samce i samice), a u szczurów 400 mg/kg u samic i 1000 mg/kg u samców. Długotrwałe podawanie dawek wielokrotnie przekraczających terapeutyczne nie wykazało istotnych objawów toksyczności. Testy mutagenności i kancerogenności nie potwierdziły ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych u samców szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, redukcję wydzielania dodatkowych gruczołów płciowych oraz obniżony wskaźnik płodności, co jest konsekwencją hamowania 5-alfa-reduktazy. Feminizacja płodów męskich występowała u szczurów po ekspozycji w okresie ciąży.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja systemowa, feminizacja płodów, finasteryd, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe, inhibitor 5-alfa-reduktazy, kancerogenność, mutagenność, narządy płciowe, nieprawidłowości narządów płciowych, pęcherzyki nasienne, płodność, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uronezyr 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne finasterydu, substancji czynnej Uronezyru 5 mg, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego, a badania kancerogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów. W badaniach na samcach szczurów zaobserwowano farmakologicznie uzasadnione zmiany w układzie rozrodczym, takie jak zmniejszenie objętości gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie wskaźnika płodności, co wiąże się z hamowaniem 5α-reduktazy i redukcją konwersji testosteronu do DHT. Kliniczne implikacje tych efektów wymagają dalszych badań.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, dihydrotestosteron, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ejakulat, ekspozycja układowa, feminizacja płodu, finasteryd, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, inhibitor 5α-reduktazy, konwersja testosteronu, pęcherzyki nasienne, terapia finasterydem, toksyczność reprodukcyjna, wady narządów płciowych, wskaźnik płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Objawy
Krwawienie w nasieniu (hematospermia) to obecność krwi w ejakulacie, najczęściej występująca u mężczyzn w wieku 30-40 lat. Kolor nasienia może przybierać odcienie różowe, czerwone, brązowe lub czerwonawo-brązowe, zależnie od czasu krwawienia. Etiologia jest często nieznana (15-70% przypadków), jednak najczęstsze przyczyny to pęknięcie naczyń krwionośnych podczas ejakulacji, urazy po zabiegach urologicznych (np. biopsja prostaty, wazektomia), infekcje i stany zapalne (odpowiedzialne za około 40% przypadków), zapalenie i przerost prostaty, infekcje przenoszone drogą płciową, a rzadziej nowotwory układu moczowo-płciowego. Objawy towarzyszące mogą obejmować ból podczas ejakulacji lub mikcji, krwiomocz, gorączkę, obrzęk moszny czy tkliwość pachwinową. Krwawienie może utrzymywać się od kilku dni do kilku tygodni, a w przypadku utrzymania się powyżej 3-4 tygodni lub nawracania wymaga dalszej diagnostyki.
antygen PSA, badanie fizykalne, badanie per rectum, biopsja prostaty, choroby przenoszone drogą płciową, choroby weneryczne, cystoskopia, ejakulat, finasteryd, hematospermia, hemofilia, krwawienie w nasieniu, krwiomocz, łagodny rozrost prostaty, nadciśnienie tętnicze, pęcherzyki nasienne, prostata, rak prostaty, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, układ moczowo-płciowy, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie cewki moczowej, zapalenie prostaty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Vipharm 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy istotnych klinicznie stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica i włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach, stawach, macicy i jajnikach. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższe niż kliniczne AUC indukowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, nadnerczy i gruczołów Brunnera.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kostnienie kręgów, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja zarodkowa, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jąder - Leksykon substancji czynnych
Testosteron – Właściwości farmakodynamiczne
Testosteron, główny androgen u mężczyzn, syntetyzowany głównie w komórkach Leydiga jąder oraz w mniejszym stopniu w korze nadnerczy, odgrywa kluczową rolę w rozwoju i utrzymaniu męskich cech płciowych oraz funkcji zależnych od androgenów. Jego działanie obejmuje rozwój narządów płciowych, drugorzędowych cech płciowych, takich jak owłosienie, zmiany w głosie, masie mięśniowej i rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej, a także wpływ na spermatogenezę i funkcje seksualne. Testosteron wykazuje także silne działanie anaboliczne, zwiększając masę mięśniową, gęstość mineralną kości oraz stymulując erytropoezę (wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu). W terapii hipogonadyzmu u mężczyzn podawanie testosteronu przywraca prawidłowe stężenia całkowitego i biodostępnego testosteronu, zwiększa poziomy DHT i estradiolu, a także poprawia libido, funkcje seksualne, nastrój i masę mięśniową. Monitorowanie terapii powinno uwzględniać potencjalny wzrost hemoglobiny, hematokrytu oraz zmiany w poziomie PSA i enzymów wątrobowych.
antygen PSA, dihydrotestosteron, działanie anaboliczne, enantan testosteronu, enzymy wątrobowe, erytropoetyna, gęstość mineralna kości, globulina SHBG, gruczoł krokowy, hematokryt, hematopoeza, hipogonadyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, komórki Leydiga, konwersja obwodowa, kora nadnerczy, maskulinizacja, męskie cechy płciowe, najądrze, oś podwzgórze-przysadka-gonady, owariektomia, pęcherzyki nasienne, przysadka mózgowa, receptory estrogenowe, spermatogeneza, stężenie hemoglobiny, terapia estrogenowa, testosteron endogenny, ujemne sprzężenie zwrotne, układ krwiotwórczy, undecylan testosteronu, zaburzenia erekcji, żel przezskórny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Flutam 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutamidu wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki w zależności od gatunku, z LD50 wynoszącymi 3258 mg/kg u samców szczurów, 2768 mg/kg u samic szczurów, 1653 mg/kg u samców myszy, 218 mg/kg u samców świnek morskich oraz >1000 mg/kg u psów i kotów. Objawy toksyczności obejmowały spowolnienie czynności życiowych, niezborność ruchów i łzawienie u gryzoni oraz zmniejszone łaknienie, uspokojenie i wymioty u psów i kotów. W długoterminowych badaniach 52-tygodniowych na szczurach zaobserwowano dawkozależne zmniejszenie masy ciała oraz toksyczne zmiany w narządach układu rozrodczego, w tym zmniejszenie rozmiarów stercza, pęcherzyków nasiennych i nerek, a przy dawkach 18-krotnie wyższych niż u ludzi – zmiany strukturalne jąder, powiększenie wątroby i zmniejszenie laktacji u samic. Dodatkowo stwierdzono rozrost i obrzęk komórek śródmiąższowych jąder, gruczolaki tych komórek, zmniejszenie spermatogenezy, zanik prostaty i pęcherzyków nasiennych, rak sutków oraz zanikanie komórek przysadki mózgowej.
cykl estrogenowy, działanie antyandrogenne, działanie rakotwórcze, feminizacja, flutamid, komórki śródmiąższowe jąder, LD50, modyfikacja DNA, mutagenność, pęcherzyki nasienne, podanie doustne, potencjał mutagenny, powiększenie wątroby, rak sutka, test Amesa, toksyczność flutamidu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia rozwojowe, zanik prostaty, zanik przysadki mózgowej, zapłodnienie, zmiany histologiczne, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie spermatogenezy, zmniejszona spermatogeneza - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Winorelbina, alkaloid barwinka, wykazuje działanie genotoksyczne poprzez indukcję aneuploidii i poliploidii, co jest związane z jej wpływem na mikrotubule podczas mitozy, prowadząc do nieprawidłowego rozkładu chromosomów. Test Amesa nie potwierdził mutagenności, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach, przy niskich dawkach i podawaniu dożylnym co 2 tygodnie, nie wykazały potencjału karcinogennego. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej winorelbina wykazuje działanie embrio- i fetotoksyczne, objawiające się opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego i kostnienia, a także teratogenne (zrost kręgów, brakujące żebra) przy dawkach toksycznych dla matki. U męskiego układu rozrodczego obserwowano osłabienie spermatogenezy i zmniejszenie czynności wydzielniczej gruczołu krokowego oraz pęcherzyków nasiennych, jednak bez wpływu na płodność szczurów.
alkaloidy Vinca, aneuploidia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt hemodynamiczny, gruczoł krokowy, męski układ rozrodczy, mielosupresja, mikrotubule, mitoza, opóźnienie kostnienia, osłabienie spermatogenezy, pęcherzyki nasienne, poliploidia, potencjał karcinogenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój embrionalny, struktura chromosomów, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, winorelbina, zaburzenia repolaryzacji, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Testosteron propionian – Właściwości farmakodynamiczne
Testosteron propionian jest jednym z czterech estrów testosteronu obecnych w preparacie Omnadren 250, występującym w stężeniu 30 mg/ml. Jako ester o najkrótszym czasie działania, zapewnia szybki początek efektu terapeutycznego po podaniu domięśniowym, co jest kluczowe dla natychmiastowej stymulacji androgennej. Pozostałe estry w preparacie to fenylopropionian (60 mg/ml), izokapronian (60 mg/ml) oraz dekanonian (100 mg/ml), które odpowiadają za średnio-krótki, średnio-długi oraz długi czas działania, odpowiednio. Takie połączenie estrów umożliwia uzyskanie kompleksowego profilu farmakodynamicznego, łączącego szybkie i długotrwałe efekty terapeutyczne.
alkohol benzylowy, drugorzędowe cechy płciowe, ester testosteronu, gruczoł krokowy, klasyfikacja ATC, komórki Leydiga, męski hormon płciowy, olej arachidowy, Omnadren 250, pęcherzyki nasienne, pochodne 3-oksoandrostenu, podanie domięśniowe, preparat androgenny, roztwór do wstrzykiwań, spermatogeneza, testosteron dekanonian, testosteron fenylopropionian, testosteron izokapronian, testosteron propionian - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zasterid 5 mg
Bezpieczeństwo finasterydu zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych, które nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego ani kancerogennego dla ludzi. Badania toksykokinetyczne i analiza biotransformacji potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach na samcach szczurów stosowanie dawki 5 mg finasterydu prowadziło do zmniejszenia masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, osłabienia funkcji wydzielniczej gruczołów płciowych dodatkowych oraz obniżenia współczynnika płodności, co jest efektem farmakodynamicznym wynikającym z inhibicji 5-alfa-reduktazy. U płodów szczurów płci męskiej obserwowano feminizację po ekspozycji in utero, co jest typowym działaniem teratogennym dla tej klasy leków.
badania farmakologiczne, badania toksykokinetyczne, badania toksykologiczne, biotransformacja finasterydu, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, feminizacja, finasteryd, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, inhibitor 5-alfa-reduktazy, nieprawidłowości narządów płciowych, pęcherzyki nasienne, potencjał genotoksyczny, toksyczność reprodukcyjna, współczynnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutafin 0,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dutasterydu, substancji czynnej w Dutafin 0,5 mg, nie wykazały istotnego ryzyka toksyczności ogólnej, genotoksyczności ani rakotwórczości u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano farmakologiczne efekty na układ rozrodczy samców szczurów, takie jak zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, obniżenie wydzielania gruczołów płciowych dodatkowych oraz spadek wskaźników płodności. Jednak kliniczne znaczenie tych zmian u ludzi pozostaje nieokreślone, co wymaga dalszej oceny w kontekście stosowania dutasterydu u pacjentów.
dutasteryd, dutasteryd w nasieniu, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, feminizacja płodów, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, hamowanie 5α-reduktazy, inhibitor 5α-reduktazy, mechanizm działania leku, pęcherzyki nasienne, toksyczność ogólna, wskaźniki płodności, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flutamid Egis 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutamidu obejmowały wielokrotne podawanie leku u małp (6 tygodni), szczurów (52 tygodnie) oraz psów (78 tygodni) w dawkach od 1,5 do 18-krotnie wyższych niż terapeutyczne u ludzi. Obserwowano objawy takie jak utrata masy ciała i jadłowstręt u wszystkich gatunków, a także wymioty u małp i psów. Badania autopsyjne wykazały zmniejszenie wielkości gruczołu krokowego, jąder i pęcherzyków nasiennych oraz obniżoną spermatogenezę, co jest zgodne z antyandrogennym mechanizmem działania flutamidu. U szczurów i psów odnotowano wzrost masy wątroby bez zmian morfologicznych, sugerujący adaptacyjną reakcję hepatocytów, a nie hepatotoksyczność.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finahit 1 mg
Przedkliniczne badania finasterydu wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych i genotoksycznych, co umożliwiło jego wprowadzenie do praktyki klinicznej. W modelach zwierzęcych, głównie na samcach szczurów, zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie wskaźnika płodności, co jest zgodne z mechanizmem działania finasterydu jako inhibitora 5α-reduktazy. U ciężarnych szczurów podawanie leku prowadziło do feminizacji płodów męskich, jednak w badaniach na rezusach, przy dożylnym podaniu dawki do 800 ng/dobę (60-120 razy większej niż ekspozycja na finasteryd w nasieniu mężczyzn przy dawce 5 mg), nie stwierdzono nieprawidłowości u płodów męskich. Margines bezpieczeństwa farmakologicznego oszacowano na około 4-krotność, uwzględniając różnice międzygatunkowe w wrażliwości enzymu 5α-reduktazy.
badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym 5α-reduktaza, feminizacja płodów, finasteryd, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, inhibitor 5α-reduktazy, narządy płciowe, okres prenatalny, pęcherzyki nasienne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodowy, rozwój zarodkowy, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka