struktura chromosomów
Struktura chromosomów odnosi się do organizacji materiału genetycznego w komórce eukariotycznej. Chromosomy składają się z chromatyny – kompleksu DNA i białek histonowych, który podczas podziału komórkowego ulega kondensacji, tworząc charakterystyczne struktury widoczne pod mikroskopem.
Podstawową jednostką strukturalną chromatyny jest nukleosom, składający się z oktameru białek histonowych (H2A, H2B, H3 i H4), wokół którego owinięty jest fragment DNA o długości około 146 par zasad. Dalszy poziom organizacji to włókno 30 nm, powstające przez upakowanie nukleosomów z udziałem histonu H1.
Chromosom eukariotyczny ma charakterystyczną budowę, w której można wyróżnić: centromer (pierwotne przewężenie chromosomu, istotne dla segregacji chromosomów podczas podziału komórkowego), ramiona (krótkie – p i długie – q), telomery (końcowe struktury chromosomów, chroniące je przed degradacją) oraz fakultatywnie wtórne przewężenia i satelity.
Zaburzenia struktury chromosomów mogą prowadzić do licznych chorób genetycznych. Aberracje strukturalne obejmują delecje (utratę fragmentu chromosomu), duplikacje (powielenie fragmentu), translokacje (przemieszczenie fragmentu między chromosomami), inwersje (odwrócenie fragmentu chromosomu) oraz insercje (wstawienie fragmentu).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroBetina 8 mg
Betahistyna dichlorowodorek, substancja czynna leku AuroBetina, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Długoterminowe badania toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów (6 miesięcy, dawki 2,5–120 mg/kg mc.) oraz szczurów albinosów (18 miesięcy, dawki do 500 mg/kg mc.) wykazały dobrą tolerancję i brak klinicznie istotnych efektów toksycznych. Nie zaobserwowano mutagenności ani działania rakotwórczego, a badania reprodukcyjne na królikach ciężarnych nie wykazały teratogenności. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego pojawiały się jedynie po dożylnym podaniu bardzo wysokich dawek (≥120 mg/kg mc.) u psów i pawianów, co jest dawką znacznie przekraczającą stosowane klinicznie.
betahistyna dichlorowodorek, dawka terapeutyczna, działania niepożądane, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, mutacja genetyczna, podanie doustne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, struktura chromosomów, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ nerwowy, wady rozwojowe płodu - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Winorelbina, alkaloid barwinka, wykazuje działanie genotoksyczne poprzez indukcję aneuploidii i poliploidii, co jest związane z jej wpływem na mikrotubule podczas mitozy, prowadząc do nieprawidłowego rozkładu chromosomów. Test Amesa nie potwierdził mutagenności, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach, przy niskich dawkach i podawaniu dożylnym co 2 tygodnie, nie wykazały potencjału karcinogennego. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej winorelbina wykazuje działanie embrio- i fetotoksyczne, objawiające się opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego i kostnienia, a także teratogenne (zrost kręgów, brakujące żebra) przy dawkach toksycznych dla matki. U męskiego układu rozrodczego obserwowano osłabienie spermatogenezy i zmniejszenie czynności wydzielniczej gruczołu krokowego oraz pęcherzyków nasiennych, jednak bez wpływu na płodność szczurów.
alkaloidy Vinca, aneuploidia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt hemodynamiczny, gruczoł krokowy, męski układ rozrodczy, mielosupresja, mikrotubule, mitoza, opóźnienie kostnienia, osłabienie spermatogenezy, pęcherzyki nasienne, poliploidia, potencjał karcinogenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój embrionalny, struktura chromosomów, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, winorelbina, zaburzenia repolaryzacji, zahamowanie szpiku kostnego